Γράφει ο Παναγιώτης Τραϊανού
Οι Πέρσες άλλαξαν «σελίδα» στην ιστορία τής ανθρωπότητας! …Οι τελευταίοι «φρουροί» τού ανθρώπινου πολιτισμού! Αυτοί ανέλαβαν σήμερα να φυλάξουν «Θερμοπύλες» απέναντι στον σιωνιστικό «σκοταδισμό»!
Έχει αποδειχθεί μέσα στον χρόνο ότι η ανθρώπινη ιστορία έχει «βαριές σελίδες»! …Πολύ «βαριές»! …Τόσο «βαριές», που, για ν’ αλλάξουν, πρέπει να χρησιμοποιηθούν εκρηκτικά! …Πολύ ισχυρά εκρηκτικά! Ο φτωχός Χούθι, ο οποίος πυροδότησε τον ιρανικό πύραυλο που χτύπησε το αμερικανικό αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln δεν γνώριζε ότι εκείνη τη στιγμή «έγραφε» ιστορία! …Δεν γνώριζε ότι χτυπούσε τον παραφουσκωμένο «ασκό» τού παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, που, όταν θα άνοιγε, θα άλλαζε την εικόνα τού κόσμου που ζούμε! Ο «καρκίνος», ο οποίος μέχρι εκείνη την ώρα ταλαιπωρούσε την ανθρωπότητα έπαψε να έχει τη δυνατότητα να κάνει τις χρήσιμες γι’ αυτόν «μεταστάσεις»! …Τις «μεταστάσεις» που του επέτρεπαν να καταστρέφει όποιο «όργανο» τον απειλούσε!
Πόσο σημαντικό ήταν αυτό το «χτύπημα»; …Όσο το πρώτο χτύπημα της Μπομπάρδας τού Ουρβανού όταν στόχευσε τα τείχη τής Κωνσταντινούπολης! …Όταν εκ του ασφαλούς κάποιος μπορούσε να καταστρέψει τη «θωράκιση» του αντιπάλου του …Όταν βρισκόταν εκτός τού βεληνεκούς αυτού που αμυνόταν! …Όταν παραβιάστηκε η μέχρι τότε ισχύουσα βασική αρχή τού ιμπεριαλισμού χιλιάδων χρόνων! Μέχρι τότε ο ιμπεριαλισμός ήταν «χερσαίος». Τα τείχη ήταν η «βιτρίνα» τής ισχύος! Τα τείχη τρόμαζαν τους αντιπάλους τής Βαβυλώνας ή της Ρώμης. Μέχρι τότε ο ισχυρός ήταν αυτός ο οποίος «κοιμόταν» ήσυχος πίσω από τα τείχη του την ώρα που οι υπόλοιποι ήταν «ξάγρυπνοι» εξαιτίας του. Ήταν αυτός ο οποίος ήταν «θωρακισμένος» σ’ έναν κόσμο όπου οι εχθροί του ήταν «γυμνοί». Η «ισχύς» του —και άρα η υπεροχή του— στηριζόταν σε μια βασική αρχή: …Αυτά τα οποία κάνεις στους άλλους δεν μπορούν να τα κάνουν σ’ σένα! Δεν επιτρέπεις στους αντιπάλους σου να χτίζουν τείχη τη στιγμή που εσύ ισχυροποιείς τα δικά σου. Καταστρέφεις τα τείχη τού εχθρού την ώρα που τα δικά σου αντέχουν στην αντίδρασή τους! Τα καταστρέφεις από την αρχή, όταν είναι κοινοί «φράχτες», τη στιγμή που εσύ χτίζεις διπλά και τριπλά τείχη!
Αυτό άλλαξε τη στιγμή που κάποιος μπόρεσε κι απείλησε τη «θωράκιση» του ισχυρού, χωρίς να κινδυνεύει ο ίδιος. Τα τείχη έπαψαν να δίνουν τη δυνατότητα του ισχυρού να επιβάλει χωρίς κόστος τις πολιτικές του. Τα τείχη τού έδιναν τη δυνατότητα —ακόμα και σε κατάσταση αδυναμίας— να παίρνει «ανάσες» ζωής μέχρι να μπορέσει ν’ ανακτήσει τις δυνάμεις του και ν’ αντεπιτεθεί απέναντι σε «αθωράκιστους» αντιπάλους. Αυτό άλλαξε μια βροχερή ημέρα έξω από την Πόλη. Από τη σχετική διαφορά τού ισχυρού στην άμυνα περάσαμε στη σχετική διαφορά τού ισχυρού στην επίθεση! Ο ιμπεριαλισμός έπαψε να είναι «χερσαίος» κι έγινε «ουράνιος»! Τα παχιά τείχη έπαψαν ν’ αποτελούν «βιτρίνα» ισχύος και «βιτρίνα» έγιναν τα μεγάλα κανόνια που απειλούσαν τα τείχη αυτά! Όποιος έλεγχε τον «ουρανό» τού βεληνεκούς έλεγχε τους πάντες, εφόσον οι πάντες ήταν «αθωράκιστοι» και άρα στο έλεός του. Στην «εξίσωση» του ιμπεριαλισμού μπήκε οριστικά κι αμετάκλητα η παράμετρος του «βεληνεκούς» και όποιος δεν το αντιλήφθηκε αυτό εγκαίρως «απαλείφθηκε» από τον «χάρτη»! Οι ισχυροί τής προηγούμενης εποχής «έσβησαν» ο ένας μετά τον άλλον και αυτό μέσα στον χρόνο έγινε η κυρίαρχη τακτική των αιώνων που ακολούθησαν.
