Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Καθώς σου γράφω το τελευταίο μου σημείωμα, ο άνεμος θα παίρνει κάθε γράμμα, κάθε λέξη και θα τη φέρνει στο γραμματοκιβώτιο της καρδιάς σου, ώστε να αισθάνεσαι και να κατανοείς το αληθινό νόημά της.
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Τελειώνει το ταξίδι Η ιστορία αγάπης, αν και σύντομη, είχε ιδιαίτερες στιγμές… Έκανε στάσεις, όπως το λεωφορείο για αποβίβαση, να πηγαίνουμε για νέες περιπέτειες, να τις μοιραζόμαστε. Εντωμεταξύ επιβίβαζε νέες γνωριμίες, όμως εμείς οι
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Σύγχρονη Αφροδίτη του Αιγαίου, μας μαγεύεις με την ωραιότητα σου… καλλονή του χτες, σαγηνεύεις το σύμπαν και μας θυμίζεις τις ασύγκριτες εμβληματικές, πρωταγωνίστριες του κινηματογράφου. Κάθεσαι κάπως με αθώα στάση, κοιτάζοντας τον φακό γοητευτικά,
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ό,τι δεν σου είπα, το πώς βρήκα το θάρρος να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, να αντιδράσω κατάλληλα και να διεκδικήσω τα δικαιώματα μου ως γυναίκα… ως πλάσμα του Θεού που είμαι, μια κόρη που
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Καμμία κακία δεν κρατώ για κανένα παρά μόνο μια πληγή. Περνούσα από το παλιό μας το στέκι και είπα να σου αφήσω μια μικρή υπενθύμιση, σαν μια παρατεταμένη γλυκιά ευωδία για όσα είχες, και
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Καθώς πέφτει η νύχτα και οι αποχρώσεις του σκούρου μπλε καλύπτουν τον ουρανό, τη θάλασσα και το φεγγάρι, ο απαλός αλλά λαμπερός φωτισμός, λάμπει. Ακουμπάω απαλά το κεφάλι και το σώμα μου στην απαλή,
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η γλώσσα πικράθηκε Η καρδιά ράγισε στο γέλιο του λόγου. Η καρδιά μάτωσε η γλώσσα σχίστηκε στα δυο. Η καρδιά λαχταρά λέξεις ν ακούσει που θα επιδιορθώσουν τα τραύματα. Και η ηρεμία ψιθύρισε: «Σώπασε…
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Μου αρέσει πολύ εδώ. Μου θυμίζει τα πρώιμα βράδια στο όμορφο λιμάνι της Σμύρνης… σου μιλώ ειδικά για τη Κορδώνα… αυτή η πέτρινη προκυμαία δύο μιλίων περίπου, γεμάτη με μια ατελείωτη σειρά από κομψά
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Προτιμώ να χορεύω τη ζωή παρά να τη περπατώ. Στο περπάτημα εύκολα σκοντάφτω. Ο ρυθμός της μουσικής είναι της επιλογής μου, ενώ ο ρυθμός του βαδίσματος μπορεί να μου τον καθορίσουν άλλοι, διαταράσσοντας τα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ο καμβάς του νου Όλα μου είναι μια ζωγραφιά με διάσπαρτες πινελιές όπου ο διάσπαρτος νους μου είναι αναμειγμένος, και κολυμπάει σε μια θάλασσα… προσπαθώντας να βρει μια έξοδο. *Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Απέναντι ακτή Πονάει η αγάπη, πονάει, και μαζί της, η καρδιά. Κι όμως, θέλω να μείνεις πλάι μου, να μιλάμε ώρες για ασήμαντα. Όταν μας χωρίζουν αποστάσεις, άνθρωποι και περίεργες καταστάσεις, έρχονται οι σκέψεις
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Και το χάδι σου για μένα είναι γιατρειά… και έστω σταλμένο με την ευχή σου από εκεί που είσαι… μανούλα μου γλυκιά. όταν ξημέρωσε η Κυριακή, θυμήθηκα την αγκαλιά σου όταν με παρηγορούσες στη στεναχώρια
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ψυχή και στέγη σε αναζήτηση Μόνος και άφραγκος, περιπλανιέσαι στους δρόμους τα μεσάνυχτα να βρεις καταφύγιο, Ένα ατελείωτο σκοτάδι καλύπτει τη γη και δεν υπάρχει κανείς να βοηθήσει, φοβούμενος τις σκιές. Τι μπορώ να
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Σ αυτό το απέραντο κόσμο… Σε αυτόν τον απέραντο κόσμο… ζει μια περιπλανώμενη ψυχή… τόσο ταπεινή και αδύναμη, πάντα μεν αγνοημένη και απαρατήρητη από όσους συναναστρέφονται μαζί του και μη, δε όχι από τον
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Σκέφτομαι αν υπήρξα καλή μάνα στα παιδιά μου. Δεν ξέρω. Είναι κάτι που με βασανίζει. Έδωσα όλη μου την αγάπη… ότι είχα και δεν είχα να τα φροντίσω με τα λίγα που είχα κάτω από
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Όμορφο πλάσμα… Μπορώ να δω την αλήθεια σου, να σε νιώσω… να σε διαβάσω και να κοιτάξω τα μάτια της ψυχής σου. Μπορώ να δω την απόλυτη γύμνια του προσώπου σου, την αγνή αθωότητα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Σπίθα που άντεξε τον χρόνο… Εκεί που η οικειότητα του χτες συναντά την αλήθεια του σήμερα Μια ανάμνηση παλιά, φιλική κι κάτι παραπάνω, μοιραζόμαστε οι δύο. Μια σπίθα που δεν έσβησε ποτέ… ένα άγγιγμα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Απόφαση ελεύθερης εξορίας Πήρα την απόφαση να φύγω, να αφήσω πίσω όλα όσα αγαπούσα και πόνεσα σαν να μην υπήρχα. Θα είναι η εξορία της επιλογής μου να βρω την ειρήνη, κάτι που μου
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Άθικτη ισχυρή γυναίκα Θεωρήθηκα δυνατή από την γέννα μου. Όμως συμπέραναν λάθος. Έγινα δυνατή… άλλη επιλογή δεν είχα. Νύχτες αγωνίας και ανησυχίας… Νύχτες πλημμύρες κλάματα και αναστενάγματα. Και σαν ανατέλλει ο ήλιος για τη
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ο χορός του απείρου Στο ταξίδι μου αυτό, του ονείρου μου, θα ‘μαστε οι δυό μας, μέρα ξαστεριά, να ξεχωρίζουμε σαν δυο λαμπρά, λευκά σύννεφα στο επίκεντρο… να χορεύουμε μαζί, σ’ εκείνο το τραγούδι
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Τα χρωστούμενα της ζωής Η ζωή είναι περίεργη… Δεν ξέρω… ίσως κάποια στιγμή να σου επιστρέψει κάτι που σου στέρησε χρόνια πριν, ή να σου το φέρει πίσω… σε κάτι που είχες κλείσει την πόρτα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Μπορείς να αγαπάς χωρίς να μισείς; Μπορείς να μισείς χωρίς να αγαπάς; Μπορείς να θαυμάζεις όταν ζηλεύεις ή απλώς νιώθεις φθόνο, και προσποιείσαι ότι είσαι χαρούμενη και χειροκροτάς αυτόν που έχει τη χαρά και την
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ένα βήμα πιο κοντά Ας έρθουμε ένα βήμα πιο κοντά… Ήρθε η ώρα, άραγε, να σβήσουμε τα φώτα; Να κοπάσει το στροβίλισμα των αισθημάτων και να σβήσει η φλόγα της σύγχυσης… Ώστε να πλαγιάσουμε
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Απέναντι στον εαυτό μου (Η δύσκολη μάχη ανάμεσα στα «θέλω» και τα «πρέπει») Δεν περίμενα ποτέ να με βρω απέναντι με τον εαυτόν μου. Δύσκολη πολύ η μάχη… Νους έναντι καρδίας. Τα θέλω μου, τα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η δική μας Εδέμ Όσο ο ήλιος δύει, Όσο ο ήλιος ανατέλλει, Θα είσαι πάντα το κέντρο της ζωής μου… Θα είσαι για πάντα ο ουρανός μου, η θάλασσα, ο ήλιος και το φεγγάρι που θέλω
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ξύπνησα το πρωΐ και είδα τον Μάιο να με περιμένει… να με καλημερίζει με λουλούδια, αρώματα και χρώματα. Η διάθεση μου άνθισε και ήθελα να μοιράσω τη χαρά μου… να φτιάξω στεφάνι, να ‘ναι γεμάτη
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Πώς μπορεί κανείς να ορίσει τον πόνο όταν πρόκειται για την αγάπη και για την στέρηση της σκόπιμα ή όχι; Όταν το σκέφτομαι αυτό, μου φέρνει Ένα αμίλητο καημό Ένα μεγάλο πόνο… να σκέφτεσαι
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ίχνος ελπίδας Ένα τελευταίο ίχνος ελπίδας φιλτράρεται μέσα από άγονο τοίχο… ζωντανό, καλόψυχο, με μια γενναία όψη. Μόνο μες στην παρέα του, ευτυχισμένο στην πυξίδα του, ανθίζει ανάμεσα σε όμοια φυσικά, εξίσου ζωντανά, εξίσου
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Σαν χάνομαι στο άπειρο ανάμεσα στο παρακείμενο ουρανό και θάλασσα, εκ θαύματος βλέπω τα ορόσημα της ζωής μου να αποκαλύπτονται και από την ψυχική μου ηρεμία, νιώθω μεγάλη ανακούφιση και ευτυχία. Οι ήχοι της
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Λογια δεν αγγίζουν όταν δεν προκαλούν σκιρτήματα καρδιάς… πράξεις να πιάνουν τόπο και να συγκινούν. Και ο πόνος αυξάνεται στις όμορφες ψυχές που σχεδόν πάντα αυτοί πληρώνουν το τίμημα. Οι στιγμές που χαιρόμαστε είναι
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Προτίμησα το βαθύ κόκκινο, να εκφράσω το πάθος μου, το οποίο μιλάει για έντονες εμμονές της καρδιάς μου… σημάδια ενθουσιασμού και ζεστασιάς. Δεν θέλω άλλο να κρύβομαι γιατί πλέον κατάλαβα κακό σε κανέναν δεν έκανα.
