Διακοπές: Από το χθες στο σήμερα, ένα ταξίδι ανάπαυλας και επανασύνδεσης.
Κάποτε, οι διακοπές δεν ήταν δικαίωμα, ήταν προνόμιο των λίγων. Οι άνθρωποι του μόχθου: αγρότες, εργάτες, μικροέμποροι, δούλευαν ασταμάτητα και θεωρούσαν τις διακοπές είτε «χαμένο χρόνο» είτε πολυτέλεια που δεν άξιζαν. Οι εξορμήσεις ήταν κυρίως θρησκευτικές ή οικογενειακές υποχρεώσεις: Πάσχα στο χωριό, Δεκαπενταύγουστος στη ρίζα του βουνού ή στα δροσερά πλατάνια. Χωρίς πολυτέλειες, αλλά με βαθιές ανάσες ζωής.
Με το πέρασμα των χρόνων και ειδικά μετά τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις του 20ού αιώνα, οι διακοπές όπως ήταν φυσικό απέκτησαν νέα σημασία. Έγιναν ανάγκη. Έγιναν νόμιμη και καθ΄όλα δικαιολογημένη ανάπαυλα. Σήμερα, στην εποχή του διαρκούς άγχους, της πληροφόρησης, που δεν σταματά και των οθονών που δε σβήνουν ποτέ, οι διακοπές δεν είναι απλώς “διάλειμμα από τη δουλειά”, είναι ευκαιρία επανασύνδεσης με τον εαυτό μας και τους ανθρώπους μας.
Γιατί είναι τόσο σημαντικές;
Για τους ενηλίκους: Οι διακοπές προσφέρουν αποφόρτιση, όχι μόνο σωματική αλλά και ψυχική. Η εναλλαγή παραστάσεων, η επαφή με τη φύση, η απουσία υποχρεώσεων μας δίνουν χώρο να ξαναβρούμε τις επιθυμίες μας, ν΄ακούσουμε τη σιωπή μας, να ονειρευτούμε ξανά. Δεν είναι απλώς μια μορφή φυγής. Είναι επιστροφή στον ίδιο μας τον εαυτό.
Για τα παιδιά: Οι διακοπές είναι καθοριστικές. Όχι μόνο επειδή «ξεφεύγουν από το σχολείο», αλλά κυρίως γιατί πλάθουν αναμνήσεις, χτίζουν εμπιστοσύνη, αναπτύσσουν συναισθηματικούς δεσμούς.
Ένα καλοκαίρι με τον πατέρα που επιτέλους χαλαρώνει και δεν είναι συνεχώς απασχολημένος. Μια βουτιά με τη μητέρα που γελά και δεν είναι εκνευρισμένη με τις συνεχής και σημαντικές υποχρεώσεις, που της προκαλούν μονίμως έναν έντονο εκνευρισμό και φυσικά ένα απόγευμα παιχνιδιού με τον παππού.
Όλα αυτά είναι το κέρδος των παιδιών. Όλα αυτά, που ασυναίσθητα γίνονται πυλώνες σταθερότητας μέσα στην ψυχούλα τους. Ας συνειδητοποιήσουμε πως Διακοπές δε σημαίνει πολυτέλεια, σημαίνει παρουσία και επικοινωνία ουσιαστική. Δε χρειαζόμαστε ακριβά ξενοδοχεία ή εξωτικούς προορισμούς. Μια σκηνή στην αυλή, μια πετσέτα στην άμμο, ένα παιχνίδι αυθόρμητο, ένα παγωτό, μια βόλτα στην παραλία. Ας μην ξεχνάμε πως ό,τι σπάει τη ρουτίνα, δίνει στο μυαλό χώρο να αναπνεύσει και στην ψυχή την ευκαιρία να ξαναγελάσει.
Τι μας μένει στο τέλος κάθε καλοκαιριού;
Φυσικά, όχι οι φωτογραφίες, ούτε και οι λογαριασμοί, μα εκείνο το πολύτιμο συναίσθημα πως
“Ήμασταν μαζί. Ήμασταν εκεί και το βιώσαμε. Ζήσαμε.” Τελικά αυτή είναι η βαθύτερη έννοια των διακοπών.
Δε φύγαμε από τη ζωή, απλώς συναντηθήκαμε ξανά με την πιο όμορφη εκδοχή της.
Εκδόσεις Γλαύκα
