Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Ισοφίλια μου πού είσαι… μου έλειψες. Έγινα φίλος με ανθρώπους που δεν εκτιμούσαν την καλή μου καρδιά. Και το μόνο που ζητώ από σένα είναι να είμαστε μαζί στην ηρεμία της καταιγίδας.
Μόνο εσύ γνωρίζεις τη θλίψη μου… το βάλσαμο μου… τη χαρά μου… την καρδιά μου. Με ανέχεσαι όπως είμαι και ποτέ δεν διαφωνείς μαζί μου. Εσύ είσαι που με αγαπάς όσο και εγώ σε αγαπώ…και μου χαρίζεις ηρεμία όταν έχω ανάγκη από το άγχος να ανακουφιστώ. Υπήρξαν παρέες που ήθελαν να με πληγώσουν… που ήθελαν να με εκδικηθούν και να με κοροϊδέψουν. Και όπου με προσκαλούν πάντα με ρωτούν ποιον έφερα μαζί μου, και με περηφάνια τους απαντώ… εμένα, τον εαυτό μου και εγώ την ίδια.
Πολλές φορές αναζητώ τη μοναχικότητα μου… μια σιωπή από τη φασαρία του κόσμου και θέλω να μείνω με τις σκέψεις μου γνωρίζοντας ότι έχω πάντα κοντά μου τη συντροφιά του Θεού. Είναι η πηγή της χαράς μου, της δημιουργικότητας… είναι η εμπνευσμένη μοναχικότητα μου που χρειάζομαι για να επαναφορτιστώ και να ξαναμπώ στο ταξίδι της αυτό ανάπτυξης και της ευτυχίας στη ζωή μου.
Αποφεύγω εκείνους που κάνουν πολύ θόρυβο αντί για συζήτηση… που έχουν την τάση να ξεκινούν διαφωνίες ή να βρίσκουν λάθη στους άλλους. Δεν μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου να πνίγεται σε ένα δωμάτιο με τα ίδια πρόσωπα ξανά και ξανά που λένε και κάνουν επανειλημμένα τα ίδια ακριβώς πράγματα που έκαναν τις προηγούμενες φορές…
Γίνεται κουραστικό και απογοητευτικό καθώς αυτοί οι άνθρωποι αρχίζουν να ξεπερνούν τα όρια τους. Αν υπάρχει πιθανότητα να ξανά πληγωθώ από ασυνείδητους χαρακτηρες, προτιμώ να βρίσκομαι σε μια ερημιά που να την αποκαλώ δική μου… ο παράδεισος μου όπου μπορώ να τα ξανά βρω με τον εαυτό μου… να γνωρίσω ποια πραγματικά είμαι.