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Μια φωνή χωρίς τοίχους Δεν χρειάζονται φωνητικές χορδές όταν έχεις ένα στυλό, καθώς μιλάει με μεγάλη ένταση και έκφραση και αλλάζει όλους τους ακροατές και τους αναγνώστες του κόσμου. Αυτή είναι η δημιουργική ελευθερία
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Φυλακτό καρδιάς Κρατά μου το χέρι να κρατώ την αγάπη σου φυλακτό στη καρδιά μου. Να την παίρνω μαζί μου παντού, στα γνώριμα μέρη και στα ξένα… Να ξέρω πως δεν θα μου τη
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Πέρασα από το σπίτι να σου μιλήσω, και μόνο βρήκα τη σκιά σου. Βλέπω την άδεια πολυθρόνα με το ανέγγιχτο, πρωινό καφέ σου να σε περιμένει ανενόχλητα και ήρεμα, όπως εγώ με τη χαλαρή υπομονετική
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ποιος είπε ότι ο Χριστιανισμός πέθανε… Ποιος είπε ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν πιστεύουν στον Θεό… Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν μάταια το όνομά Του ισχυριζόμενοι ότι Τον λατρεύουν ενώ χρησιμοποιούν τον Χριστό
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η Πασχαλιά Η Πασχαλιά θέλοντας να μας εκπλήσσει, φέρνοντας την άνοιξη, άνοιξαν οι ουρανοί και μας έστειλε τον Χριστό Αναστημένον να έχουμε πάντα ηλίου φως στη ζωή μας. *Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Χριστός ανάστα ανάστα ο θεός Χτυπιούνται πόρτες και στασίδια από τους πιστούς. Τα παιδιά με κουτάλες. Οι μεγάλοι με ατσάλια. Σείεται όλος ο ναός την ώρα που ψάλλεται «Ανάστα ο Θεός.» Θυμόμαστε τον σεισμό
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Φέτος το πασχαλινό μου τραπέζι ήταν φτωχά στολισμένο. Δεν είχε να κάνει με την πραγματική υλικοτεχνική διακόσμηση, το σχέδιο ή οποιαδήποτε προσωπική πινελιά, αλλά περισσότερο με τους ανθρώπους που έλειπαν από αυτό. Αυτό ήταν
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Αντί για μίσος, φέρε την αγάπη να ριζώσει, στην εκδίκηση απάντα με συγχώρεση βαθιά. Η απομόνωση να σβήσει, η συντροφιά να μερώσει, κι η αδιαφορία να γίνει νοιάξιμοκαι ζεστασιά. Την παραμέληση νίκησε με φροντίδα και
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Το αποφασιστικό φανάρι Μου έρχονται στιγμές μιας εποχής ενώ ήθελα να μιλήσω, να πω δυό λογια, να εκφράσω ανησυχίες που είχα, όμως σιωπούσα γιατί μου είχε αφαιρεθεί το δικαίωμα. Υπήρχε καινούργιο σύνταγμα εν άγνοια μου,
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Δυο γουλιές πριν την αλήθεια Μια ακατάστατη παρουσία, ώρες, ώρες μένω στη σιωπή παρόλο ότι με βαραίνουν πολλά. Κλαίω μόνη και συλλογίζομαι μήπως φταίω σε κάτι να επανορθώσω. Είναι δύσκολο να εκφραστώ χωρίς πρώτα να
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Πρώϊμη άνοιξη της καρδιάς Βαρύς χειμώνας, παγωμένες θερμοκρασίες μουδιάζουν το σώμα μου. Κανείς δεν με ζεσταίνει τις θυελλώδεις νύχτες. Ένας περαστικός με βλεπει και καλεί βοήθεια. Η άνοιξη ήρθε, φέρνοντάς μου ελπίδα… σπάζοντας τον πάγο,
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Εξουθενωτικός άλγος Άνθρωπος Θεάνθρωπος, μαχαιριά ο πόνος. Στον Άνθρωπο, ο σουγιάς λαβώνει, ρέει το αίμα. Στον Θεάνθρωπο ο λόγος πληγώνει, μαχαιριά ο πόνος· ίδια η πληγή, ίδια η σφαγή. *Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Το ματωμένο μονοπάτι Σκυμμένο πρόσωπο, ζωντανή ελπίδα μέσα σ’ όλη την αναταραχή, μέσα στις κραυγές, στις φωνές, και σ’ όλες τις καταδίκες εκατοντάδων αδαών ανθρώπων, ένας δοκιμασμένος βρίσκεται στο μονοπάτι του γολγοθά… Ένας άνθρωπος που
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η αόρατη αγκαλιά Και υπάρχουν εκείνοι που σε αγαπούν και ίσως να μην το ξέρεις… που σε παρακολουθούν θαυμαστά από απόσταση στις πιο ψηλές σου στιγμές… σαν ένα πιστό κοινό που βλέπει το αγαπημένο του
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Αντήχηση Ξέρεις τι είναι παράξενο; Ενώ νιώθω την έντονη απουσία σου, σε νιώθω να φωνάζεις το όνομά μου, αλλά δεν μπορώ να σου απαντήσω, γιατί η επιθυμία μου είναι ευσεβής. *Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Όσο για μένα ο δρόμος μου δεν σταματά εδώ. Απλά κάνω μια στάση ν αποχαιρετήσω ό, τι είναι πλέον πίσω μου. Κοιτώ το απέραντο κενό μπροστά μου με τα πολύχρωμα φωτάκια που μου στέλνουν ένα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Έλα να σου τραγουδήσω ένα γύφτικο που ψιθυρίζει έναν έρωτα που κρυφά φουντώνει και εντείνεται σε ένα χαρέμι. Μιλάει για καμπυλωτά σώματα που χορεύουν, χορδές οργάνων που παίζουν, και αλλάζει ρυθμό και τόνο μόλις αυτός
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Νιώθω οργή…η φωνή μου δυσκολεύεται να συγκρατήσει κραυγές. Όλο μου το είναι καίγεται μέσα μου, αναφλεγμένο από υποκινητές, σαν εύφλεκτα σπίρτα που έχουν ανάψει σκόπιμα να κάψουν έναν όμορφο κήπο, αφήνοντας μόνο κάρβουνα. Δαγκώνω βαθιά
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Μια μάνα ακούραστα περιμένει μέσα στης νύχτας το βαθύ σκοτάδι το παιδί της να γυρίσει πίσω. Ολομόναχη και τρεμάμενη στέκεται όρθια στο παράθυρο, έτοιμη να καταρρεύσει όσο αυξάνονται οι ώρες της αναμονής χωρίς κανένα ίχνος
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Πλούτος Αγάπης από μια χούφτα λάσπη. Με λασπωμένα χέρια σου έχτισα μια ζωή να κολυμπάς σε χρυσά και διαμάντια. Η επιτυχία μου οφείλεται στο τσουχτερό κρύο και την ηφαιστειακή ζέστη. Με λίγο φαγητό και νερό,
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ελπίδα Και όπου όλα κάηκαν… όπου όλα έγιναν στάχτη… εξαιτίας διαφωνιών, για θρησκείες και την κατοχή εδαφών που πληρώθηκε με ανθρώπινο αίμα… Όπου τα ξεχασμένα ορφανά και τα γυναικόπαιδα αφήνονται πίσω από τους πολέμαρχους… όπου
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Δύο όψεις της αυγής Το μίσος είναι άνευ όρων… δεν έχει μέτρο στη κακία. Είναι αμαρτωλό και ένοχο. Θεωρείται δεδομένο. Το μίσος έχει καταστροφική φύση. Το μίσος μεγαλώνει και θεριεύει όταν η ζήλεια, το χρήμα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Το φτωχό κοριτσάκι Το παλιό καλύβι, σπίτι μου, έτοιμο να γκρεμίσει… Το λουλούδι, σχολείο μου, να μετρώ και να παίζω ώσπου να σχολάσει… Τα τσιμέντα, υποδήματα να θερμαίνουν τα ξυπόλυτα ποδάρια μου… Τα μαλλιά μου,
