Γράφει η Δέσποινα Χιντζογλου-Αμασλιδου
Καθισμένη απέναντι από τον πίνακα του Καγιά, τα Εισόδια της Θεοτόκου (πιστό αντίγραφο της ομώνυμης αγιογραφίας του Μανουήλ Πανσέληνου), κολλάω το βλέμμα μου στη μικρή Παναγία και της μιλάω. Της μιλάω και γαληνεύω, της μιλάω και ψυχοπιάνομαι.
Εκεί και έτσι γεννιούνται τα ψυχογραφήματα. Κάτω από τον πίνακα αραδιασμένοι και κορνιζωμένοι οι αγαπημένοι μου, φευγάτοι χρόνια τώρα, με κοιτούν και μου χαμογελούν.
Αυτοί κέρδισαν τα καλύτερα ψυχογραφήματα… και δε βαριέμαι να τους τα ξαναδιαβάζω, ούτε ντρέπομαι να δακρύζω μπροστά τους.
Έτσι άρχισα το παιχνίδι της γραφής. Η έμπνευση ερχόταν καμιά φορά απροειδοποίητα, μπορεί και σε όνειρο, κι έπρεπε να τη σημειώσω σε χαρτί, για να μην την ξεχάσω. Ύστερα έκανα εκείνο το μεγάλο οδοιπορικό στη Μικρά Ασία για 21 μέρες. Ιωνία, Καππαδοκία , Πόντος… Εικοσιμία αυγουστιάτικες μέρες στις χαμένες πατρίδες, στη δοξασμένη Ιωνία, την αγιογεννήτρα Καππαδοκία και τον ηρωικό Πόντο.
Βρήκα το σπίτι της μαμάς μου, το μαγαζί του παππού, τους τάφους, τις τρώγλες στους βράχους, τις ερειπωμένες εκκλησίες… και τότε τα ψυχογραφήματα έσωσαν τις στιγμές και τα αισθήματα, ύμνησαν την Ιστορία και τον τόπο!
Κι αυτός ο ύμνος στην Ιστορία και τον τόπο δε μου αρκούσε. Έπρεπε να γράψω τις ιστορίες των δικών μου. Και το ‘κανα. Και μετά έπρεπε να μελετήσω και να γράψω τη Βυζαντινή Ιστορία, για να τη μάθω και να την τιμήσω. Κι άρχισα με πάθος να περιπλανιέμαι σε δεκάδες βιβλία και σε χιλιάδες σελίδες. Μαγεύτηκα, κόλλησα, ένοιωσα ικανοποιημένη. Έτσι γεννήθηκε η ανάγκη να μοιραστώ τη γνώση και τότε άρχισε η μεγάλη χαρά. Έγραφα για τους φίλους και τους συγγενείς, για τους φιλίστορες και τους άλλους που δεν ενδιαφέρονται, αλλά και για τους αντιδραστικούς και τους αμφισβητίες… Δείλιασα.
Με ενθάρρυναν οι φίλοι που ήξεραν πιο πολλά, με ενθάρρυνε κι η Αρβελέρ όταν τη ρώτησα: «Να το τολμήσω;», «Να το τολμήσετε, το Βυζάντιο θέλει τόλμη κι αρετή!» μου ‘πε. Και τόλμησα και πάλι χάρηκα!
Και συνεχίζω παθιασμένα να κυνηγώ τη γνώση, να μαστορεύω τον λόγο, να ερωτοτροπώ με τις λέξεις και τα νοήματα, να ζωντανεύω εικόνες και στιγμές, να παίρνω και να δίνω γνώση και αισθήματα.
Να λοιπόν γιατί γράφω. Θυμάμαι, μνημονεύω, ιστορώ, διδάσκω, επικοινωνώ, δημιουργώ… ζω!
Γράφω για να ζω!