…και, ύστερα, ήρθαν …οι Ρωμαίοι!

Γράφει ο Παναγιώτης Τραϊανού

Ο proxy πόλεμος εναντίον τής Ρωσίας και του Ιράν θ’ αποδειχθεί το μοιραίο λάθος των ΗΠΑ!… …Η σύγχρονη «Αθήνα» έκανε την αποτυχημένη «Σικελική Εκστρατεία», που θα την «γκρεμίσει» από τον «θρόνο» της!

Όταν κάποιος δεν μαθαίνει την ιστορία του, είναι μαθηματικά βέβαιον ότι θα την ξαναζήσει! Το ακόμα χειρότερο συμβαίνει όταν προσπαθείς να εκμεταλλευτείς αυτήν την ιστορία και δεν σέβεσαι τα διδάγματά της! Όταν στην κυριολεξία αντιγράφεις μια στρατηγική, ΔΕΝ μπορείς να το κάνεις «αλά καρτ»! Αντιγράφεις τα «καλά», αλλά θα πρέπει να γνωρίζεις ότι σε απειλούν και τα ίδια «κακά»! Δεν μπορείς στην ίδια εξίσωση, με τα ίδια δεδομένα, να βγάζεις διαφορετικά αποτελέσματα, επειδή απλά έτσι σε βολεύει. Δεν γίνεται να θέλεις να κάνεις βόλτες με αεροπλάνο και να μην τού βάζεις καύσιμα, επειδή αυτά κοστίζουν και είναι στην αρμοδιότητά σου η επιλογή τής πιο οικονομικής λύσης. Το αεροπλάνο θα πέσει, επειδή με δική σου απόφαση εξάντλησες «επιλογές», οι οποίες στην πραγματικότητα δεν ήταν καν επιλογές! Κάτι τέτοιο έπαθαν και οι ΗΠΑ και —δυστυχώς γι’ αυτές— η κατάσταση είναι πλέον μη-αναστρέψιμη!

Η σύγχρονη «Αθήνα» τού Δυτικού Κόσμου —οι ΗΠΑ— έχει προκαλέσει μόνη της τη δική της «Σικελική Εκστρατεία» και είναι αδύνατον να μην έχει την τύχη τής αρχαίας Αθήνας! Δεν σεβάστηκε έναν ιδιόμορφο σχεδιασμό, ο οποίος, προκειμένου να λειτουργεί, είχε πολύ συγκεκριμένους περιορισμούς! Για κάποιους λόγους —τους οποίους θα εξηγήσουμε—, ενώ είχε εξαρχής τη γνώση αυτών των περιορισμών, δεν τους σεβάστηκε! Γιατί υπήρχαν περιο­ρισμοί; …Γιατί ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ ΔΕΝ ήταν ιμπεριαλισμός ισχύος! …Οι ΗΠΑ ΔΕΝ κατέκτησαν τον κόσμο τον οποίο εξουσίαζαν! …Τον κόσμο τον οποίο έλεγχαν απλά τον «παγίδευσαν»! Η μεταπολεμική παντοδυναμία των ΗΠΑ ΔΕΝ ήταν αποτέλεσμα κάποιων ενεργειών κάποιων ιδιαίτερα ευφυών στρατηγών τους, οι οποίοι «εφεύραν» τον σχεδια­σμό που τις ανέβασε στην «κορυφή» τού Δυτικού Κόσμου! …Ήταν στην κυριολεξία ένα «copy-paste» τής στρατηγικής τής αρχαίας Αθήνας!!! …Την αντέγραψαν ΑΠΟΛΥΤΑ και κυριάρχησαν στον κόσμο!

