Γράφει ο Ανδρέας Νικολόπουλος,
Σύμφωνα με τον Μπάμπη Άννινο: ‘Ο φιλελληνισμός είναι όλως ιδιαιτέρα δύναμις του Ελληνισμού. Δεν είναι φως αυτόματον, αλλ’ ανταύγεια του μεγάλου πλανήτου του αθανάτου ελληνικού πνεύματος, όστις εκλάμψας και καταγλαΐσας την οικουμένην εις παρωχημένην εποχήν, παραμένει έκτοτε τηλαυγής εις το στερέωμα της ανθρωπότητας, φωτίζων και καθοδηγών την ακοίμητον αυτής πρόοδον αναμέσον των αιώνων.
Ελκυόμενοι εκ της λάμψεως και του κάλλους της ελληνικής ευφυΐας, οι ξένοι από πάσης χώρας και κατά πάσαν εποχήν διετράνωσαν παντοιοτρόπως την εαυτών αγάπην και τον θαυμασμόν προς την γενέτειραν αυτής γην, κληροδοσία δε των αισθημάτων τούτων υπήρξεν η συμπάθεια και η συνδρομή η παρασχεθείσα εν κρισίμοις ώραις παρ’ αλλοφύλλων προς τον επίγονον λαόν, τον κατοικούντα την ιεράν του Ελληνισμού κοιτίδα. ‘
Κανένα άλλο έθνος, όσο και αν διέπρεψε στην Ιστορία αυτής εδώ της γης, δεν απέκτησε τόσο ένθερμους φίλους. Ναι η ρομαντική Γαλλία, η όμορφη Ιταλία , η μήτρα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου Αγγλία ή οι μουσικοκινηματογραφικές ΗΠΑ έχουν φίλους και οπαδούς παντού στον κόσμο., μικρά αγόρια και κορίτσια. Όλα αυτά όμως βρίσκονται στη σφαίρα της ποπ κουλτούρας της ελλειπτικής εποχής μας . Η Αγία Πατρίδα όμως, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πώς αποκτά και κρατά σφικτά κοντά της συνειδητοποιημένους, επαγγελματίες υποστηρικτές. Πολιτικούς, πανεπιστημιακούς καθηγητές, στρατηγιστές! Καταληκτικά, με αγαλλίαση συμπεραίνουμε ότι η λέξη φιλέλληνας έχει ξεφύγει προ πολλού από το βαθμό του επιθέτου.
Και φτάνουμε στην Παλιγγενεσία. Πως βοηθούν οι φιλέλληνες το Μεσολόγγι; Πως βοηθά το Μεσολόγγι ώστε να φουντώσει το κύμα φιλελληνισμού που σαρώνει την Ευρώπη;
Οι πρώτοι φιλέλληνες μπαίνουν στην Ιερά Πόλη το 1822. Αυτό επιτυγχάνεται γιατί ακολουθούν πιστά τις συμβουλές των Ελλήνων καπεταναίων Μάρκου Μπότσαρη, Παναγιώτη Γιατράκου, Γενναίου Κολοκοτρώνη, τα διάφορα τεχνάσματά τους και διαδρομές που παραπλανούν τους Τούρκους. Είναι επαγγελματίες στρατιωτικοί, όπως ο Στρατηγός Νόρμαν, ο Συνταγματάρχης Ντάνια, οι Αντισυνταγματάρχες Ραιμπώ και Σεβαλιέ, Ντε Στιτζ, Βουτιέ, ο Ταγματάρχης Γκαγιάρντ, οι Λοχαγοί Φέλντμαν , Μποτ, Ντανιέλ, Σάντμαν, Μινιάκ, οι Υπολοχαγοί Χούισμανς και Ράΐνεκ.
Με τη θυσία του Τζωρτζ Γκόρντον Λόρδου του Μπάιρον, προστέθηκε και η Αγγλία στο φιλελληνικό ρεύμα δυναμώνοντάς το.
