Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Μια μάνα ακούραστα περιμένει μέσα στης νύχτας το βαθύ σκοτάδι το παιδί της να γυρίσει πίσω. Ολομόναχη και τρεμάμενη στέκεται όρθια στο παράθυρο, έτοιμη να καταρρεύσει όσο αυξάνονται οι ώρες της αναμονής χωρίς κανένα ίχνος μοναδική της παρέα, ένα φωτάκι νυχτός και η εικόνα της Παναγίας, Της Υψίστης, Μητέρας που νιώθει το πόνο όλων μας.
Τι έμελλε να πάθει η ταλαίπωρη μ ένα πρόσωπο που μαρτυρά τον φόβο και την αγωνία της, τις μώλωπες που ανασύρονται από το αίμα και που κυλάνε στις φλέβες λόγω νευρικότητας… Και αν δεν έρθει σπίτι, σκεπτόμενη το χειρότερο, τι μπορεί να πει στον άντρα της μετά από ατελείωτες ώρες κλάματος και βασανιστηρίων λόγω αυτής της τρομακτικής κατάστασης… αυτής της τρομακτικής αβεβαιότητας.
Μόνο αυτή, κουβαλάει κρυφά την ακραία αγωνία της ανησυχίας και του άγχος της, κρατώντας την αναπνοή και τη μιλιά της μέχρι να χωθεί το παιδί της στην αγκαλιά της. Και στη χειρότερη στιγμή της, όπου συγκέντρωνε τη δύναμη να ξυπνήσει τον άντρα της και να του πει τι συνέβη, ακούει την πόρτα να ξεκλειδώνει. Ήταν το παιδί της, που ένιωθε βαθιά μεταμέλεια για την αναστάτωση και την ανησυχία που προκάλεσε στη μητέρα του με την καθυστέρηση του, σαν να είναι σε μια αγρυπνία όπου η προσοχή του ήταν στραμμένη αλλού και δεν μπορεί να συγκεντρωθεί αλλού διότι είναι αμαρτία.
Η συνομιλία τους ήταν σύντομη. Το μόνο που ήταν σημαντικό για αυτήν ήταν να ξέρει ότι το παιδί της ήταν καλά. Τα υπόλοιπα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν αύριο με την έλευση της νέας αυγής. Και ήρθε το αύριο, ήρθαν οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι τώρα. Το παιδί της στέκεται ανήσυχα δίπλα στο παράθυρο περιμένοντας να επιστρέψει το δικό της παιδί. Ρίχνει μια ματιά στη μητέρα της, αν και έχει καρφωθεί στο παράθυρο.
Μαμά, συγγνώμη, δεν είχα συνειδητοποιήσει τον πόνο που σου προκάλεσα τότε. Πληρώνω το τίμημα τώρα. Το να είσαι μητέρα είναι το σπουδαιότερο και ομορφότερο πράγμα, και όμως τόσο απροσδόκητα δύσκολο και τρομακτικό για όσους αγαπούν πέρα από το φυσιολογικό.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
