Η Uzay Bulut, γνωστή για τις αναλύσεις της σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες και τη σύγχρονη τουρκική ιστορία, επιχειρεί μέσα από αυτή τη φράση να προκαλέσει έναν αναστοχασμό στον τουρκικό λαό για τη σχέση του με το παρελθόν.
Η φράση αυτή φέρει τεράστιο ιστορικό και ιδεολογικό βάρος, καθώς:
-
Αποδομεί το οθωμανικό αφήγημα ως βασικό στοιχείο ταυτότητας του σύγχρονου τουρκικού κράτους.
-
Αναγνωρίζει την προ-οθωμανική πολιτισμική κληρονομιά της Ανατολίας, η οποία περιλαμβάνει σε μεγάλο βαθμό ελληνικά, αρμενικά και ασσυριακά στοιχεία.
-
Δηλώνει μια πολιτισμική καταγωγή από τους Έλληνες, προκαλώντας ρήξη με την κυρίαρχη τουρκική ιστοριογραφία που στηρίζεται στην υπερηφάνεια για την οθωμανική αυτοκρατορία.
Η δήλωση αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική σε μια εποχή που το τουρκικό καθεστώς επιχειρεί να αναβιώσει το νεο-οθωμανικό ιδεώδες, με επιθετική εξωτερική πολιτική και συχνές αναφορές στην «οθωμανική κληρονομιά».
Η Bulut τολμά να υπενθυμίσει πως ο σημερινός πληθυσμός της Τουρκίας δεν είναι απαραίτητα απόγονοι των κατακτητών, αλλά και απογόνους των κατακτημένων, Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων και άλλων.
Σε ιστορικό και πολιτισμικό επίπεδο, η δήλωσή της φωτίζει μια μεγάλη αλήθεια: ότι κάτω από τη σημερινή τουρκική ταυτότητα κρύβονται στρώματα ενός πλούσιου και πολυεθνούς παρελθόντος που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