Παντού στην Ευρώπη έρανοι διενεργούνται και μαζεύουν δωρεές από πλούσιους και φτωχούς υπέρ της ελευθερίας του Ελληνικού γένους. Όπλα, πολεμοφόδια και τρόφιμα αγοράζονται. Ο τύπος σε όλη την Ευρώπη γράφει συνεχώς για τα ηρωικά κατορθώματα των αγωνιστών. Ο Μάρκος Μπότσαρης έχει φτάσει σε σημερινή φήμη τον Μπόνο των U2 και η Μαντώ Μαυρογένους υμνείται από ποιητές. Πολιτικοί αντιθέτων πολιτικών κομμάτων και ιδεολογιών συνεννοούνται στο ελληνικό ζήτημα. Άνδρες επιφανείς από γενεές μεγάλες, έμποροι πλούσιοι, μεγάλοι επιστήμονες, γνωστοί συγγραφείς, δίνουν πρώτοι το παράδειγμα της θυσίας υπέρ του Ελληνικού αγώνα.
Αυστηρά στην περίπτωση του Μεσολογγίου τέτοιοι είναι ο Κάρολος Μάρεη Λόρδος του Άθος, φίλος του Βύρωνα, που με δικά του χρήματα κατασκευάστηκε ένας από τους προμαχώνες του τείχους. Ο Ελβετός Ιάκωβος Μάγερ από την γερμανόφωνη Ζυρίχη, που τυπώνει δύο φορές την εβδομάδα τη φημισμένη εφημερίδα «Ελληνικά Χρονικά» που διαβάζεται τόσο στην πολιορκούμενη πόλη, όσο και σε Μοριά και Επτάνησα. Σκοτώνεται κατά την έξοδο. Ο Γερμανός διπλωμάτης Μαΐσέλ, που πεθαίνει στην πόλη στις αρχές του φθινοπώρου του 1824. Ο Βαυαρός Φραγκίσκος Μπεκ που χάνεται νωρίτερα το 1822 από ασθένεια και λίγο μετά ο αδερφός του Βενιαμίν. Οι Ιταλοί Φόρτι και Μπρεντζέρι που μάλιστα βρίσκεται εκεί κατά την πρώτη πολιορκία. Τέλος ο Γερμανός ιατρός Κνέφερ που βοηθά ουσιαστικά τους Μεσολογγίτες.
Αξίζει να τονιστεί η προσπάθεια των Φιλελλήνων και των Ελλήνων συμπολεμιστών τους να ακολουθήσουν κάθε μοντέρνα πολεμική τακτική, πρακτική και τεχνολογία. Στο Μεσολόγγι λοιπόν βρίσκουμε και την εξαιρετικά επιτυχημένη σύσταση Πυροβολικού. Αυτό καταδεικνύεται ιδιαίτερα χρήσιμο στις 2 επόμενες πολιορκίες (ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ 1). Σχεδόν όλοι οι οπλουργοί – πυροτεχνουργοί – πυροβολητές είναι Γερμανοί, όπως αντιλαμβανόμαστε από τα ονόματα: Πάρρυ, Ντεντζ, Χάτζεντμπεργκ, Σας, Κίντερμαν, Νέτζελμπαχ.
Δυστυχώς το Μεσολόγγι στις 10 Απριλίου 1826, Κυριακή των Βαΐων, 200 χρόνια ακριβώς από σήμερα, πέφτει. Πέφτει ηρωικά. Πέφτει ένδοξα. Πέφτει ΕΛΛΗΝΙΚΑ! Η ΠΤΩΣΙΣ δημιουργεί το ακράτητο φιλελληνικό ρεύμα και η ηχώ του φτάνει έως τις Αυλές και τα Ανακτοβούλια και θέτει πάντες προ των ιστορικών και θρησκευτικών τους ευθυνών. Μετά την ηρωική έξοδο και θυσία των Ελεύθερων Πολιορκημένων τίποτα δε γυρίζει πίσω. Τα πάντα για την Παλιγγενεσία προχωρούν μπροστά!
