Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Σεντόνια
Κοιτάζω το άστρωτο κρεβάτι
τ΄αναιδέστατα σεντόνια μου κλείνουνε το μάτι
μου φωνάζουν πως κάποτε φιλοξενούσαν το κορμί σου
του δίναν καταφύγιο…
Μα το Θεό θέλω να τα ξεσκίσω
που με περιγελούνε σαν τον γελωτοποιό του Βασιλιά
Στέκομαι σε μια γωνιά με υπομονή
θέλω ν΄ανακαλύψω τα μυστικά που ψιθύριζες
κάθε φορά που ερχόσουν να με κατακτήσεις
κάθε φορά που οι σπασμοί μας ταξίδευαν συντροφιά
σαν φιλόδοξοι εξερευνητές ανάμεσα τους.
Θέλω να τα τιμωρήσω που έχουν κρατήσει τόσα από σένα
όταν η αγκαλιά μου απόμεινε άδεια,
το κορμί μου άοσμο, το μυαλό μου χαμένο…
Συνεχίζω ν΄ανακαλύπτω σε μικρές γωνιές το άρωμα σου
τον ιδρώτα της καρδιάς σου,
τον αναστεναγμό του έρωτα σου.
Νιώθω ευλογημένη μαζί και προδομένη
ενώ τ΄ακούω να κοροϊδεύουν την κατάντιά μου.
Ξέρουν πως δε θα τα πλύνω ποτέ
θα τα σφραγίσω μέσα στα σωθικά μου
θα συνεχίσω να τα προσκυνώ, σαν ιέρεια σε ναό λατρείας.
Δεν αντέχω
Φωνάζω με δύναμη πως τα μισώ
που κατάφεραν ν΄αποκρυπτογραφήσουν
κάθε κύτταρο της ύπαρξης σου
να την αντιγράψουν
να την εγκλωβίσουν για πάντα στην αγκάλη τους.
Σεντόνια
ότι πιο μισητό άφησες πίσω σου για να με βασανίσεις.
Απόψε σχοινί θα τα κάνω και θα τ΄αφήσω να με λυτρώσουν
Ένας έρωτας
Ένας Δαίμονας… και Εγώ…
Σφραγίστε τον κλίβανο… δε θα τον ξαναχρειαστώ!