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ένας έρωτας, παιχνίδι Ένας έρωτας έγινε παιχνίδι, και εμείς οι παίκτες. Ένας αποχαιρετισμός πριν φύγω για τα ξένα και εσύ, τράβηξες το δρόμο που ήδη είχες χαραγμένο. Με γέλια, με αστεία και με υπονοούμενα περνούσε
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Το ταξίδι Σε ακολουθώ στο ταξίδι σου με τις σκέψη και την προσευχή μου μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου και να επιστρέψεις στην αγκαλιά μου… Τοτε, μαζί θα ιππευουμε τα κύματα, νιώθοντας τον ρυθμό
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ψάχνοντας ηρεμία Σε μικρή ηλικία μπορούμε να λέμε λογια, ανέκδοτα και να κάνουμε τρέλες και οι ενήλικοι να το διασκεδάζουν… να το βρίσκουν μια σκέτη απόλαυση. Σαν περνάμε την εφηβεία αναγκαζόμαστε να παίρνομαι αποφάσεις, και
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Τυφλή αλήθεια Και αποφάσισα να κοιτάξω τον ήλιο κατάματα, τόσο λαμπερός όπως είναι, να φωτίζει το κόσμο με τόλμη και γενναιότητα. Δίνει στη γη φως και ζεστασιά κατά την διάρκεια των ημερών όλων των τεσσάρων
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Μόνο ένα χάδι Δεν ζήτησα πολλά, μόνο ένα χάδι να απαλύνω τον πόνο στο σώμα μου και τη μοναξιά μου. Όταν περίμενα να ακούσω ένα χτύπημα στην πόρτα, ένα τηλεφώνημα, όλα σιώπησαν. Και έμεινα εδώ
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Είμαι μια απαλή βροντή που βρίσκεται σιωπηλή στα βάθη μέχρι να με προκαλέσεις. Μπορεί να με σκεφτείς, ή ακόμα καλύτερα, να με παρομοιάσεις με ένα όμορφο τριαντάφυλλο με φρεσκοανθισμένα πέταλα και μια γλυκιά, παρατεταμένη μυρωδιά.
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Το βλέμμα της ευτυχίας Αν ποτέ θελήσεις να αναζητήσεις και να βρεις όλα τα καλά και τα αγνά του κόσμου… αυτά που κάνουν όλη την ανθρωπότητα ευτυχισμένη, δεν χρειάζεται να πας μακριά. Απλώς κοίταξε το
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η Προμενάδα Επιστρέφω και πάλι στα παλιά μας στέκια όπου μιλούσαμε, όπου τα σοκάκια ήταν οικεία και φιλόξενα. Και όταν οι δρόμοι μας χώριζαν, τα φώτα άναβαν και βρίσκαμε ξανά τον εαυτό μας στον ίδιο
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Πες μου Θέλω να μου πεις τα λογια που δεν άκουσα ποτέ, εκείνα τα ανύποπτα, τα φυλακισμένα της καρδιάς και της ψυχής σου… Εκείνα που είχες κρυμμένα παρόλο ότι στο κόσμο χαμογελούσες ενώ ήσουν θλιμμένη
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Με αγαπώ Με αγαπώ γιατί είμαι γυναίκα… Γυναίκα που βίωσα πολλά, χάρηκα λίγα, που ακόμη αντιστέκομαι ανέμους, ευγνωμονώ ευλογίες και αντιπροσωπεύω τόσες σαν τον εαυτό μου στη ζωή μου… στο κόσμο το δικό μου. Με
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Αγαπώντας το πείσμα σου Σε κοιτώ με απορία μήπως σε αναγνωρίσω… να δω αν το βλέμμα που αδιαφορεί για την ύπαρξη μου θα μπορούσα να το ταιριάξω με το πρόσωπο που αγάπησα. Άλλαξε η μορφή
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ο πόλεμος των ανίκανων Ο πόλεμος των ανίκανων, η τιμωρία των αθώων. Οι ελιές φορούν τώρα ένα στρώμα στάχτης. Δεν είναι ο ήλιος που ξυπνά την πόλη, αλλά το τρέμουλο του ουρανού… ο ήχος των
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Μαύρος ουρανός Κοιτάζω την βροχή ψυχή μου. Δεν έχω οξυγόνο Βοηθά με να αναπνεύσω… να βγω έξω από το πόνο, που έχουν πέσει καταιγίδες. Δεν βλέπω να γλιτώνω, μαύρος ουρανός έχει τη γη σκεπάσει, αστραπές,
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η φυγή μου Πονάω και γιατί μένεις; Φοβάμαι να φύγω, από τι και ποιον; από αυτόν που με ταίζει Τι, φαρμάκι; όχι, τρόμο και δέος. Δηλαδή σε δέρνει; άλλοτε από λόγια, άλλοτε από ξυλοδαρμό. Και,
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Διασταυρούμενη καρδιά Μια καρδιά δεν μπορεί να κοπεί στη μέση και να σταλεί σε δύο αντίθετες κατευθύνσεις. Θα αιμορραγήσει. Η μία πλευρά αναγκαστικά θα θυσιαστεί για να ακολουθήσει την άλλη, όσο δύσκολο και τραγικό κι
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Παγωμένες καρδιές Είναι τσουχτερό κρύο, όχι τόσο τσουχτερό κρύο όσο οι καρδιές των ανθρώπων Μπορώ να αντέξω τον άσχημο καιρό και να επιβιώσω μέσα από αυτόν, βγαίνοντας πιο δυνατός Οι παγωμένες καρδιές των ανθρώπων με
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ράμματα καρδιάς Με κάθε βελονιά που κάνω, κλείνω μια πληγή από συγκαταβατικά λόγια και προσβολές που με έχουν πληγώσει σαν να με κόβει ένα μαχαίρι κάθε φορά που συμβαίνει. Δεν βρίσκω καμία ανάγκη για μια
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Θάλασσα Θάλασσα μου, στην υγειά σου. Πιες καθαρό, κρυστάλλινο νερό να ξεδιψάσεις… και να γλυκαθείς από την πικρία που έχεις καταπιεί από ταξιδιώτες στο πέρασμα του χρόνου. Εσύ δεν φταις που σε λένε Αλμυρή. Η
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Συντετριμμένος γέφυρες Συντετριμμένες ψυχές Αυτός που δεν έχει την ικανότητα να είναι ευσυνείδητος και να συναισθάνεται για το πόνο άλλου γονέα, γκρεμίζει τις γέφυρες που θα χρειαστεί ο ίδιος να περάσει μια μέρα. Μόνο τότε,
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ελεύθερο πνεύμα Δεν φυλακιζομαι, ουτε παλεύομαι για κανεναν στη ζωη να πω οτι με δεχεται για αυτο που ειμαι η να με αγαπαει. Ειμαι αυτη που ειμαι, και δεν πραγματευομαι. Εκανα υποχωρησεις και κινησεις για
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Το μεθυστικό άρωμα σου Ακόμα θυμάμαι το άρωμα σου που σαν μαγνήτης με παρέσερνε, και με την ευωδία του με μεθούσε. Ήταν το μόνο στοιχείο αόρατα παρόν να μπορέσω να ανακαλύψω που ήσουν, και να
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η επέτειος Τέμπη 28 Φεβρουαρίου 2023 Οι σιδηροδρομικές γραμμές ουρλιάζουν, φωνάζουν και παραληρούν, σαν μια τρομακτική ορχήστρα από μέλλουσες μητέρες που βρίσκονται σε αφόρητη αγωνία. Η αναταραχή είναι υπερβολικά έντονη, όπως και οι συνέπειες της
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η πόρτα Δεν ήταν τυχαίο που άκουσα τα λόγια που άλλοτε δεν έπρεπε. Ήταν η πόρτα που μου άνοιξε ο Θεός ξανά… ένα σημάδι να ανοίξω τα μάτια μου… να ξυπνήσω και να συνειδητοποιήσω αυτό
