Οι χριστιανικές και τις αλαουιτικές κοινότητες, βρίσκονται αντιμέτωπες με αυξημένη απειλή. Η οργάνωση Saraya Ansar al-Sunnah (γνωστή και ως Ansar al-Sunna) έχει ήδη αναλάβει ευθύνες για επιθέσεις σε περιοχές με αλαουιτικό πληθυσμό και έχει εκφράσει ρητά επιχειρηματολογία για «εξάλειψη» των σιιτών και αλαουιτών από τη χώρα.
Στην επαρχία της Χομς και την ευρύτερη ύπαιθρο της, οι κάτοικοι των λιγοστών χριστιανικών κοινοτήτων και των αλαουιτών αντιμετωπίζουν καθημερινές απειλές, είτε μέσω προειδοποιητικών μηνυμάτων, είτε μέσω ενέδρων, δολοφονιών και επιθέσεων με όπλα. Το γεγονός ότι οι δράστες συχνά καλύπτουν τα πρόσωπά τους και δρουν μυστικά εντείνει τον φόβο, καθώς δημιουργεί αίσθηση ότι δεν υπάρχει ασφαλές σημείο.
Οι χριστιανοί, διαχρονικά με μικρότερο πληθυσμό στην περιοχή, καλούνται να ζουν υπό συνεχή επιφυλακή, οι εκκλησίες και οι χώροι λατρείας γίνονται στόχοι επιθέσεων ή απειλών, και η καθημερινότητα μετατρέπεται σε διαρκή αγώνα επιβίωσης. Ο κίνδυνος δεν περιορίζεται μόνο στη Χομς, ο ιερέας Φάντι Αζάρ, μιλώντας δημόσια, προειδοποιεί ότι οι απειλές βαραίνουν και τις αλαουιτικές και δρούζικες κοινότητες, καθώς και μετριοπαθείς μουσουλμάνους, όλοι θεωρούνται δυνητικοί στόχοι.
Ορισμένες φάσεις μαζικών εκτελέσεων τον Μάρτιο του 2025 καταγράφηκαν ως «ανταποδοτικές» επιθέσεις εναντίον αλαουιτών αμάχων σε επαρχίες της δυτικής Συρίας (Latakia, Tartus, Homs).
Σε αυτό το πλαίσιο, οι ηγέτες και οι τοπικοί πληθυσμοί καλούν σε διαρκή επαγρύπνηση, περιορισμός μετακινήσεων τη νύχτα, αποφυγή συγκεντρώσεων που μπορεί να προσελκύσουν αντίπαλους, ενημέρωση των μελών της κοινότητας για ύποπτες κινήσεις, και χρήση δικτύων υποστήριξης. Η εμπιστοσύνη στις κρατικές αρχές έχει κλονιστεί, καθώς πολλοί αισθάνονται ότι η προστασία τους είναι ανεπαρκής ή ότι δεν λαμβάνεται πραγματικά μέριμνα για τις μειονότητες.
Η απειλή των Ansar al-Sunna δεν είναι μόνο φοβική ή συμβολική, έχει πραγματικές επιπτώσεις στη ζωή των ανθρώπων, οικογένειες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, οι κοινότητες μειώνονται σταθερά, και η κοινωνική συνοχή διαρρηγνύεται. Σε αυτό το περιβάλλον, η αλληλεγγύη μεταξύ κοινοτήτων, η διεθνής παρακολούθηση και η πίεση για διασφάλιση ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθίστανται ζωτικής σημασίας.
