Μια διαφορετική προσέγγιση στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας της Ελλάδας αναδεικνύεται από φωνές που υποστηρίζουν πως η χώρα θα έπρεπε να επιδεικνύει μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και ενεργή αποτροπή, ιδιαίτερα απέναντι σε απειλές που σχετίζονται με την ασφάλεια των ελληνικών συνόρων και των Ελλήνων της διασποράς.
Σύμφωνα με αυτή τη σχολή σκέψης, η Ελλάδα θα όφειλε, αν λειτουργούσε ως κυρίαρχο κράτος με ξεκάθαρη στρατηγική, να απαντά με στοχευμένες ενέργειες όταν διακυβεύεται η ασφάλεια ελληνικών πληθυσμών, όπως οι ελληνορθόδοξες κοινότητες της Συρίας. Για παράδειγμα, αναφέρεται η ανάγκη για ισχυρό μήνυμα αποτροπής προς το τζιχαντιστικό καθεστώς που επιτίθενται σε χριστιανικούς ναούς και αμάχους.
Ανάλογες απόψεις αφορούν και τις εξελίξεις στη Λιβύη, με αιχμή το ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης μέσω θαλάσσιων οδών που καταλήγουν στην Κρήτη. Υποστηρίζεται ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να ενισχύσει την πολιτικοστρατιωτική της παρουσία στην ανατολική μεσόγειο, ώστε να λειτουργεί αποτρεπτικά απέναντι σε οργανωμένα δίκτυα διακίνησης.
Η κριτική επικεντρώνεται στη διαχρονική έλλειψη μιας ενιαίας και σταθερής εξωτερικής πολιτικής που να στηρίζεται στη στήριξη του ελληνισμού στο εξωτερικό και την ενεργή προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας. Οι φωνές αυτές εκφράζουν απογοήτευση για την απουσία πρωτοβουλιών που θα έστελναν σαφές μήνυμα σε διεθνές επίπεδο ότι η Ελλάδα δεν είναι διατεθειμένη να ανεχθεί απειλές ή επιθέσεις εναντίον των συμφερόντων και των πολιτών της.
Σε κάθε περίπτωση, η συζήτηση για τη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας και τη στρατηγική της απέναντι σε περιφερειακές προκλήσεις επανέρχεται στο προσκήνιο, ειδικά σε μια εποχή που η αστάθεια σε Συρία και Λιβύη εξακολουθεί να επηρεάζει την ευρύτερη περιοχή.
