Γράφει η *Μαίρη Μάκρα
11η συνέχεια
(Σύνδεση με το προηγούμενο:Οι Σταύλοι του Αυγεία συμβολίζουν το υποσυνείδητο, το γεμάτο από ‘Κοπριά’. Δηλαδή, γεμάτο από αδυναμίες, που μαζεύτηκαν εκεί με τα χρόνια. Αυτή η ‘κοπριά’ εμποδίζει τον καθένα να κουνηθεί και να πράξει πολλά. Για να καθαρίσει χρειάζεται μόνο λογική δράση για προσιτούς στόχους. Ο ένας στόχος μετά τον άλλο, θ’ ανοίξουν το δρόμο για τα πολλά και τα άξια! Το καταγράψατε;» ρώτησε τους σοφούς η κουκουβάγια. «Ναι, ναι, συνεχίστε!», απάντησαν εκείνοι.)
***
Ο 6ος άθλος του Ηρακλή!
«Ο έκτος άθλος του Ηρακλή! Σκοτώνει τις Στυμφαλίδες Όρνιθες!» τόνισε τις λέξεις ο Κήρυκας.
«Σςς! Μη βγάλετε κιχ! Σκουραίνουν τα πράγματα για τα πτηνά!» σιγομουρμούρισε η γαλοπούλα στις διπλανές της όρνιθες κι έσκυψε το κεφάλι για να κρυφτεί.
«Πώς είπες, αγαπητή μας; Μίλα πιο δυνατά!» κακάρισαν οι κότες και τέντωσαν το λαιμό τους.
«Φτού σας, κουτορνίθια! Θα μας φάνε λάχανο με τη φλυαρία σας!» έφριξε η γαλοπούλα, κοκκινίζοντας απ’ το κακό της.
«Οι Στυμφαλίδες Όρνιθες συμβολίζουν τη φλυαρία. Και, για να ακριβολογώ, φλυαρία είναι ο αλαλαγμός της κατώτερης φύσης…» άρχισε την εξήγησή της η κουκουβάγια.
«Γλου, γλου, γλου, γλου! Καλέ, πώς το κατάλαβα εγώ αυτό!» διέκοψε η γαλοπούλα. «Για τη φλυαρία δεν είπα κι εγώ, καλή μου κουκουβάγια; Από φλυαρία πάσχουν οι αξιότιμες όρνιθες! Το ακούσατε;» στράφηκε προς το μέρος τους, κομπάζοντας.
«Συγγνώμη… Εμείς κακαρίζουμε για τ’ αυγά μας! Κακό είναι αυτό;» ρώτησαν ντροπαλά τα πουλερικά.
«Σιωπή!» βροντοφώναξε ο αετός και χτύπησε δυνατά τις φτερούγες του. «Δεν θα παραβγούμε τώρα στο ποιος είναι πιο φλύαρος!»
«Σωστά!» πήρε ξανά τον λόγο η κουκουβάγια. «Μιλάμε γενικά και λέμε: Όποιος μιλάει, διηγείται, περιγράφει, αναλύει και το πιάνει πάλι απ’ την αρχή, με κάθε λεπτομέρεια… καλό θα κάνει να κλείσει το στόμα του για λίγο, μήπως και μαζέψει λίγη από την ενέργεια που σπαταλά με τη φλυαρία του. Έτσι, υπάρχει ελπίδα να κάνει και κάτι πιο σημαντικό από το να μιλάει διαρκώς.»
«Κύριε! Κύριε! Και η κουκουβάγια μιλάει συνέχεια!» είπε ένα γαλοπουλάκι, σηκώνοντας το μικρό του κεφάλι προς τον αετό.
Εκείνος το κοίταξε για λίγο λοξά, δίχως να πει κουβέντα. Όταν μίλησε, τόνισε τις λέξεις του μία-μία:
«Όταν εσύ μάθεις πρώτα τι είναι σιωπή και, δεύτερον, πώς σε λένε… τότε μπορείς να κρίνεις τους άλλους. Μέχρι τότε… τσιμουδιά!»
Το γαλοπουλάκι έσκυψε το κεφάλι. Η κουκουβάγια ξαφνιάστηκε για τα καλά — τέτοια συμπαράσταση από τον λευκό αετό! Συγκινημένη, ξερόβηξε μόνο και, με βαθιά φωνή, είπε:
«Ας συνεχίσουμε, Σπουδαιότατε Κήρυκα. Αυτή θα γίνει τελικά μια σπουδαία ημέρα για όλους μας.»