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Θεέ μου Θεέ μου, ήθελα να έρθω να σε βρω. Αποφάσισα να σε ψάξω στη απέραντη και πανοραμική φύση. Να σου μιλήσω μακριά από όλους και όλα όπως την αφοσιωμένη μοναχή που σου μιλά σιωπηλά
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Μια φορά ακόμα Πες το μου ξανά, βραδιάζει… Νωρίς το πρωΐ πρέπει να αναχωρήσω, πριν χαράξει… δυο σου λόγια να ακούσω ακόμα… ένα μυστικό του σούρουπου και του δικού μας μόνο. Πες το μου ξανά
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η έκκληση μιας μητέρας Μητέρα και παιδί αγκαλιασμένα στα σκαλιά ενός παλιού εγκαταλελειμμένου κτιρίου για ζεστασιά και λίγη ξεκούραση. Βοηθήστε με να σώσω το παιδί μου από τον κακό καρπό που του δίνουν δηλητήριο αντί
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ο ιππότης μου Πάντα ο σύγχρονος ιππότης μου, ο ένας και μοναδικός που είναι έντιμος και σεβαστός απέναντί μου σε αυτόν τον κόσμο… που φροντίζει γενναία και ιπποτικά κάθε μου επιθυμία και ανάγκη χωρίς να
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ανακτώντας την ηρεμία Περίμενα σχεδόν τα πάντα στη ζωή, αλλά ποτέ δεν περίμενα να πληγωθώ από τους πιο κοντινούς ανθρώπους… την ίδια μου την άμεση οικογένεια. Και αυτό πονάει περισσότερο, σκοτώνοντάς με αργά μέρα με
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Νότες της ζωής Θυμήθηκα τις νότες της ζωής μας και είπα να παίξω πιάνο σαν μια ερμηνεία της ψυχής μου, υφαίνοντας αγαπημένες στιγμές σε μια γλυκιά μελωδία. Ήθελα έστω για μια στιγμή να ξεκλειδώσω το
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Πόνος και φόβος του γονέα Ο πόνος μου, που πόνεσε τα παιδιά μου, με πονάει περισσότερο, υπερβολικά και έντονα χωρίς καμία ελπίδα για θεραπεία. Βαθύνετε και γίνεται αφόρητος κάθε φορά που τα κοιτάζω στα θλιμμένα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η Ελλάδα θρηνεί Αυτός ο τόπος, μια ζωή, αδύνατο ήσυχος να κοιμηθεί. Εκεί που πάει να χαρεί κι να γελάσει, ορμάει ο σύφουνας και τα πάντα καταστρέφει. Εκεί που φυτρώνει η ελπίδα κάποιος χτυπά ένα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Να ανθίσει η ειρήνη Να ανθίσει η ειρήνη, ώστε τα παιδιά να μεγαλώσουν σε έναν λαμπρό, καινούριο κόσμο. Μητέρα και παιδί, ελπίζοντας ότι αυτό είναι απλώς ένα τρομερό όνειρο, θα ξυπνήσουν σε ένα όμορφα στρωμένο
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ημέρα της επαίνεσης Και εδώ στέκεσαι μπροστά στον λαό σου που σε λατρεύει όχι μόνο για τη δύναμή σου αλλά και για την ανθεκτικότητά σου. Νίκησες σε όλες τις αντιξοότητες και παρόλο που μπορεί να
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Το θαύμα του χειμώνα Το θαύμα του χειμώνα είναι να έχεις ακόμα μια ζεστή καρδιά να χτυπά σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από άγριες παγωνιές και παγωμένες ψυχές – από αυτές που σκοτώνουν τα όνειρα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Αυτός ο πατέρας Αυτός ο πατέρας … Η πρώτη αγνή αγάπη της κόρης … Ο υποδειγματικός μέντορας του γιου … Ο καλός, στοργικός φιλάνθρωπος … Η κολώνα του σπιτιού … Πως διψώ για μια συμβουλή
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η θυσία Μέσα στης ζωής τα χαλάσματα ψάχνω μια στάλα ελπίδα, να βρω ένα ίσιο δρόμο, κι να βγω από την καταιγίδα. Βαρέθηκα να χορεύω το χορό του Ζαλόγκου και να μαι εκείνη που πέφτω
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Λίμνη του ερωτα Νιώθω το κορμί μου να πλέει σε μια κρυστάλλινη λίμνη όπου είμαι μόνη με τη φύση, και απέναντι μου βλέπω εσένα με μάτια καρφωμενα επάνω μου. Νιώθω μια δίψα στο βλεμμα σου
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Έχεις νιώσει ποτέ ότι κάποιος εισβάλλει στον χώρο σου προσπαθώντας να ικανοποιήσει τις δικές του ανάγκες πριν τις δικές σου, ανεξάρτητα από το πώς νιώθεις και τι του έχεις ήδη εκφράσει; Ίσως ακόμη να του
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Τα θαυμαστά χρόνια Θυμάμαι ακόμα εκείνες τις μέρες της ασπρόμαυρης εποχής τόσο στη φωτογραφία όσο και στον κινηματογράφο, όπου ο έρωτας είχε μια αύρα αθωότητας, αλλά συνοδευόταν από τη μοναδική αίσθηση επιθυμίας και πάθους. Τα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ένα σ΄ αγαπώ Και αν σου είπα ένα σ αγαπώ, ήταν ανάμεσα στα θέλω και στα πρέπει που αναγκάστηκα να καταπιώ. Και αν έπινα κρασί, βύθιζα την αγιάτρευτη στενοχώρια μου στο πάτο να εξαφανιστεί. Και
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Τα μάτια μιλούν Και αν τα χείλη σου σιωπούν τα μάτια σου μιλούν για πόνους και καημούς που πέρασες. Μιλούν για έρωτες και ειδύλλια στα οποία αφοσιώθηκες και όμως σε χλεύαζαν. Σαν βρύση, έχυσες δάκρυά
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Συντετριμμένη και μισόγυμνη μένω μονη από οτι έχει μείνει από την αρετή μου και την αξιοπρέπεια μου. Δεν είχα ποτέ και δεν έχω τίποτα να κρύψω, και όμως ρωτώ τον εαυτό μου γιατί τόσα βασανιστήρια
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Παρηγοριά μου Μια ζωή παρηγοριά μου, βράχος και στήριγμα μου. Δεν με άφησες ποτέ να λυγίσω, να πέσω από τα μάτια και την ζήλεια του κόσμου. Είσαι ο στύλος που με κρατάει όρθια. Ανυπομονώ τις
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Τα Αγία Θεοφάνεια Τα λευκά περιστέρια κελαηδούν γιορτάζοντας με χαρά τα Άγια Θεοφάνεια όπου η Αγία Τριάδα με το Φως της ευλόγησε το βάπτισμα του Ιησού στον Ιορδάνη ποταμό. Και οι ψυχούλες του ουρανού που
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Το μπαλκόνι της υποδοχής Και εδώ τελειώνει το ταξίδι, ολοκληρώνεται ένας κύκλος που έζησες 365 μέρες με χαρές και με λύπες, με ευκολίες και δυσκολίες, με καλοκαίρια και χειμώνες. Υπήρχαν μέρες που ήσουν μόνη και
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Γυμνός χειμώνας Δέντρα απαλλαγμένα από φύλλα τόσο γυμνά… Έρχεται βαρύς χειμώνας. Δεν είμαι ζεστά ντυμένος. Η αγάπη μου για τα ξένα φεύγει. Ποιος θα με αγκαλιάζει… ποιος θα με θερμαίνει ώσπου η γλυκιά μου άνοιξη
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Γιε μου Τι και αν δεν είμαστε μαζί, τι και αν έγινες ολόκληρος άντρας, δεν σημαίνει ότι δεν σε σκέφτομαι. Δεν σημαίνει πως δεν μου λείπεις και δεν κλαίω τα βράδια στα κρυφά μόνη μου.