Ο Δυτικός Κόσμος λειτουργούσε σαν μια «συμμαχία» των «ελεύθερων» κρατών απέναντι σ’ ένα τρομερό «φόβητρο», το οποίο απειλούσε την πολιτισμική τους επιλογή! Όπως και η αρχαία Αθήνα έτσι και οι ΗΠΑ, χωρίς να κατακτήσουν τον δικό τους κόσμο, τον κηδεμόνευ­σαν! …Τον κηδεμόνευσαν με το «αζημίωτο»! Αυτό είχε κάνει η Αθήνα αιώνες πριν! Χωρίς να κατακτή­σει τον Ελληνικό Κόσμο, τον είχε παγιδεύσει στην εξουσία της! Οι Αθηναίοι, με «φόβητρο» την Περσική Αυτοκρατορία, «καταλήστευαν» τους συμμάχους τους! …Τους «πουλούσαν» προστασία και αυτό τούς βόλευε ως τους «πρώτους» —και βέβαια τους πιο ισχυρούς— τής «οικογένειας» της Δημοκρατίας, που είχε κάνει δόγμα της την προστασία από τον «σκοτα­δισμό» τής Βαβυλώνας! Η Αθήνα είχε «εφεύρει» το «ΝΑΤΟ» αιώνες πριν το «δούμε» εμείς! …Ένα «ΝΑΤΟ» το οποίο τούς έδινε την παντοδυναμία επάνω στον εγκλωβι­σμένο στον φόβο Ελληνικό Κόσμο απέναντι στους Πέρσες! …Ένα «ΝΑΤΟ» το οποίο η Αθήνα χρησιμοποιούσε κατά το δοκούν, εφόσον, όποτε τη βόλευε, το χρησιμοποιούσε ως επικεφα­λής τής Πανελλήνιας Συμμαχίας και όποτε ήθελε ενεργούσε μόνη της για τα δικά της συμφέ­ροντα.

Έτσι ξεκίνησε ο «αντιπερσικός» σχεδιασμός κι έφερε την Αθήνα στην κορυφή τού Ελληνικού Κόσμου. Όταν πλέον αυτή η απειλή άρχισε να δείχνει ότι δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει περιοριστικά για τους συμμάχους τής Αθήνας, έπρεπε ν’ αλλάξει ο σχεδιασμός. Η Αθήνα έχασε το βασικό της «αφήγημα» και βρέθηκε ξαφνικά επικεφαλής ενός κόσμου ο οποίος «νίκη­σε» τους εχθρούς του, αλλά η νίκη αυτή ΔΕΝ συνέφερε εκείνους οι οποίοι βρίσκονταν επικεφαλής του! Η Αθήνα θα έμενε μόνη της στην κορυφή τού κόσμου που θα κηδεμόνευε και αναγκαστικά θα έπρεπε να βρει τη λύση που θα τη διατηρούσε στην κορυφή τού Ελλη­νι­κού Κόσμου!

Αυτό και έκανε με μεγάλη επιτυ­χία. Έχοντας την τεχνογνωσία τού «προ­στάτη», έπρεπε να «επα­­νε­φεύρει» τον εχθρό εκείνον, ο οποίος θα νομιμοποιούσε την εκ νέου κηδε­μονία της στον Ελληνικό Κόσμο …Έναν εχθρό ο οποίος θα έδινε αξία στο βασικό της «όπλο», που ήταν η τρομερή ναυτική υπεροχή της. Πριν αρχίσουν οι σύμμαχοί της να την εγκαταλείπουν ο ένας μετά τον άλλο, έπρεπε να εφεύρει τον νέο εχθρό-«φόβητρο», ο οποίος θα «μάντρωνε» εκ νέου τους συμμά­χους της! Η Αθήνα θα γινόταν ο «αετός» που δεν εμπλεκόταν άμεσα στις συγκρούσεις των «λύκων», αλλά θα επωφελούταν απ’ αυτές, κάνοντας χρήση τού στρατη­γικού της «όπλου»! Θα επέλεγε τους «λύκους» τής αρεσκείας της και, επειδή με τα μέσα της θα τους βοηθούσε καταλυτικά στις συγκρούσεις τους, θα εισέπραττε από τις «λείες» τους «μερίδιο λέοντος», χωρίς καν να «ματώσει»! Μόνη της η Αθήνα θα προκαλούσε συγκρούσεις, για να έχει μόνιμη «λεία»! …Μονά-ζυγά δικά της! Όποιος κι αν ήταν ο εφήμερος νικητής σε κάθε σύγκρουση, θα έπεφτε και πάλι επάνω της —και άρα στην ανάγκη της—, εφόσον τα όποια κέρδη του θα έπρεπε και πάλι να τα περάσει μέσα από τη θάλασσα!

