Γράφει ο *Αλέξιος Ντόνας,
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με το γνωστό «γελαστό» βλέμμα του τουρίστα που βρέθηκε κατά λάθος σε VIP εκδήλωση, βγάζει selfie με τον Νόβακ Τζόκοβιτς.
Ένα στιγμιότυπο που μοιάζει βγαλμένο από lifestyle περιοδικό και όχι από το ημερολόγιο ενός πρωθυπουργού χώρας που βρίσκεται σε ένα από τα πιο κρίσιμα γεωπολιτικά σταυροδρόμια του πλανήτη.
Την ίδια ακριβώς στιγμή, στην Κωνσταντινούπολη, Τουρκία, Ιταλία και Λιβύη συναντιούνται «για το μεταναστευτικό». Στην πραγματικότητα, η ατζέντα είναι πολύ πιο βαθιά: αναδιανομή των ενεργειακών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου. Εμπορικές συμφωνίες, αγωγοί, θαλάσσιες ζώνες, χάρτες γεωτρήσεων. Όλα πάνω στο τραπέζι.
Η Ελλάς; Όπως πάντα, απούσα. Ούτε καν παρατηρητής. Ενώ οι άλλοι παίζουν σκάκι για τον ενεργειακό χάρτη των επόμενων δεκαετιών, η Αθήνα κάνει… like και κοινοποιεί στιγμιότυπα από τουρνουά τένις. Από την εποχή που οι Μεγάλες Δυνάμεις «χάριζαν» εδάφη και θάλασσες σε όσους ήταν στο τραπέζι, εμείς επιμένουμε να είμαστε στο… μπουφέ. Σήμερα, το ίδιο έργο: Τουρκία και Λιβύη κλειδώνουν θαλάσσιες ζώνες, η Ιταλία παίρνει ενεργειακά συμβόλαια, κι εμείς παίρνουμε μια ωραία αναμνηστική φωτογραφία.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Η διπλωματία της χώρας μας, εγκλωβισμένη στη μόνιμη «στρατηγική ψευδαίσθησης» ότι η συμμετοχή σε φωτογραφίες με ισχυρούς ή διάσημους αρκεί για να κατοχυρώσουμε ρόλο στα διεθνή πράγματα, αφήνει τους άλλους να μοιράζουν τον πλούτο και τα σύνορα της περιοχής μας.
Η αλήθεια είναι πικρή: ενώ η Τουρκία δημιουργεί τετελεσμένα, η Λιβύη υπογράφει θαλάσσιες συμφωνίες και η Ιταλία κλειδώνει ενεργειακά προνόμια, η Ελλάδα κλειδώνει… λήψεις για το Instagram. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι «σύμμαχοί» μας μάς θυμούνται μόνο όταν χρειάζονται βάσεις και προσφυγικές δομές.