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η άφιξη Χριστουγέννων Τα Χριστούγεννα έφτασαν με τσουχτερό κρύο και χιονόπτωση που μοιαζουν με λευκά Χριστούγεννα του παρελθόντος, με οικεία πρόσωπα ανθρώπων που τα μαλλιά τους είναι τόσο άσπρα όσο το χιόνι έξω. Και οι
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Φλόγα Χριστουγέννων Άφησε τη φλόγα να καίει. Ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί να υπάρχει μια χαμένη ψυχή ή κάποιος που έλειπε χρόνια και βρίσκει τον δρόμο του σε ένα ζεστό μέρος που μπορεί να αποκαλεί σπίτι
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Καθρέφτης της καρδιάς Ακόμα βλέπω την νεότερη εικόνα του εαυτού μου όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Δεν βλέπω ή τουλάχιστον προσπαθώ να παραβλέψω το συνολικό κάλυμμα του προσώπου μου όπως το βλέπει ο κόσμος που δεν
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Κρυφή επιθυμία Πώς θα ήθελα να ήμουν το φεγγάρι τη νύχτα να σου φώτιζα το δρόμο προς τη κάμαρη σου, και καθώς αργά απομακρυνόμουν θα χαμήλωνα το φόντο ώστε απαλά να κοιμόσουν και γλυκά να
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Φάρος αγάπης Φάρος είναι η αγάπη σου τα βράδια που με οδηγά στην αγκαλιά σου, Βράχος είναι η στοργή σου τα πρωινά όταν ανοίγω τα μάτια μου και σε αντικρίζω. Θάλασσα είναι το στρώμα μου
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Βαθιά ευγνωμοσύνη … μη φοβού… Η αγάπη και η συμπαράσταση σας με συγκινούν και μου δίνουν κάθε έμπνευση και δύναμη να συνεχίσω να γράφω ερασιτεχνικά… απλά, με μια λαϊκή γλώσσα που προσπαθώ να είναι κατανοητή
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Το δώρο Σε είδα να φεύγεις κρυφά βγαίνοντας ταχεία από το κατώφλι του σπιτιού μας. Έτρεξα να σε προλάβω αλλά μάταια. Έψαξα μα δεν είδα κανένα ίχνος σου. Αυτά που σιωπηλά άφησες πίσω ήταν αναμνήσεις
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Πόνος Ωκεανός Πόσο λυπάμαι το χτες να θυμάμαι, έναν πόνο τόσο μεγάλο όσο έναν ωκεανό ατελείωτο που βλέπω μπροστά μου, και χάνομαι μέσα του βαθιά. Πώς μπορώ να εξηγήσω τη γεύση της πικρίας όταν δεν
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Μάταια Μάταια… ό,τι είπα, ό,τι έκανα, ό,τι ήλπισα, ό,τι συγχώρεσα, ό,τι πίστεψα… σε σένα, όλα μάταια. Όνειρα χωρίς ελπίδα. Είχαν κάπως τελειώσει. Και όμως, ήρθε μια διαύγεια όπου μπόρεσα να δω και να ψάξω μέσα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ένας αέρας φυσάει Ένας αέρας φυσάει και η φωνή του μου λέει, ελεύθερη ψυχή, χόρευε και τραγούδα. Ένας αέρας διασχίζει μέσα απο το κορμί μου και στον ουρανό με πετάει, και ταλαντεύομαι στον αρμονικό ψίθυρο
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Είναι γυναίκα Είναι γυναίκα, ένα μυστήριο θαυμασμού και ανακάλυψης. Σαν ένα βιβλίο, μπεστ σέλερ που περιμένει να διαβαστεί από όσους πραγματικά ενδιαφέρονται γι’ αυτήν, να γνωρίσουν και να μάθουν όλα της τα επίπεδα… την καρδιά
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Μια ωραία πρωία (Εξεργεση του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 17 Νοέμβρη 1973 – Δεν ξεχνώ) Μια ωραία μέρα ήρθαν τα ήμερα να διώξουν τα άγρια να απαλλαγούν από την ύπουλη καταιγίδα που μαινόταν σε όλη τη χώρα. Αγωνίστηκαν
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Φάρος αγάπης Φάρος είναι η αγάπη σου τα βράδια που με οδηγά στην αγκαλιά σου. Βράχος είναι η στοργή σου τα πρωινά όταν ανοίγω τα μάτια μου και σε αντικρίζω. Θάλασσα είναι το στρώμα μου
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Εσύ, που λέγεσαι πρώτη κυρία, βασίλισσα, πριγκίπισσα … όπως έχεις στεφθεί… – η πλούσια που φοράει ακριβά ενδύματα και κοσμήματα προκειμένου να εντυπωσιάσεις … … να δείξεις το κύρος σου, να αναβαθμίσεις την εικόνα σου
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Έχω μια πληγή Έχω μια πληγή. Είναι η αγάπη για τα παιδιά μου. Έχω χρόνια να τα δω. Ο πόνος μεγαλώνει τη νύχτα που είμαι μόνος. Οι διάβολοι δεν με αφήνουν να πλησιάσω, ούτε τα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Κάποτε οι Έλληνες έλεγαν ΟΧΙ και το εννοούσαν Κάποτε οι Έλληνες ήταν ενωμένοι. Κάποιοι σοφοί λένε «μόνο οι ελεύθερες ψυχές κρατάνε ελεύθερες πατρίδες.» Τώρα την χάσαμε την παρτίδα. Κάποτε υπήρχε πίστη στο Θεό και θυμόμαστε
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ο δρόμος Ξεκίνησα το δρόμο της αβεβαιότητας να δω που θα με βγάλει, χάθηκα πάνω στη ζάλη. Βασίλεψε ο ήλιος, έπεσε το σκοτάδι. Συνήλθα και συνέχισα με το φως του φεγγαριού, ο φακός της γης
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Εφιάλτης Βρέθηκα σε ένα μονοπάτι Δέους και Ακατανοησίας. Χάνοντας τις αισθήσεις μου, άκουγα ανούσια λόγια, αβάσιμες κατηγορίες για θεϊκές μορφές όπως ο Ιησούς και η Παναγία σε ένα σταυροδρόμι όπου ο κόσμος μπερδεύεται ανάμεσα στη
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Σκιές Οι σκιές δεν είναι δενδρύλλια. Είναι κουρασμένες ψυχές που εγκατέλειψαν τη γη τους… το εισόδημά τους, σε μια θάλασσα φωτιάς που ο άνθρωπος θέλει να καταστρέψει και να χτίσει συγκροτήματα προς όφελός του και
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Πόνος Τι είναι πόνος… ποιος και πως μπορεί κανείς να το περιγράψει, να το εξηγήσει σ έναν που δεν το έχει αισθανθεί, που δεν το έχει ζήσει, που είναι αδιάφορος και παγωμένος σε αυτό το
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Θα ξανά σταθώ Καθώς έπεσα στα γόνατα μου να δω τον κόσμο του πολέμου και της πείνας, το φως του, αν και σκοτεινό, τύφλωνε την όραση μου. Το έχω περάσει αυτό και στο παρελθόν και
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η Αγνή Φιλία Το λευκό τριαντάφυλλο συναντήθηκε με την καλύτερη της φίλη λίγες ώρες αφότου η τελευταία είχε φύγει από τον κήπο το πρωί για την πρώτη της μέρα στην πόλη. Αναπάντεχα έκπληκτη και σοκαρισμένη
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Της καρδιάς μου το ιδιαίτερο Είσαι ένα λευκό τριαντάφυλλο που λάμπει, που ξεχωρίζει…Είσαι μια αιώνια αγάπη, Μια νέα αρχή που αναζωογονεί μια τριανταφυλλιά που αρχίζει να μαραίνεται. *Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ξεκλειδώνοντας το κελί Ήρθε η στιγμή και την εκμεταλλεύομαι μέσα στης σιωπής της νύχτας. Επιτέλους, δραπετεύω από ένα κελί χωρίς καμία ένδειξη επιλογών, χρωματικών συνδυασμών και πόρτες ελευθερίας. Πνίγομαι μέσα στο βαθύ μπλε σαν μια
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Θαυματουργή αγάπη Η αγάπη έχει έναν περίεργο τρόπο να εμφανίζεται από το πουθενά… εκεί που δεν το περιμένεις. Μοιάζει με καθαρή μέρα με τον ήλιο να λάμπει και ξαφνικά εμφανίζονται πανέμορφοι σχηματισμοί από λευκά, απαλά
