Αλ-Τσολάνι, Τουρκία και η απουσία της Ελλάδας
Γράφει ο *Αλέξιος Ντόνας, Αντιπρόεδρος και Ιδρυτικό Μέλος του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος Ελληνισμού, υπέρμαχος του οικουμενικού ελληνισμού
Η καταπίεση των Ορθόδοξων Ελλήνων και των λοιπών χριστιανικών κοινοτήτων στη Συρία δεν αποτελεί κατάλοιπο ενός εμφυλίου που «έσβησε». Είναι ενεργή, μεθοδική και οργανωμένη διαδικασία. Και το εξτρεμιστικό καθεστώς του Αλ-Τζολάνι αποτελεί σήμερα τον βασικό της εκφραστή.
Η πραγματικότητα στο πεδίο δεν αφήνει περιθώρια εξωραϊσμών
Επιθέσεις σε ναούς, βεβηλώσεις νεκροταφείων, αυθαίρετες συλλήψεις, εξαφανίσεις, κοινωνικός εκφοβισμός, καθημερινή πίεση στον δημόσιο και ιδιωτικό βίο των Χριστιανών. Δεν πρόκειται για «μεμονωμένα περιστατικά». Πρόκειται για έναν μηχανισμό εξαναγκασμού, σχεδιασμένο ώστε οι ιστορικοί χριστιανικοί πληθυσμοί να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες. Αυτό τεκμηριώνεται και σε αναλυτικές εκθέσεις παραβιάσεων για την περίοδο 2024–2025, όπου καταγράφονται δεκάδες σοβαρά περιστατικά σε Χάμα, Χομς, Λαττάκεια, Δαμασκό και στην Κοιλάδα των Χριστιανών.
Στο επίκεντρο αυτής της πραγματικότητας βρίσκεται ο Αλ-Τζολάνι. Ένα πρόσωπο που σήμερα επιχειρεί να παρουσιαστεί ως «αναγκαίος συνομιλητής», ενώ το παρελθόν του είναι απολύτως σαφές. Ο Αλ-Τζολάνι υπήρξε ηγετικό στέλεχος της Αλ-Κάιντα στη Συρία, ιδρυτής και επικεφαλής του παρακλαδιού της, και στη συνέχεια συνδεδεμένος με το ISIS στα πρώτα του στάδια. Για χρόνια ήταν επίσημα χαρακτηρισμένος τρομοκράτης από τις Ηνωμένες Πολιτείες, επικηρυγμένος με πολυεκατομμυριώδη αμοιβή για πληροφορίες που θα οδηγούσαν στη σύλληψή του. Το βιογραφικό του δεν περιλαμβάνει «πολιτική μετάβαση», αλλά σφαγές, απαγωγές, θρησκευτικές εκκαθαρίσεις και ιδεολογική αφοσίωση στον τζιχαντισμό.
Η αλλαγή ονόματος, εμφάνισης και ρητορικής δεν συνιστά μεταμόρφωση. Συνιστά τακτική. Η εξουσία που ασκεί παραμένει θεοκρατική, χωρίς θεσμικές εγγυήσεις, χωρίς κράτος δικαίου, χωρίς πραγματική προστασία μειονοτήτων. Οι ίδιοι οι Χριστιανοί της Συρίας το δηλώνουν χωρίς περιστροφές: δεν αποδέχονται ισλαμικό κράτος, ούτε καν υπό ομοσπονδιακή μορφή. Γνωρίζουν ότι ένα τέτοιο σχήμα θα τους καταστήσει εκ νέου ομήρους, αυτή τη φορά με διεθνή ανοχή.
Αυτή η εικόνα δεν βασίζεται σε φήμες ή ακτιβιστική ρητορική. Αποτυπώθηκε δημόσια και τεκμηριωμένα. Ο Ραφαήλ Ίσσα, πρόεδρος του Συνδέσμου των Λεβαντίνων Ελλήνων, και η Χριστίνα Αβραάμ, αλαουιτικής καταγωγής και ενεργό μέλος της Ορθόδοξης κοινότητας, περιέγραψαν με ωμό ρεαλισμό τη σημερινή κατάσταση, ως καλεσμένοι στην εκπομπή, ”Η Ώρα του Απόδημου” με τον Αλέξιο Ντόνα. Οι μαρτυρίες τους ήταν σαφείς: η καταπίεση δεν είναι ανάμνηση του πολέμου. Είναι καθημερινή πρακτική.