Αυτή η πολιτική απαίτησε αρκετούς αιώνες για να «ωριμάσει» και να φτάσει στην τελειότητά της. Στις ημέρες μας αυτός ο τύπος ιμπεριαλισμού είναι γνωστός ως ο ιμπεριαλισμός των κανονιοφόρων! Οι «μπομπάρδες» δεν χρειαζόταν καν να συνοδεύονται από στρατούς, διακινδυνεύοντας ήττες και «φθορά» στην «πορεία» τους μέχρι τον στόχο. Η θάλασσα έδινε το απόλυτο πλεονέκτημα της ασφάλειάς τους. Η θάλασσα τούς έδινε τις «λύσεις» σε όλα τους τα προβλήματα! Η θάλασσα έγινε μια «λεωφόρος», την οποία μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν μόνον οι ισχυροί! Όταν επιτίθονταν δεν μπορούσες να τους σταματήσεις στην «πορεία» τους και, όταν έφταναν έξω από την «πόρτα» σου, ήταν ήδη αργά για ν’ αμυνθείς. Όταν αμύνονταν δεν μπορούσες να τους πλησιάσεις, γιατί η θάλασσα γινόταν ένα απροσπέλαστο «τείχος», που είχε επάνω του και τα «κανόνια» τής υπεροχής.
Τα «ξύλινα τείχη» των αρχαίων Αθηναίων είχαν βρει ξανά τη «θέση» τους στη στρατηγική! Αιώνες μετά τους πρώτους διδάξαντες, που ήταν η Αθηναϊκή Συμμαχία, η θάλασσα γινόταν και πάλι η «ασπίδα» των ισχυρών. Μόνον που αυτήν τη φορά οι ισχυροί δεν χρειάζονταν ούτε καν να βρέξουν τα πόδια τους. Οι χερσαίες δυνάμεις απλά αναλάμβαναν διαχειριστικό ρόλο στη νομή τής λείας ενός θύματος, που είχε «πυροβοληθεί» από μεγάλη απόσταση!
Αυτή είναι η κορυφαία και άνευ κόστους ιμπεριαλιστική τακτική. Μια τακτική που θα λέγαμε ότι μοιάζει με την τακτική τού «νταβατζή» …Του οπλισμένου «νταβατζή» απέναντι σε άοπλα και άρα αβοήθητα θύματα …Την τακτική που δίνει κέρδη γενναίου ακόμα και σε δειλούς! Δεν έχει σημασία αν αυτός είναι καχεκτικός ή άθλιος. Σημασία έχει ότι κρατούσε ένα όπλο απέναντι σε άοπλους ανθρώπους, που μπορούσε να τους απειλήσει με θάνατο! Ακόμα και ο πιο δειλός μπορούσε ν’ απειλήσει με θάνατο τον πιο γενναίο. Απειλή εκ του ασφαλούς, εφόσον μόνον αυτός διέθετε το θανατηφόρο όπλο …Το απόλυτο όπλο μιας πολύ επικίνδυνης εποχής! …Το «όπλο» το οποίο μπορούσε να «γονατίσει» γιγαντιαία κράτη με απλές εκφοβιστικές κινήσεις, όπως είδαμε στην περίπτωση της καταστροφής τής Κίνας με τον Πόλεμο του Οπίου! …Το «όπλο» το οποίο έδωσε στη μικρή Αγγλία τη δυνατότητα να «γονατίσει» την τεράστια Κίνα χιλιάδες μίλια μακριά από την έδρα της! Στην κυριολεξία οι Αγγλοσάξονες την ανάγκασαν ν’ «αυτοκτονήσει» με όπιο μπροστά στην απειλή τής «εκτέλεσης»! Η Συνθήκη τού Τιενσίν ήταν το «θριαμβευτικό» αποτέλεσμα εκείνης της πολιτικής!
Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο εδώ.