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ένα καταφύγιο Αρκετά με τις διαφωνίες, τις παρεξηγήσεις και τις ψευδαισθήσεις. Αρκετά με τις προδοσίες και τα παραμύθια. Μας κατέκλυσαν καβγάδες για ανούσια ζητήματα. Ένα τέλος στην ψυχρή και άκαρδη αδιαφορία. Όσοι από εμάς έχουμε
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Αγαπητέ Οκτώβρη Αγαπητέ Οκτώβρη, με εκπλήττεις με την είσοδο σου στη νέα εποχή του Φθινοπώρου και με την εμφάνιση σου το πρωί μόλις ξυπνάω να δω πόση από την ενέργεια και το χάρισμα σου αξιοποιείς
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Νίκησα Νίκησα Θεέ μου νίκησα, κάθε εμπόδιο ξεπέρασα με τη δύναμη μου που είχε απομείνει από τις μάχες που έδωσα. Έπεσα πολλές φορές, αλλά το χέρι Σου απλωνόταν κάθε φορά και με σήκωνε για να
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ο ένας πρέπει να συμμερίζεται τον άλλον Στην ζωή όλων μας έρχονται ώρες που όλες οι πόρτες κλείνουν σβήνουν όλα τα φώτα. Όμως εσύ γλυκιά μου Παναγία Είσαι πάντα εδώ. Το δικό σου φως δεν
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Φλόγα Η φλόγα έγινε ανεξέλεγκτη φωτιά, και το αεράκι, άνεμος. Ενώ εγώ ζούσα ένα όνειρο, εσύ έγινες ο εφιάλτης. Και τα χρώματα του ουράνιου τόξου διασκορπίστηκαν και έγιναν βαθύ πορτοκαλί και κόκκινο. Στην επιμονή σου
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Αν σε ρωτήσουν Αν σε ρωτήσουν. Κι αν σε ρωτήσουν για μένα, θυμήσου να πεις μόνο αλήθειες. Θυμήσου που δεν με άφησες να σου εξηγήσω ενώ άκουγες επανειλημμένα τους ανεξέλεγκτους λυγμούς μου στην ακούραστη προσπάθεια
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η γεύση της αυτοεκτίμησης Και αν, ώρες, ωρες, η άλλη πλευρά του κρεβατιού μου είναι άδεια, δεν είναι επειδή νιώθω μόνη. Επιλέγω να το γεμίσω με βιβλία ψυχαγωγίας, προσεχές, αναμνήσεις και είδη παρηγοριάς παρά με
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Απόψε θα σου γράψω γράμμα, με πόνο και με κλάμα, να λάβεις λόγια που δεν είχα θάρρος να σου πω. Πολλοί με πίκραιναν στη ζωή. Εσύ, πρώτος, έδωσες την χαριστική βολή. Ένα ευχαριστώ σου οφείλω,
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ατέλειωτο μπλε Είδα έναν κόσμο μπλε μπροστά μου, σαν μια παλέτα με όλες τις αποχρώσεις της, και συνειδητοποίησα την τεράστια μεγαλοπρέπεια της ως σύνολο. Είναι περίεργο που σήμερα, από όλες τις μέρες, επέλεξα να φορέσω
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Σκέψεις Βάλτες στο καλάθι των αχρήστων. Η μόνη τους χρήση … να σου θολώνουν το μυαλό … να σου βαραίνουν την καρδιά. Κοιμήσου ελαφριά σαν πούπουλα της ανακούφισης. Εκείνος που σ αγαπά σε αγγίζει, σε
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η συγγνώμη στις χορδές της κιθάρας Απόψε θα σου μιλήσω με το τραγούδι μας, δυο νότες να παίξω… για την παρεξήγηση που προκάλεσε ο χωρισμό μας… να τη λύσω. Και όταν στην τελευταία λέξη φτάσω,
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Το ταξίδι της ζωής Κανείς δεν ξέρει πόσα από τα όνειρά μου και τις πέτρες στις οποίες βασίστηκα έγιναν ερείπια, και έπρεπε να στηριχτώ σε αυτά για να σηκωθώ ξανά και να ξεκινήσω από την
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Φθινοπωρινό φεγγάρι Φαντάσου ένα βράδυ που η νύχτα είναι βαμμένη με χρώμα πάθος, ελπίδας και νοσταλγίας. Η σελήνη παίρνει τη μορφή ενός χρυσού νομίσματος όπου η λάμψη του αντανακλάται στα κίτρινα λουλούδια που είναι τόσο
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η γύμνια της αλήθειας Και γυμνώθηκα να μάθεις τα μυστικά μου, να μάθεις το παρελθόν μου και το παρόν μου. Δεν ήθελα να μένω άλλο με κλειστά παράθυρα στο σκοτάδι… να κρύβομαι από το κόσμο
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Χάσιμο χρόνου Σε ένα δωμάτιο, υπάρχουν δύο ξένοι που κάποτε απολάμβαναν μια σπάνια οικειότητα από τον τυφλό έρωτά τους και το πάθος που τους ένωνε, και κανείς δεν μπορούσε να τους χωρίσει. Και τώρα, ένας
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Αναπολώντας το χτες Αναπολώντας το χτες θυμάμαι… Σε όλα τα δεν μπορώ, μπόρεσα… Σε όλα τα δεν θα τα καταφέρω, τα κατάφερα… Και όταν γελούσαν μαζί μου, έκλαιγα την μοίρα μου. Και όταν έλεγα θα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Αύγουστος Όταν κοιτάζω ψηλά το φεγγάρι, βλέπω ένα πρόσωπο θλίψης, καθώς είναι η τελευταία του νύχτα μαζί μας. Το καλοκαίρι τελειώνει και πρέπει να φύγει μόλις χτυπήσει μεσάνυχτα το ρολόι. Όταν κοιτάζω ψηλά το φεγγάρι,
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Πατέρας, λέξη ιερή Πατέρα, ιερή λέξη, χρόνια έχω να την πω και να την ακούσω. Και σε ποιον να την πω αφού λείπεις εσύ… Η θέση σου στο τραπέζι είναι άδεια. Να πατήσω τους αριθμούς
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Το ξυπνητήρι του ηλίου Και ένα πρωί που ξύπνησα, ο ήλιος χαιρέτησε το πρόσωπο μου. Και εκεί συνειδητοποίησα ότι ό,τι κι αν έκανα για σένα που θα μετανιώνω μια ζωή, δεν είναι λάθος δικό μου…αλλά
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Σιωπηλή αναχώρηση Και να θέλω να σου μιλήσω δεν μπορώ. Έχεις στήσει ένα πελώριο τοίχο ανάμεσα μας που σαν ατάραχος γενναίος στρατιώτης στέκεσαι καραούλι σε περίπτωση ανακαλυφθεί μια απαγορευμένη αλήθεια. Μια αλήθεια που κρύβεις και
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ένα αίνιγμα η ζωή Η ζωή είναι ένα αίνιγμα που δεν λύνεται σε μια στιγμή ή σε μια μέρα. Στην πραγματικότητα, χρειάζεται μια ζωή γεμάτη σκαμπανεβάσματα, νίκες και ήττες, γέλια και λύπες, αγάπη και μίσος,
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ετυμηγορία του κουτσομπολιού Από ανθρώπους επικρίθηκε γιατί σηκώθηκε και έφυγε. Δεν ρωτήθηκε ποτέ ποιος ο λόγος η αιτία που τον ανάγκασε. Δεν ρωτήθηκε πόσες φορές κρατήθηκε να μη φύγει. Δεν είδαν την ανάσα που πήρε
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Στην αγκαλιά σου Να σε σφίξω στην αγκαλιά μου για ένα λεπτό μόνο. Να χαϊδέψω τα χρυσαφένια μαλλιά σου. Να μυρίζω το γιασεμί άρωμα σου. Πάρε την ψυχή του σώματος μου, και ταξίδεψε μαζί του
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Καλοκαιρινή περαστικοί Και ο Ιούλιος έκανε μια στροφή πίσω να δει αν τα παιδιά του κοιμούνται ήσυχα πριν αναχωρήσει. Και στρώνει ένα ελαφρό σεντόνι να τα σκεπάσει μη τυχόν ο Αύγουστος τα θαμπώσει με την
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Τριανταφυλλένια καρδιά Αγαπημένη μου καρδιά, τόσο όμορφη που είσαι, όμως δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι γιατί είσαι ξαπλωμένη κατά αυτό το τρόπο. Φαίνεσαι ελαφρώς λυπημένη και λίγο φοβισμένη με την απαλή γκριμάτσα στο πρόσωπο σου.
