Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Αγαπώντας το πείσμα σου
Σε κοιτώ με απορία μήπως σε αναγνωρίσω… να δω αν το βλέμμα που αδιαφορεί για την ύπαρξη μου θα μπορούσα να το ταιριάξω με το πρόσωπο που αγάπησα. Άλλαξε η μορφή σου όταν σου ομολόγησα ότι είμαι φτωχός, και όχι πλούσιος όπως ονειρευόσουν και επιθυμούσες.
Κι όμως σε κοιτάζω ακόμα με ένα χαμογελαστό και γεμάτο αγαπησιάρικο βλέμμα, επειδή δεν σταματάς να με εκπλήσσεις γνωρίζοντας ότι συνεχίζεις να τρέφεις έντονα συναισθήματα για μένα. Εδώ θα μείνω αμίλητος χωρίς να αντιδράσω μήπως εκραγείς από την έλλειψη υπομονής σου μαζί μου, το συνεχές μου βλέμμα και την αμετάκλητη στάση μου απέναντι σου.
Μπορεί να είμαι φτωχός σύμφωνα με τα υψηλά σου πρότυπα, αλλά είμαι πλούσιος στην καρδιά… Δεν θα βρεις κανέναν σαν εμένα να σε αγαπάει, να σε νοιάζεται ή να σε επαινεί. Συνέχισε το παιχνίδι της προσποίησης ότι είσαι ένα ακίνητο και άθικτο παγόβουνο με τα στρώματα χιονιού του, όπως ακριβώς και το πείσμα σου.
Άσε να δω πόσο θα αντέξεις με την αδιαφορία σου, σαν να μην με βλέπεις… πόσο θα κρατήσει ο θυμός και ο εγωισμός σου, και πότε θα μαλακώσει πριν τελικά ξεσπάσεις σε χαμόγελα.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.