Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Τα φώτα της μοναξιάς
Τα φώτα της μοναξιάς
Αναμμένα πορτατίφ σε γωνιές
που αξεσκόνιστες περιμένουν τις σκιές,
που αποκοιμήθηκαν μαζί με αναμνήσεις
και τσαλακωμένες χαρές.
Αφημένες ανάσες σε παλιές φωτογραφίες
γέλια που αιχμαλωτίστηκαν από υστερίες.
Μια ολόκληρη ζωή,
τραπέζια, συγκεντρώσεις, αγκαλιές
και ένα μυστικό που βούτησε τρομαγμένο
στο βάζο με το σπιτικό γλυκό.
Μια ήσυχη ‘συνηθισμένη’ ζωή
με κεντητά μαξιλάρια να στολίζουν τη σιωπή,
με κρύσταλλα χειροποίητα να χαρακώνουν
τη μονοτονία και τη βουβή αποδοχή.
Μια λαχτάρα επαναστατεί
να ξανάρθει το φως, το γλέντι,
η οικογενειακή ταραχή,
ν΄ακουστούν γέλια, κλάμματα
και ένα τραγούδι για κείνους
που περάσαν στην απέναντι όχθη
πριν τελειώσει η γιορτή.
Ανάψτε τα φώτα της μοναξιάς
προσκαλέστε τα φαντάσματα της απονιάς,
απόψε γιορτάζει η ψυχή που σε λίγο θα φύγει
δίχως να καταφέρει ν΄ αποχωριστεί
την ανάγκη για λίγη στοργή
για μια αγκαλιά και ένα φιλί.
Πόσο πολύτιμη έγινε τελικά η ανθρώπινη επαφή;
Τα φώτα στο δωμάτιο πάντα εκεί, αναμμένα,
για να μην τρομάξει η μοναξιά
και μου ζητήσει πληρωμή…