Η κυβέρνηση της Τρίπολης υπέβαλε επιστολή στον ΟΗΕ, απορρίπτοντας τις ελληνικές συντεταγμένες για την οριοθέτηση της ΑΟΖ. Σκληρή διπλωματική απάντηση από το υπουργείο εξωτερικών, που καταγγέλλει παραβίαση του διεθνούς δικαίου και εμπλοκή της Τουρκίας.
Η Λιβύη υπέβαλε τη Ρηματική Διακοίνωση της στον ΟΗΕ στις 20 Ιουνίου 2025 (δημοσίευση ως A/79/860 στις 3 Ιουλίου), με την οποία αμφισβητεί ευθέως τη “μέση γραμμή” που έχει ορίσει η Ελλάδα για τη χάραξη των θαλάσσιων οικοπέδων, τόσο δυτικά όσο και νότια της Κρήτης.
Σύμφωνα με το έγγραφο, οι εν λόγω περιοχές χαρακτηρίζονται ως «λιβυκές θαλάσσιες ζώνες» παρά το γεγονός ότι αναγνωρίζεται πως υπάρχουν «άλυτες διαφορές» με την Ελλάδα. Οι χάρτες που συνοδεύουν τη διακοίνωση ακολουθούν τις συντεταγμένες του παράνομου Τουρκο‑λιβυκού Μνημονίου του 2019, μιας γραμμής που εξαφανίζει στην ουσία την ελληνική ΑΟΖ νότια της Κρήτης.
Η Λιβύη κατηγορεί την Ελλάδα πως η προκήρυξη διεθνούς διαγωνισμού για αδειοδοτήσεις στις περιοχές αυτές (συγκεκριμένα στις 12 Ιουνίου) αποτελεί «σοβαρή παραβίαση του διεθνούς δικαίου», ιδίως της UNCLOS, και υπονομεύει τις αρχές του αμοιβαίου σεβασμού και της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών.
Το λιβυκό ΥΠΕΞ καλεί επιπλέον τη διεθνή κοινότητα και κυρίως τα Ηνωμένα Έθνη να αποτρέψουν την εγκαθίδρυση τετελεσμένων και να διαφυλάξουν την ειρήνη και τη σταθερότητα στη Μεσόγειο, προειδοποιώντας μάλιστα ότι οι εξελίξεις απειλούν την κυριαρχία της Λιβύης.
Στην έκθεση που συνοδεύει τη διακοίνωση, η λιβυκή National Oil Corporation καταγγέλλει την παραβίαση των ορίων όπως αυτό καθορίζεται από τη συμφωνία Τουρκίας–Λιβύης, υποστηρίζοντας πως η Ελλάδα υφαρπάζει κυριαρχικά δικαιώματα με μονομερή τρόπο.
Από ελληνικής πλευράς, διπλωματικές πηγές υποστηρίζουν ότι η διακοίνωση δεν προσθέτει τίποτα ουσιαστικό και πως η Ελλάδα θα απαντήσει επίσημα στον ΟΗΕ. Μάλιστα τονίζουν ότι «καμία αντίδραση δεν θα αποθαρρύνει την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων» και ότι άρχουν όλα τα νομικά και διπλωματικά ερείσματα βάσει του Δικαίου της Θάλασσας (UNCLOS).
Παράλληλα, από την Αθήνα τονίζουν τη βούληση για διάλογο βάσει Διεθνούς Δικαίου, ενώ δεν αποκλείουν και την πιθανή προσφυγή στη Χάγη εάν δεν υπάρξει συμφωνία. Η ελληνική στρατηγική συνδυάζει την ενίσχυση των νομικών επιχειρημάτων για την επήρεια της Κρήτης με προώθηση διεθνών διπλωματικών πρωτοβουλιών, ειδικά προς ΕΕ και ΗΠΑ.
Συνοπτικά, η λιβυκή κίνηση νομιμοποιεί διεθνώς την τουρκολιβυκή γραμμή, μεταθέτει τη διαμάχη στο προσκήνιο διεθνών θεσμών και εντείνει τις πιέσεις στην Ελλάδα. Αντίστοιχα, η ελληνική απάντηση παραμένει σε λογική ανυποχώρητης υπεράσπισης κυριαρχικών δικαιωμάτων, με προσανατολισμό στον διεθνή διάλογο αλλά και την προσφυγή στη Χάγη, εφόσον χρειαστεί.
