Γράφει η *Ιωάννα Λιούτα
Από τον ΟΠΕΚΕΠΕ έως τις υποκλοπές, από τα Τέμπη έως τις απευθείας αναθέσεις, το κράτος μοιάζει να λειτουργεί με όρους ατιμωρησίας και αδιαφάνειας.
Η διακυβέρνηση έχει μετατραπεί σε μηχανισμό εξυπηρετήσεων. Το δημόσιο συμφέρον θυσιάζεται στον βωμό των συμφερόντων των λίγων. Αυτών που βρίσκουν πάντα ανοιχτές πόρτες, πρόθυμα τηλέφωνα, «φιλικά» κονδύλια. Οι πολίτες, από την άλλη βλέπουν τη φορολογία να αυξάνεται, την ακρίβεια να γονατίζει την καθημερινότητά τους και τις δημόσιες υπηρεσίες να υποβαθμίζονται. Είναι το τίμημα ενός μοντέλου εξουσίας που νοιάζεται περισσότερο για τη διατήρησή του παρά για τη δικαιοσύνη.
Κι όμως, υπήρξε περίοδος όπου, παρά τις δυσκολίες, η πολιτική είχε κοινωνικό προσανατολισμό. Όπου κάθε ευρώ που περίσσευε δεν κατευθυνόταν σε επιδοτήσεις φίλων, αλλά σε κοινωνική στήριξη, σε σχολεία, νοσοκομεία, εργαζόμενους. Όπου η λέξη «πολίτης» δεν σήμαινε πελάτης, αλλά άνθρωπος με δικαιώματα.
Σήμερα, όσο οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη, η πολιτική ευθύνη δεν μπορεί να παραμένει αόρατη. Η δημοκρατία δεν αντέχει χωρίς διαφάνεια Κι όσο η εξουσία αντιμετωπίζει τα σκάνδαλα ως «παρεξηγήσεις» και τις τραγωδίες ως «ανθρώπινα λάθη», τόσο θα βαθαίνει η κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών.
Η κοινωνία χρειάζεται ξανά πολιτική με επίκεντρο τον άνθρωπο, όχι την εικόνα. Πολιτική που να στηρίζει, να ελέγχει, να λογοδοτεί. Μια πολιτεία που δεν ξεχνά ότι το τελευταίο ευρώ πρέπει να πηγαίνει εκεί όπου ανήκει, στον πολίτη.
*Η Ιωάννα Λιούτα είναι πολιτική και οικονομική αναλύτρια
