Ο μύθος της αλήθειας
Ο μύθος της αλήθειας
η αλήθεια είναι σαν το φως.
Μπαίνει από παντού.
Μεγαλώνει τα δωμάτια.
Ενώνει τις σκιές σε σχήματα.
Μετά έζησα.
Και τη βρήκα να στέκεται
στο διάδρομο ανάμεσα
στη μνήμη και στην επιθυμία.
Κρατούσε σημειωματάριο
και μου έδειχνε
μόνο όσα άντεχα να θυμάμαι.
Την άκουσα να λέει «πάντα»,
και όταν έστρεψα αλλού
το πρόσωπό μου ψιθύρισε
«προς το παρόν».
Άκουσα και τους άλλους:
ο καθένας κρατούσε
μια δική του εκδοχή της
σαν παλιό ρολόι.
Άλλος την πήγαινε μπροστά.
Άλλος την γύριζε πίσω
εκεί που πονούσε λιγότερο.
Μια φορά την είδα
γραμμένη σε πέτρα.
Μόνο που η πέτρα
ήταν ακόμα υγρή.
Κι έτσι έμαθα:
Δεν είναι η αλήθεια
που δεν αλλάζει.
Εμείς αλλάζουμε.
Και την ξαναλέμε
για να μας χωρέσει.
Γι’ αυτό στο τέλος
η πιο έντιμη αλήθεια
είναι αυτή που ξεκινά
με τη φράση:
«Απ’ ό,τι θυμάμαι…»
