Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Πλούτος
Αγάπης από μια χούφτα λάσπη. Με λασπωμένα χέρια σου έχτισα μια ζωή να κολυμπάς σε χρυσά και διαμάντια. Η επιτυχία μου οφείλεται στο τσουχτερό κρύο και την ηφαιστειακή ζέστη.
Με λίγο φαγητό και νερό, χωρίς την εθελοντική σου φροντίδα. Στα υψηλότερα σχέδια μου, συνέχισα να χτίζω με τις κόκκινες φουσκάλες των γυμνών χεριών μου έναν κόσμο των ονείρων σου. Σε λάτρεψα με όλη μου την καρδιά, όπως ακριβώς με λάτρεψες κι εσύ… μ ένα μόνο, άδειο νεύμα όταν σου το ζητούσα.
Δεν συγκινήθηκες καθόλου από την αφοσιωμένη μου αγάπη και τα ακατάστατα χέρια μου, κουρασμένα για να μπορείς να έχεις τα πάντα καθαρά και τακτοποιημένα. Όλα ήταν μια παγίδα, μια τρελή πλεκτάνη… ένα έργο πονηριάς. Η προσπάθεια μου να λασπώνω και να λεκιάσω τα χέρια μου δεν σήμαινε τίποτα για σένα, ενώ ζούσες με ειρήνη και αγνότητα.
Έφτασε η ώρα που θα σου λείψουν τα διαμάντια και τα χρυσά που σου έδωσα, και ακόμα πιο παράξενα, θα σου λείψω εγώ. Τότε θα συνειδητοποιήσεις ότι όλα όσα είχες ήταν πλούτος ΑΓΑΠΗΣ από μια χούφτα ΛΑΣΠΗ!
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
