Της Αναλήψεως: Μια από τις πιο σπουδαίες εορτές της Ορθοδοξίας γιορτάζεται 40 ημέρες μετά την Ανάσταση, σηματοδοτώντας την ολοκλήρωση της απολυτρωτικής αποστολής του Ιησού Χριστού στη γη και την ένδοξη επιστροφή Του στον ουρανό.
Σύμφωνα με τη διήγηση του Ευαγγελιστή Λουκά, ο Χριστός δεν αναλήφθηκε αμέσως μετά την Ανάστασή Του. Για σαράντα ημέρες παρέμεινε κοντά στους μαθητές Του, εμφανιζόμενος επανειλημμένα για να τους ενισχύσει στην πίστη και να τους προετοιμάσει για τη μεγάλη αποστολή που θα αναλάμβαναν: τη διάδοση του Ευαγγελίου σε ολόκληρη την οικουμένη.
Στην τεσσαρακοστή ημέρα, ο Κύριος οδήγησε τους μαθητές Του στο Όρος των Ελαιών, κοντά στη Βηθανία. Εκεί, αφού τους ευλόγησε, αναλήφθηκε στους ουρανούς ενώπιον των ματιών τους. Η σκηνή περιγράφεται ως βαθιά συγκινητική και ταυτόχρονα μεγαλειώδης: ο Χριστός ανεβαίνει στους ουρανούς, οι μαθητές Τον παρακολουθούν εκστατικοί, και η ευλογία Του συνοδεύει το ξεκίνημά τους ως Απόστολοι.
Η Ανάληψη δεν είναι ένα γεγονός αποχωρισμού, αλλά υπόσχεσης. Ο Χριστός ανεβαίνει για να στείλει το Άγιο Πνεύμα, τον Παράκλητο, στους ανθρώπους – όπως θα συμβεί δέκα ημέρες αργότερα, την Πεντηκοστή. Γι’ αυτό και η Εκκλησία ψάλλει: «Ανυψώθηκες στη δόξα, Χριστέ Θεέ μας, αφού χαροποίησες τους μαθητές σου με την επαγγελία του Αγίου Πνεύματος…».
Ο Ευαγγελιστής Μάρκος συνοψίζει με λιτότητα αλλά δύναμη το γεγονός: «Ανελήφθη εις τον ουρανόν και εκάθισεν εκ δεξιών του Θεού», ενώ οι μαθητές «εκήρυξαν πανταχού, του Κυρίου συνεργούντος…». Με άλλα λόγια, η Ανάληψη δεν είναι ένα τέλος, αλλά η απαρχή της δράσης της Εκκλησίας στον κόσμο.
Η θεολογική σημασία της Ανάληψης είναι πολλαπλή. Ο Χριστός δεν εγκατέλειψε το ανθρώπινο γένος· αντιθέτως, η ανάληψή Του σηματοδοτεί την αναγνώριση της ανθρώπινης φύσης στον ουρανό. Ο Χριστός ανεβαίνει στους ουρανούς ως Θεάνθρωπος, φέρνοντας μαζί Του και την ανακαινισμένη ανθρώπινη φύση. Την ίδια στιγμή, η Εκκλησία που αφήνει στη γη είναι η ζωντανή Του παρουσία, το σώμα Του το οποίο οδηγεί στη σωτηρία.
Ο Παράκλητος, το Άγιο Πνεύμα, είναι πλέον η ψυχή της Εκκλησίας και οδηγεί τους πιστούς σε κάθε εποχή. Ο Ιησούς δεν είναι απών· είναι παρών με άλλον τρόπο – μέσα από τη Θεία Λειτουργία, τα Μυστήρια, τη διδασκαλία και τη ζωντανή εμπειρία της πίστης.
Η εορτή της Αναλήψεως, λοιπόν, δεν είναι απλώς μια ανάμνηση. Είναι υπενθύμιση της ελπίδας, της αποστολής και της θείας παρουσίας που δεν μας εγκαταλείπει ποτέ. Είναι η βεβαίωση πως το σχέδιο της σωτηρίας συνεχίζεται και πως η Εκκλησία παραμένει το θεανθρώπινο σκάφος που οδηγεί τον άνθρωπο στο φως της Αναστάσεως.