Αυτός ο εχθρός, ο οποίος στην πραγματικότητα ήταν μόνιμα «όμηρος» της Αθήνας, ήταν η Σπάρτη! …Ο αρχηγός των αντίπαλων επίγειων «λύκων»! Πολύ ασθενέστερος αντίπαλος ως φόβητρο σε σχέση με την Περσική Αυτοκρατορία, αλλά αρκετά ισχυρός για να στέκεται ανταγωνιστικά απέναντι στην Αθήνα και τους συμμάχους της! Πολύ βολικός, εφόσον δεν μπορούσε να τη συναγωνιστεί στη θαλάσσια υπεροχή της μέσα σ’ έναν κόσμο ο οποίος στην κυριολεξία ζούσε «μέσα» στη θάλασσα! …Σ’ έναν κόσμο του οποίου η λειτουργία —και άρα οι ισορροπίες του— επηρεαζόταν άμεσα από τη θάλασσα και άρα από το περιβάλλον όπου δέσποζε η Αθήνα —και ήταν ακαταμάχητη—! Ο κόσμος θα μοιρα­ζόταν μεταξύ των νέων εχθρών και θα λειτουργούσε και πάλι ένα ανταγωνιστικό «ΔΙΠΟΛΟ»! …Ένα δίπολο μεταξύ τού κόσμου τής Δημοκρατίας και του κόσμου τής Ολιγαρχίας!

Η αλλαγή τής στρατηγικής ήταν απλή. Αυτοί, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο στον αγώνα κατά τής περσικής απειλής —για να «κηδεμονεύσουν» τον Ελληνικό Κόσμο—, άλλαξαν τους ρόλους τους, αλλά όχι το «σενάριό» τους! Βρήκαν ρόλο «πρωταγω­νιστή» στον διχασμό τού Ελληνικού Κόσμου! Αυτοί θ’ αναλάμβαναν την «κηδεμονία» ενός μέρους αυτού τού κόσμου έναντι του άλλου! Το «διαίρει και βασίλευε» εφαρμόστηκε με απόλυτη επιτυχία! Η Αθήνα διατήρησε τον «θρόνο» της όχι ως «προστάτης» των Ελλήνων απέναντι στους Πέρσες, αλλά ως «προστάτης» των «Δημοκρατών» Ελλήνων έναντι των «φασιστών» Ελλήνων! …«Προστάτης» συγκεκριμένων Ελλήνων από τη Σπάρτη και τους δικούς της επίσης συγκεκριμένους συμμάχους!

Δεν θα προστάτευε τον Ελληνικό Κόσμο από μια γενική απειλή, αλλά θα προστάτευε την υπεροχή και την ανταγωνιστικότητα συγκεκριμένου μέρους του έναντι κάποιων άλλων ομοίων! Είχε βρει μια λύση, η οποία στον μονίμως διχασμένο Ελληνικό Κόσμο θα μπορούσε να έχει αιώνια εφαρμογή! ΤΙΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΚΑΝΑΝ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΚΙ ΑΠΛΑ ΝΑ ΣΕΒΟΝΤΑΝ ΤΟΝ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ, ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΣΦΑΛΕΙΣ. Μόνον τη διαφθορά και την απληστία των ηγετών τους έπρεπε να προσέχουν κι απλά να περιορίζουν την εκδήλωση της «αρρώ­στιας» τής Δημοκρατίας —η οποία είναι η Δημαγωγία που στηρίζεται στα ένστικτα του λαού—! Από εκεί και πέρα όλα ήταν εύκο­λα για τους Αθηναίους.

