Την ώρα που στη Σουάιντα της Συρίας, οι πολιτοφυλακές του καθεστώτος Αλ Σάραα εκτελούν εν ψυχρώ πολίτες σε δημόσια θέα, φωνάζοντας «Αλλάχ Άκμπαρ» πάνω από τα άψυχα σώματα των θυμάτων τους, η διεθνής κοινότητα συνεχίζει να αναφέρεται στον Άχμεντ Αλ Σάραα ως «Πρόεδρο» της χώρας.
Η υποκρισία της Δύσης, και ειδικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι όχι απλώς προσβλητική, αλλά συνεργική στο έγκλημα.
Σε μια από τις πρόσφατες σκηνές φρίκης, μαχητές πιστοί στο σκληροπυρηνικό καθεστώς ρώτησαν έναν πολίτη: «Είσαι Δρούζος;». Όταν εκείνος απάντησε θετικά, τον εκτέλεσαν επί τόπου, φωνάζοντας φανατικά το όνομα του Θεού που έχουν μετατρέψει σε εργαλείο μίσους. Κι όλα αυτά συμβαίνουν υπό το βλέμμα της διεθνούς κοινότητας. Γιατί; Επειδή οι Δρούζοι, οι Αλαουίτες και οι Ελληνορθόδοξοι, δεν προσφέρονται για διεθνές γεωπολιτικό θέαμα;
Την ίδια ώρα που τζιχαντιστές σφάζουν αθώους, οι Βρυξέλλες παίζουν τον ρόλο του επιτήδειου ουδέτερου. Δεν βλέπουν, δεν ακούν, δεν μιλούν. Ούτε λέξη για την προγραμματική εξόντωση των μειονοτήτων, ούτε μία καταγγελία για την εθνοκάθαρση στη συριακή ενδοχώρα. Οι ανακοινώσεις περιορίζονται σε «γενικές ανησυχίες για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Λες και πρόκειται για τεχνικά σφάλματα σε ένα ευρωπαϊκό συμβόλαιο, όχι για σφαγές αθώων.
Όσο για την Ελλάδα, τη χώρα που υπήρξε για αιώνες στήριγμα των Ελληνορθοδόξων της ανατολής, που είχε πνευματικό δεσμό με τις κοινότητες της Συρίας, η απουσία της είναι ντροπιαστική. Ούτε μια λέξη από την ελληνική διπλωματία για τις δολοφονίες, ούτε μια στήριξη στους δικούς μας ανθρώπους επί της πράγμαση, που σήμερα απειλούνται με αφανισμό από ισλαμιστικές οργανώσεις και παραστρατιωτικές συμμορίες.
Αν δεν είναι τώρα η ώρα να μιλήσει η Ελλάδα, πότε θα είναι; Όταν δεν έχει απομείνει κανένας Ελληνορθόδοξος στη Χάμα, στη Χομς, στη Δαμασκό; Όταν θα έχουν ισοπεδωθεί τα τελευταία μοναστήρια του προχριστιανικού κόσμου; Όταν οι τελευταίοι Δρούζοι της Συρίας θα γίνουν ιστορική υποσημείωση;
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ορθώς συνεχίζουν να διατηρούν τις κυρώσεις κατά του καθεστώτος Αλ Σάραα. Αυτές πρέπει όχι μόνο να παραμείνουν, αλλά και να ενισχυθούν. Γιατί η επιβράβευση των εγκλημάτων με διπλωματική αναγνώριση είναι συνένοχη στάση.
ΥΓ: Ήρθε η ώρα για την Ευρώπη, και την Ελλάδα, να πάρουν θέση. Όχι φυσικά για πολιτικούς λόγους, αλλά για τη συνείδηση της ιστορίας, τη συνείδηση απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους. Διότι όποιος σιωπά απέναντι στο αίμα των αθώων, το νομιμοποιεί.
