Γράφει η Αγγελική Σαρικαβάζη
Κοιτώντας τα παιδιά του σχολείου, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω μια εικόνα που με προβληματίζει.
Σπασμένα κάγκελα, φωνές που ξεπερνούν κάθε όριο, κουδούνια που χτυπούν ασταμάτητα χωρίς λόγο μια μικρή καθημερινή αναστάτωση που όμως φανερώνει κάτι βαθύτερο: ο σεβασμός μοιάζει να έχει σβήσει.
Παλαιότερα, ο σεβασμός προς τον χώρο, προς τους συμμαθητές και τους εκπαιδευτικούς θεωρούνταν αυτονόητος. Σήμερα, όμως, βλέπουμε όλο και πιο συχνά μια στάση αδιαφορίας, μια ανάγκη για «επίδειξη δύναμης» μέσα από τη φθορά και την ασέβεια. Είναι αυτό απλώς μια φυσική έκφραση εφηβικής επανάστασης ή μήπως κάτι πιο ανησυχητικό;
Η έλλειψη σεβασμού δεν ξεκινά και δεν τελειώνει στην αυλή του σχολείου. Αντανακλά την κοινωνία μας, μια κοινωνία όπου συχνά η φωνή υπερισχύει του διαλόγου, όπου η υπομονή θεωρείται αδυναμία και η ευγένεια παρεξηγείται. Τα παιδιά μαθαίνουν κυρίως από τα παραδείγματα που βλέπουν γύρω τους. Αν δεν δουν σεβασμό στο σπίτι, στον δρόμο, στα μέσα ενημέρωσης, πώς θα τον εκφράσουν στο σχολείο;
Ίσως είναι καιρός να ξαναθυμηθούμε όλοι, μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικοί, ότι ο σεβασμός δεν είναι απλώς ένας κανόνας συμπεριφοράς, αλλά η βάση της ανθρώπινης συνύπαρξης. Χωρίς αυτόν, κανένα κουδούνι δεν θα σημάνει πραγματική πρόοδο.