Ανέδειξαν, μάλιστα, τον πιο επικίνδυνο μηχανισμό: όχι τη μαζική σφαγή, αλλά τη σταδιακή εξόντωση μέσω φόβου. Συλλήψεις χωρίς κατηγορίες, θρησκευτικές προσβολές, κοινωνικός αποκλεισμός, αδυναμία προσφυγής σε οποιαδήποτε αρχή. Ένα περιβάλλον σχεδιασμένο ώστε η έξοδος να φαίνεται ως η μόνη «λογική» επιλογή. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι μέθοδος.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο ρόλος της Τουρκίας δεν είναι περιφερειακός. Είναι δομικός. Πληροφορίες που διακινούνται off the record αναφέρουν συστηματική χορήγηση τουρκικής υπηκοότητας σε σουνιτικούς πληθυσμούς από τον Λίβανο και τη Συρία, μέσω της ΜΙΤ. Πρόκειται για κλασική πρακτική δημογραφικής μηχανικής: αλλοίωση πληθυσμών, δημιουργία εξαρτήσεων, εγκαθίδρυση νεο-οθωμανικών τετελεσμένων. Η Τουρκία δεν επενδύει σε σταθερότητα. Επενδύει σε έλεγχο.
Την ίδια στιγμή, η τοπική Εκκλησία εμφανίζεται αδύναμη και εγκλωβισμένη. Ρωσική πρόταση για χορήγηση υπηκοότητας ως μέσο προστασίας απορρίφθηκε. Οι κοινότητες έμειναν ακάλυπτες. Πολλοί απευθύνθηκαν και στο ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών. Η ανταπόκριση υπήρξε τυπική, διαχειριστική, ουσιαστικά ανύπαρκτη.
Εδώ αποκαλύπτεται το ελληνικό πρόβλημα.
Η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τον οικουμενικό ελληνισμό ως συναισθηματικό αφήγημα και όχι ως στρατηγικό κεφάλαιο. Δεν υπάρχει συνεκτική πολιτική για τις ιστορικές εστίες του Ελληνισμού στην Ανατολή. Δεν υπάρχει πίεση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, δεν υπάρχει πρωτοβουλία στον ΟΗΕ, δεν υπάρχει σταθερή δημόσια γραμμή. Υπάρχει μόνο σιωπή και διαχείριση εντυπώσεων.
Το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Το αποτύπωμα του Ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο συρρικνώνεται. Όχι επειδή «έτσι γράφεται η Ιστορία», αλλά επειδή άλλοι σχεδιάζουν και εμείς απουσιάζουμε.
Η απώλεια δεν είναι μόνο ανθρωπιστική ή θρησκευτική. Είναι γεωπολιτική. Όπου εξαφανίζονται οι χριστιανικοί πληθυσμοί, εγκαθίσταται χωρίς αντίβαρα η τουρκική και ισλαμιστική επιρροή. Οι ίδιοι οι άνθρωποι στο πεδίο ζητούν κάτι σαφές, διεθνώς κατοχυρωμένη αυτονομία ή ανεξάρτητη διοικητική οντότητα, με εγγυήσεις ασφάλειας και επιβίωσης. Όχι ευχολόγια, αλλά θεσμούς.
Αν υπάρχει χώρα που οφείλει, και μπορεί, να αναλάβει πρωτοβουλία, αυτή είναι η Ελλάδα. Όχι από φιλανθρωπία, αλλά από στρατηγική ευθύνη. Ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος. Όσο καθυστερεί η αντίδραση, τόσο παγιώνονται τα τετελεσμένα. Αν δεν υπάρξει άμεση διεθνής κινητοποίηση με ελληνική πρωτοβουλία, κινδυνεύουμε να γίνουμε μάρτυρες μιας ακόμη εθνοθρησκευτικής εκκαθάρισης. Και τότε, η σιωπή δεν θα είναι απλώς αδράνεια αλλά συνενοχή.
Ακολουθήστε μας και στο Google news