Αντί επιλόγου θέλω να σας διαβάσω την τελευταία επιστολή του Ιάκωβου Μάγερ, γραμμένη λίγες ημέρες προ της Εξόδου, που περιγράφει ακριβώς τις αδιανόητες για τον σημερινό Έλληνα συνθήκες πολιορκίας, που αυτοί οι Τιτάνες υπέμειναν:
«Καταντήσαμεν εις τοιαύτην ανάγκην, ώστε να τρεφώμεθα από τα πλέον ακάθαρτα ζώα και να πάσχωμεν όλα τα φρικτά αποτέλεσμα της πείνης και της δίψης. Η νόσος αυξάνει έτι μάλλον τας δεινοπαθείας υπό των οποίων θλιβόμεθα. Χίλιοι επτακόσιοι τεσσαράκοντα των αδελφών μας ετελεύτησαν και περίπου των εκατόν χιλιάδων σφαίραι κανονίων και βόμβαι, ριπτόμεναι από το εχθρικόν στρατόπεδον, κατηδάφισαν τους προμαχώνας μας και κατεκρήμνισαν τας οικίας μας. Το δε ψύχος μας ενοχλεί υπερβολικώς, καθότι είμεθα διόλου εστερημένοι από ξύλα της φωτιάς.
Με όλας δε τας στερήσεις ταύτας, είναι αξιοθαύμαστον θέαμα ο ένθερμος ζήλος και η αφοσίωσις της φρουράς μας. Πόσοι γενναίοι άνδρες μετ’ ολίγας ημέρας δεν θέλει είσθαι πλέον ειμή σκιαί, κατηγορούσαι ενώπιον του Θεού την αδιαφορίαν του χριστιανικού κόσμου εις τον αγώνα, όστις είναι ο αγών της θρησκείας!
Οι Αλβανοί, όσοι παραίτησαν τας σημαίας του Ρεσίτ Πασά, ηνώθησαν μετά του Ιβραήμ. Εν ονόματι όλων των ενταύθα ηρώων, μεταξύ των οποίων είναι ο Νότης Μπότσαρης, ο Τζαβέλλας, ο Παπαδιαμαντόπουλος και εγώ, όστις παρά τής Ελληνικής Διοικήσεως εδιωρίσθην αρχηγός ενός στρατιωτικού σώματος, σας αναγγέλλω την ενώπιον του Θεού ωρισμένην απόφασίν μας διά να υπερασπισθώμεν και την υστέραν σπιθαμήν της γης του Μεσολογγίου και να συνενταφιασθώμεν υπό τα ερείπια της πόλεως, χωρίς ν’ ακούσωμεν πρότασίν τινα συνθήκης.
Η τελευταία μας ώρα ήγγικεν. Η ιστορία θέλει μας δικαιώσει και οι μεταγενέστεροι θέλουν ελεεινολογήσει την συμφοράν μας. Εγώ δεν καυχώμαι, διότι εντός ολίγου το αίμα ενός Ελβετού, ενός απογόνου του Γουλιέλμου Τέλλου, μέλλει να συμμιχθή με τα αίματα των ηρώων της Ελλάδος. Είθε να μην χαθεί μετ’ εμού το διήγημα της πολιορκίας του Μεσολογγίου, το οποίον συνέγραψα.»
Τέτοιο φρόνημα απαράμιλλης μεγαλοψυχίας, ανδρείας, καθήκοντος προ σκοπού ανώτερου, Χριστιανικής πίστης ενέπνευσε τους προμάχους του Μεσολογγίου!!
Αθάνατο το Μεσολόγγι στους αιώνες
Ψηλά η Ιερά Γαλανόλευκη
Ζήτω η Αγία Πατρίδα