Αυτοί τελειοποίησαν τη μεθοδολογία των ατέλειωτων πολέμων δια αντιπροσώπων! …Τη «μάστιγα» του τελευταίου αιώνα! …Τους πολέμους τής προβοκάτσιας και της συνωμοσίας μεταξύ των λαών, που κανένας δεν γνωρίζει ποτέ για ποιων τα συμφέροντα γίνονται. Αυτό ήταν το κατόρθωμα εκείνου που σαν «ανώτερος» «έβλεπε» τα πάντα κι εκμεταλλευόταν τις συγκρούσεις των «κατώτερων». Αυτό ήταν που έκαναν οι Αθηναίοι. Όποτε τους βόλευε προκαλούσαν περιφερειακές συγκρούσεις μεταξύ φίλων και εχθρών κι εξασφάλιζαν μόνιμα τον ρόλο τού σκληρού «διαιτητή» ή «προστάτη»! Είτε μόνοι τους είτε επικεφαλής τής συμμα­χίας, μπορούσαν να επεμβαίνουν εκ του ασφαλούς όπου τούς βόλευε! Είχαν τον στόλο να «πλησιάζουν» και ν’ απειλούν όποιον ήθελαν, όποτε ήθελαν! Είχαν τη δυνατότητα να μοιράζουν «νίκες» εκεί όπου τους βόλευε. Η προβοκάτσια και η υπο­κρι­σία είχε γίνει η απόλυτη «εξειδίκευση» της Αθήνας. Μια ολόκληρη «βιομηχανία» παρα­γωγής πολέμων! Όλα για το «καλό» τής Δημοκρατίας!

Όμως, δυστυχώς για την Αθήνα, ΔΕΝ σεβάστηκε τις προδιαγραφές τού σχεδιασμού της! …Του δικού της σχεδιασμού! Ποιος προκάλεσε το «λάθος» τής Αθήνας; …Οι απόλυτα προ­βλεπό­μενοι παράγοντες! …Η διαφθορά τής ηγεσίας της και η δημαγωγία! …Τα κέρδη των πολεμοκά­πηλων! …Τα «ασημικά» των θυμάτων τους! …Οι προσωπικές φιλοδοξίες κά­ποιων, οι οποίοι νόμιζαν ότι θα τις εξυπηρετήσουν μέσα από έναν πόλεμο και η απληστία κάποιων άλλων, οι οποίοι ήθελαν να πλουτίσουν μέσα απ’ τον πόλεμο αυτόν! …Το «βόλεμα» των Αθηναίων, οι οποίοι είχαν μάθει να ζουν εις βάρος των συμμάχων τους! Αυτός ο συνδυασμός ήταν που τελικά κατέστρεψε την Αθήνα!

Αυτή ήταν «αχίλλειος πτέρνα» της! …Η αδυναμία η οποία ήταν εγγενής τού συστήματός της. Γιατί ήταν εγγενής —και άρα μια μόνιμη απειλή—; …Γιατί τέτοιου είδους σχεδιασμοί που αγγίζουν την «τελειότητα» κι έχουν από τη φύση τους απόλυτους περιορισμούς, δεν αφήνονται στη βούληση του «Δήμου». Απαιτούν ηγέτες απολύτως εκπαιδευμένους, οι οποίοι γνωρίζουν ακριβώς τι να κάνουν. Απαιτούν αυτοκρατορική εξουσία κι «αλάθητα» εξουσιαστών, οι οποίοι δεν έχουν ανάγκη να «γοητεύσουν» τον λαό για ν’ ασκήσουν τα καθήκοντά τους! Απαιτούν άκαμπτο δόγμα, που να μονιμοποιεί πολιτικές και η Δημοκρατία είναι πολύ «ρευστή» για να λειτουργήσει κάτω από δόγμα. Είναι εξαρτώμενη από τη βούληση ανεκπαίδευτων πολιτών, οι οποίοι μπορούν να κάνουν λάθος επιλογές προσώπων! …Ανεκπαίδευτων πολιτών, οι οποίοι μπορούν να πέσουν θύματα δημαγωγίας από επίσης ανεκπαίδευτους πολιτικούς, οι οποίοι δεν μένουν προσκολλημένοι στο δόγμα!