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η ομορφιά σου μου θυμίζει ένα κήπο με λουλούδια γεμάτο γιασεμί, όπου το γλυκό άρωμα σου και τα λεπτά άνθη σου είναι προικισμένα με αγάπη και αγνότητα. Η απαλή και ευγενική σου εμφάνιση, η χάρη
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Πάρε με αγκαλιά να δω το κόσμο διαφορετικά. Πριν στη ζωή μου μπεις, έβλεπα μόνο πίκρα. Δεν αντέχω άλλο πια. Δωσ’ μου ένα φιλί, να ξέρω πώς να’ναι η γεύση ενός γλυκού, καθώς το μόνο
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Τι είναι χειρότερο στον χαρακτήρα ενός ατόμου; Η άγνοια, η αλαζονεία ή ένας συνδυασμός και των δύο…; Μερικές φορές βρισκόμαστε σε καταστάσεις όπου υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων με τους οποίους μπορεί να χρειαστεί να αλληλεπιδράσουμε
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Τι βλέπω… Βλέπω το μέλλον μου. Είναι θολό. Βλέπω ήλιους. Βλέπω γαλάζιους ουρανούς. Βλέπω καταιγίδες και ουράνια τόξα. Βλέπω φίλους και εχθρούς. Βλέπω περιπέτειες. Βλέπω απώλειες. Βλέπω νίκες. Βλέπω συντροφιά. Βλέπω μοναξιά. Μπορεί να καταλήξω
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ο ωκεανός με μαγεύει με την απεραντοσύνη του και το μυστήριο του. Θέλω να βιώσω την ομορφιά του μπαίνοντας στο νερό, νιώθοντας το αλάτι και τα απαλά κύματα να αγγίζουν το σώμα μου σαν ένα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η ανάμνηση έγινε δάκρυ Σου έχει τύχει ποτέ να γλιστρήσει μια ανάμνηση από το μάτι σου και να κυλήσει στο μάγουλο σου; Θυμάσαι αν ήταν αλμυρή ή γλυκιά καθώς η σταγόνα άγγιξε τα χείλη σου;
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Και καθώς τα φώτα αρχίζουν να σβήνουν για τον ύπνο της νύχτας, για τα ανύπαρκτα σημάδια ζωής ή και κίνησης σαν να είναι κλειδωμένα στο χρόνο… υπάρχει μια σπίθα, μια θέαση μιας νέας ζωής που
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Μα τον Θεό, το να στεναχωριέσαι δεν σε οδηγεί πουθενά. Καταστρέφεις τον εαυτό σου. Γι’ αυτό… αγάπη μου, σου λέω… Γέλα δυνατά με ανθοδέσμες από αγκαλιές, κοιτάζοντας το πρόσωπο στον καθρέφτη που σε κοιτάζει… Αγάπα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Αυτό που με καίει απόψε είναι τα αναμμένα κεριά που φωτίζουν την τούρτα για τα γενέθλια σου… και για μένα, που δεν είμαι πλάι σου να τα σβήσουμε μαζί… σαν μάνα και γιος, όπως παλιά
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Έκανα υποχωρήσεις για ανθρώπους χωρίς αξίες, για να μειώνομαι, ψευτιές να μου σερβίρουν και να μη με υπολογίζουν. Τους έκοψα την τροφοδότηση και την λανθασμένη αντίληψη τους… για την έλλειψη νοημοσύνης μου. Και τώρα, θυμάμαι
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Θα ήθελα να βρω ένα λιμάνι όπου να ξεκουράζονται οι ανησυχίες… και οι πληγέντες να νιώθουν παρηγοριά γνωρίζοντας ότι είναι μόνο προσωρινές. Και θέλω να ξέρουν ότι όταν τα ξανά σηκώσουν να τις κουβαλήσουν ο
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Μια χαμένη πολιτεία είναι η καρδιά και το σπίτι μου που έχει χάσει το δρόμο της. Τυφλές ελπίδες την σκέπασαν με βροχές και καταιγίδες Αν βγει ο ήλιος θα υπάρξει φως… και ο κόσμος θα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η θάλασσα… πλάι μου στο σούρουπο απόψε, πίνουμε στην υγεία μου. Πονάει που είμαι μόνη δίχως το ταίρι μου που με γέλασε με την αθετημένη υπόσχεση του. Νιώθω μια ψύχρα στον αέρα. Ένας πλήρης κύκλος
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η σύζυγος κάποιου σήμερα αποχαιρετά τον σύζυγό της και πατέρα των παιδιών της, ελπίζοντας ότι όταν φτάσει στην άλλη πλευρά θα της στείλει μια ειδοποίηση. Δίπλα της και στην αγκαλιά της τα μωρά της… από
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Νοιάζεται… πονεί… χαμογελά όταν είναι χαρούμενη. Μα όταν προδίδεται, η ψυχή της κλαίει και αναρωτιέται… τι κακό έκανε να αιμορραγεί, τόσο άδικα χωρίς σταματημό… Η καρδιά της ξεχωρίζει… είναι φανερό. Λάμπει στο σκοτάδι… Και αν τυχόν
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η ζωη ενας ανεμος αλλοτε ηρεμος και αλλοτε θεριος. Εγώ, ένα δέντρο… ένας κορμός να βιώνει ανάμεσα στα φυτώρια με την τροφή του ηλίου, με της βροχής. Και ερχονται ανεμοι να με διαταραξουν χωρις λογο…
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Μαμά, θέλω αγκαλιά Μαμά, πάρε με αγκαλιά Φοβάμαι… Κρυώνω… Πονάω… Θέλω να φάω… Πεινάω… Μαμά, σου φωνάζω… γιατί δεν με ακούς… ; Σε θέλω μαμά Διψώ Μαμά… Παιδί μου, γιατί φωνάζεις… Έρχομαι Μην φοβάσαι έχω
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Είμαι μια επιζώσα από τον Πόντο…που πέρασε μέσα από τα ερείπια της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου… όπου τα δάκρυα των ηρωικών πεσόντων αντηχούν εδώ και πάνω από έναν αιώνα. Σήμερα φοράω το παραδοσιακό μου
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ανοίγοντας το συρτάρι του χαγιάτι βρήκα διάφορα ενδιαφέροντα αντικείμενα όπως δείγματα υφάσματος που χρησιμοποιήθηκαν για ρούχα, δαντέλες, αξεσουάρ όπως καρφίτσες και μενταγιόν. Ανάμεσα σε αυτά … δεν περίμενα να βρω τόση ομορφιά σε μια ασπρόμαυρη
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ισοφίλια μου πού είσαι… μου έλειψες. Έγινα φίλος με ανθρώπους που δεν εκτιμούσαν την καλή μου καρδιά. Και το μόνο που ζητώ από σένα είναι να είμαστε μαζί στην ηρεμία της καταιγίδας. Μόνο εσύ γνωρίζεις
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Είμαι συντετριμμένη και παρόλο αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είμαι ολόκληρη ως άνθρωπος. Εκτός τούτο, συνεχίζω να είμαι μόνη σε αυτόν τον κόσμο του πόνου και της ταλαιπωρίας που επιλέγω να ζω με τις ατέλειες
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Και δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω τα αισθήματα μου… Και δεν υπάρχει νερό να πιω… να καθαρίσω τα χείλη και το σώμα μου… Πώς μπορώ να αντέξω το βάρος αυτής της τρέλας μόνη χωρίς την
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Θα ήθελα να μοιάζω με τον ήλιο… να σου χαρίζω φως στο σκοτάδι, να σου ανοίγω πηγές νερού για τον κήπο της καρδιάς σου φορώντας κίτρινο, να βγαίνει το ουράνιο τόξο κατόπιν την βροχούλα… να
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Είμαι μόνο ένα θραύσμα της σπασμένης ψυχής μου που ράγισε όταν το πορσελάνινο φλιτζάνι έφυγε από το χέρι μου, πέφτοντας και θρυμματίζοντας σε κομμάτια. Όπως ένας καλλιτέχνης αφιερώνει το χρόνο και το κόπο του να
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Μια έντονη σκέψη με κρατά αιχμάλωτη μέσα στην νύχτα ενώ οι υπόλοιποι κοιμούνται ανυποψίαστοι. Μοναδική μου παρέα ένα ταπεινό αναθηματικό κερί για να με γαληνεύει. Καταπίνω το μαύρο, πικρό ρόφημα να με παρηγορήσει… μήπως με
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ποιος είπε ότι ο Χριστιανισμός πέθανε… Ποιος είπε ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν πιστεύουν στον Θεό… Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν μάταια το όνομά Του ισχυριζόμενοι ότι Τον λατρεύουν ενώ χρησιμοποιούν τον Χριστό
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Οι εγωισμοί, η αλαζονεία και η άγνοια είναι τόσο καταστροφικές που εμποδίζουν τις όμορφες σχέσεις που κάποτε ήταν. Πόσο μάλλον η συνεχής δίψα ή το αίσθημα του να θέλει κανείς να είναι πάντα αυτοδίκαιος, αυτάρεσκος
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η μετάνοια είναι μια μεγάλη, δύσκολη και περίπλοκη υπόθεση ειδικά όταν αφορά πρόσωπα, καταστάσεις που μας δεσμεύουν με κάποιο τροπο… όταν υπάρχει μια φιλία οπου αισθάνεσαι μια υποχρέωση η και έχεις μια ιδιαίτερη, ξεχωριστή σχέση.
