Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας Μεταίχμιο ζωής, μεταίχμιο θανάτου! Η ζωή ξαφνικά απομακρύνεται ο θάνατος γίνεται πιο κοντινός, κτίρια μεγάλα καγκελόφρακτα στην άκρη του δρόμου! Άνδρες ντυμένοι με πράσινα ρούχα. Δίπλα τους ακουμπισμένη μια ξιφολόγχη. Μια ξιφολόγχη κοφτερή
Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας Ν’ απορρίψουμε εκείνο, ν’ απορρίψουμε τ’ άλλο! Να μη γίνουμε εξουσίες! Που πήγαν τα νιάτα μας; Τώρα ξαφνικά αρχίζουμε ν’ ακούμε το λάλημα των κοκοριών που θα σημάνουν τη λήξη× τη λήξη της πρώτης
Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας Καφενείο Η πόλη κρύα, ο ήλιος στη δύση του! Τρεις άνθρωποι παγωμένοι στέκονται ακίνητοι στο στέκι της μοίρας τους. Τριγύρω τρέχουν κόκκινα σαραβαλιασμένα αυτοκίνητα. Στη μέση της πλατείας, ένα καφενείο. Αυτό το καφενείο! Ένα
Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας Βράδυ, ήδη αργά, σ’ ένα μικρό υπόγειο μαζεμένοι φαντάροι, πόρνες, φοιτητές. Πολίτες Β΄ κατηγορίας. Πολίτες χωρίς δικαιώματα. Οι θέσεις λιγοστές, οι καρέκλες λιγότερες. Κι εκείνοι συνωστίζονται. Συνωστίζονται με την ελπίδα στο σκοτεινό υπόγειο!
Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας Κατέβηκε απ’ το λεωφορείο, ξαφνικά την είδε! Έφυγε! Έμοιαζε μ’ όραμα, με κάτι μακρινό! Μια γυναίκα! Μια γυναίκα άσχημη και συνάμα όμορφη πολύ! Μια γυναίκα όλο πονηριά. Την πονηριά που έκλεψε απ’ την
Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας Υπόγειο Ο ήλιος δύει, το σκοτάδι σιμώνει, το χρώμα τ’ ουρανού είναι πορφυρό. Το ηλιοβασίλεμα αθάνατη φωτιά στέλνει φιλιά στην Οικουμένη. Ο ουρανός μετά τη μπόρα ντύθηκε το μανδύα της Ίριδας. Επτά χρώματα
Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας Ερείπια ονείρων Ανεβήκαμε τον ανήφορο, σταθήκαμε όρθιοι, -εν μέσω καταστροφών- ρίξαμε μια διερευνητική ματιά στο σκοτεινό διάδρομο, διεκδικήσαμε φωνάζοντας στην άκρη του γκρεμού. Όχι δεν ήταν αρκετό, ήταν λίγο, πολύ λίγο γι’ αυτά
Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας Σφραγίδα, επικύρωση εξουσίας, περιττή και αναγκαία μαζί! Πράγμα ασήμαντο και μικροσκοπικό. Στριμμένο αντικείμενο, τι άλλο; Σφραγίδες ζωής, σφραγίδες θανάτου. Σφραγιδοκράτορες και αυτοκράτορες, κλητήρες ταπεινοί, νεκρών και αθανάτων!
Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας Ασυνέχεια Σου έσφιξα το χέρι δυνατά! Τότε, εσύ τραβήχτηκες φοβισμένη, ανήσυχη. Το πρόσεξα! Στο φως έλαμψαν τα χείλη σου σαν κόκκινα ρόδα! Ο χρόνος πάγωσε, ο χώρος στένεψε κι η αρχή δεν είχε συνέχεια!
Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας Υψωθήτω! Άγιας κατάνυξης η ώρα, ευλογημένο Δειλινό! Του χρόνου του νεκρού η ώρα θα σημάνει! Του χρόνου του νεκρού που πριν από λίγο Ζωντάνεψε. Θ’ αναστηθεί; Αναστήτω! Την ώρα εκείνη οι άνθρωποι σκυφτοί από
Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας Στρατώνας Ένας στρατώνας στο κέντρο της πόλης αχνοφέγγει! Οι στρατιώτες ξαπλωμένοι βαριανασαίνουν! Ένας θάλαμος γκριζοπράσινος με μια σόμπα στη μέση να σιγόκαιει και με κάδρα ηρώων στους τοίχους να κλαίνε! Ένας θάλαμος γεμάτος ζωή
Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας Υψωθήτω Άγιας κατάνυξης η ώρα, ευλογημένο Δειλινό, του χρόνου του νεκρού η ώρα θα σημάνει. Του χρόνου του νεκρού που πριν από λίγο ζωντάνεψε. Θ’ αναστηθεί; Αναστήτω! Την ώρα εκείνη οι άνθρωποι σκυφτοί
Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας Ξεκίνημα Ξεκινήσαμε πρώτα εμείς. Εμείς οι νέοι. Ξάφνου η φύση άνθισε, το τοπίο άλλαξε. Κόντρα στον κρύο αγέρα που φυσούσε, γαρύφαλλα κι αγκάθια φτιάχναν τα στεφάνια μας. Στεφάνια δάφνινα κι αγκαθωτά, στεφάνια απλωμένα
Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας Φθινοπώρου οι ήλιοι, γη συγκινήσεως, χαμόγελο κι ιαχή των φυλλοβόλων. Σημείωμα η εικόνα στο κρασί, με τ’ άπορο ομοίωμα τρύγου, που συμπονάει. Δώδεκα θυμωμένα τα κεριά, νωχελικά επαίρονται στα κάστρα της Σελήνης. Μ’ αίμα