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Καθώς κάθομαι εδώ με τις τυχαίες σκέψεις και τα συναισθήματά μου, προσπαθώ να καταλάβω τι θα κάνω με τον εαυτό μου στη ζωή μου τώρα που δεν είμαστε μαζί. Καθώς ατενίζω τον απέραντο ωκεανό ακούγοντας
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Τα λαμπερά φώτα. Ο ορίζοντας. Ο αεροδιάδρομος. Ο αέρας. Το μυστήριο. Η προσδοκία. Ο ενθουσιασμός. Η προσμονή της επιβίβασης σε αυτή την όμορφη κατασκευή, ένα αεροπλάνο που μοιάζει με ένα πουλί της φύσης και που
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ποιος θρηνεί για ποιον… Όλοι μιλούν για το πόσο οδυνηρό είναι να θρηνείς κάποιον που έχασε, όπου πέρασε μια ολόκληρη ζωή μοιράζοντας όμορφες στιγμές με καταιγίδες και λιακάδες μαζί… … με έναν άνθρωπο που παρόλα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Πως ανυπομονώ να ακούσω το ξεκλείδωμα της καρδιάς μου… που μέσα στο χειμώνα, σ ένα μοναχικό τόπο, ήταν εγκλωβισμένο. Μόνη να πλέω στις σκέψεις μου καθώς περπατούσα αργά στην άμμο. Η άμμος, τραχιά κάτω από
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ποιος είναι ο λόγος που γράφεις; Για το απλό γεγονός ότι μου απαγόρευσαν να μιλήσω… Ποιος σου το απαγόρευσε; Το σπίτι μου, οι γονείς μου, ο σύζυγος μου, η διοίκηση ή το κράτος για να
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Η μετάνοια είναι μια μεγάλη, δύσκολη και περίπλοκη υπόθεση ειδικά όταν αφορά πρόσωπα, καταστάσεις που μας δεσμεύουν με κάποιο τροπο… όταν υπάρχει μια φιλία οπου αισθάνεσαι μια υποχρέωση η και έχεις μια ιδιαίτερη, ξεχωριστή σχέση.
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Όλα αλλάζουν και εμείς αλλάζουμε τα πάντα σε αυτά που κάνουμε. Οι σελίδες ενός βιβλίου αλλάζουν καθώς διαβάζουμε με περιέργεια το περιεχόμενό του. Οι εποχές, ο καιρός, οι καιροί… τα παιδιά μας καθώς μεγαλώνουν και
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Απρίλη, σε καλωσορίζουμε με τη χαρακτηριστική φυσική, πολύχρωμη ομορφιά σου που αντηχεί ελπίδα. Είσαι ο επιλεγμένος να φέρνεις βροχές αγάπης στις καρδιές μας να τη σκορπίζεις στους κήπους και τις κοιλάδες μας, ώστε λουλούδια, φυτά
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Συναισθηματική κατανόηση της αγάπης και του μίσους… Ποιος είπε ότι δεν σε αγάπησα; Γιατί η αγάπη είναι μια δυνατή λέξη. Η αγάπη μπορεί επίσης να παρερμηνευτεί σε ορισμένες καταστάσεις, ειδικά όταν αφορά μια σχέση ενός
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Θυμάμαι τις μέρες της νεότητας μου, όταν πριν πάμε στην εκκλησία τα πρωινά της Κυριακής με την πρόθεση να λάβουμε το Σώμα και το Αίμα του Ιησού Χριστού, οι μικρότεροι πλησίαζαν τους γονείς και τους
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ο κόσμος μπορεί να είναι σκληρός. Έχουμε πέσει θύμα του και έχουμε επίσης γίνει μέρος του προβλήματος, καθώς συμβάλλουμε σε αυτό με τον τρόπο μας, είτε σκόπιμα είτε όχι. Ως άνθρωποι, έχουμε την τάση να
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ο πόνος αλλάζει τον άνθρωπο. Δεν εμπιστεύεται όπως πρώτα… Αρχίζει συστηματικά να σκέφτεται υπερβολικά και να αφαιρεί άτομα από το κύκλο του… από την ζωή του. Προτιμά να μένει μόνος στην δική του φουρτούνα με
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Γενναίε ηγέτη… πρώτα απ’ όλα, πώς έπεσες θύμα των σημερινών βίαιων εγκλημάτων… τις αδικίες του ανθρώπου και την επιθυμία του για εξουσία. Γιατί πρέπει να υποφέρεις και να χρησιμοποιηθείς ως παράδειγμα στους συμπατριώτες σου που
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Μπες στην καρδιά μου… και δες την θλίψη που κουβαλάω μέσα από τις αιματηρές αρτηρίες που μόνο μια ακτινογραφία μπορεί να αποκαλύψει για όλες τις φαινομενικές, απλές λεπτομέρειες που ουσιαστικά είναι πολύτιμες… για εκείνα τα
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ένα δύσκολο που θα αντιμετωπίσεις είναι εκείνο το πρωί που θα ξυπνήσεις, και οι θέσεις στο καναπέ θα ναι άδειες στο σαλόνι σαν αντικρίσεις. Τα μαξιλάρι με την ελαφριά εσοχή από την πλάτη της μάνας
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Τα ρολόγια και οι εποχές αλλάζουν. Οι μήνες και τα χρόνια περνούν γρήγορα με τόσες πολλές αλλαγές στον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή και στον τρόπο που την προσεγγίζουμε. Ρεύματα νερού που πάντα ρέουν στον
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Ένας που γράφει σβήνει της δίψας του το πάθος για δημιουργική γραφή. Ο σκεφτικός ονειροπόλος με μια πένα, ένα μολύβι και μια σκέψη, που μπορεί να πεινάσει, να πάψει να αναπνέει … να εκραγεί αν
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Και ανάμεσα στις στάχτες… στα γκρίζα, στα μαύρα ερείπια, κάποιος εντοπίζει ένα παιδί, ακίνητο και γονατισμένο παράξενα κρατώντας μια ανθοδέσμη φρέσκα σπίρτα αντί για λουλούδια… Με ένα ζοφερό, απογοητευμένο και ηττημένο βλέμμα, περιμένει τους εμπρηστές
Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου Βάρβαρος ο Έλλην, σκληρός και αδιάφορος ο κόσμος… όταν υποκύπτει να είναι θεατής δίχως εισιτήριο, βλέποντας άναυδος και εμβρόντητος μια πραγματική τραγωδία αντί να συμμετέχει. Σε εμφάνιση… ένα σώμα, ένα πρόσωπο με στάσιμο βλέμμα,
