Γράφει ο *π. Κωνσταντίνος Λαγός
Η ευαγγελική περικοπή της Κυριακής της Απόκρεω αφορά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου και την Τελική Κρίση. Και μας δίνεται ανάγλυφα το κριτήριο. Αν σταθήκαμε δίπλα στους αδύναμους, στους περιθωριακούς, στους ασθενείς αλλά και στους αντιπαθείς ακόμα.
Αν τελικά αγαπήσαμε τους ανθρώπους ως παιδιά του Πατέρα μας, ως αδέρφια μας. Κι όταν μιλάμε για αγάπη δεν εννοούμε ούτε την άχρωμη και άγευστη εποχική φιλανθρωπία, δεν μιλάμε για θεωρητικές ακροβασίες και πολιτικάντικες αερολογίες.
Μιλάμε για έμπρακτη συμπαράσταση, για αγώνα δίπλα τους, για πραγματική ενασχόληση με τις αιτίες που τους οδήγησαν στην κατάσταση που βρίσκονται. Αν εγώ εκφράζω τη συμπάθεια και την αγανάκτησή μου για τους φτωχούς πχ αλλά δεν κάνω απολύτως τίποτα για να αλλάξουν όλες αυτές οι συνθήκες που τους οδηγούν στην κατάσταση αυτή, τότε τι σόι αγάπη είναι τούτη;
Συνηθίζουμε αυτές τις ημέρες να μιλάμε για τον καρνάβαλο, για τους μασκαράδες και όλα αυτά τα έθιμα και να τα κατακεραυνώνουμε από θέση αρετής και πίστεως. Αλλά αλήθεια, αυτές οι μάσκες, οι αποκριάτικες είναι χειρότερες από τις δικές μας; Γιατί τι ντύνονται συνήθως οι άνθρωποι -οι κοσμικοί όπως τους αποκαλούμε- αυτή την εποχή. Μουτσούνες ζώων, κλόουν και διάφορα άλλα. Πράγματα που δείχνουν είτε μια κωμική διάθεση είτε κάποιο παράξενο ανεκπλήρωτο όνειρο. Τελικά τι ζημιά κάνει αυτό; Ίσως να κάνει κάποια.
Αλλά όταν εμείς, όλο τον χρόνο φοράμε τη μάσκα του χριστιανού, του πιστού και στη πραγματικότητα είμαστε κλεισμένοι στο ατομικό και το στενό οικογενειακό μας συμφέρον, αυτή η μάσκα, αυτός ο καρνάβαλος δεν κάνει πολύ μεγαλύτερη ζημιά; Όταν εμείς αντί για το αλάτι του κόσμου δεν είμαστε παρά υποκριτές, αυτάρεσκα περιχαρακωμένοι στην παράδοση, τα άμφια και τις τελετουργίες, πλήρως αδιάφοροι για τους συνανθρώπους μας, δεν προκαλούμε μεγαλύτερη καταστροφή;
Δεν δείχνουμε στον κόσμο ότι δεν υπάρχει κάτι καλύτερο να αναζητήσει, ότι όλοι είμαστε μία από τα ίδια; Και ναι, ξέρω πως πολλοί τώρα θα θελήσουν να υποστηρίξουν τους χριστιανούς, να υποστηρίξουν την “ομάδα” στην οποία ανήκουν, όπως κάνουν οι οπαδοί των κομμάτων ή των αθλητικών συλλόγων. Αλλά αυτό είμαστε τελικά; Οπαδοί; Τυφλοί ακόλουθοι κάποιων συνηθειών;
Ας τα αφήσουμε λοιπόν αυτά. Ο Χριστός δεν μας λέει τη σημερινή ιστορία για να μας τρομάξει. Μας τη λέει για να μας ξυπνήσει. Να μας ξυπνήσει από αυτόν τον λήθαργο που περιγράφηκε παραπάνω. Τον λήθαργο της αυταρέσκειας. Και πάμε στην ουσία του πράγματος. Έρχεται σήμερα ο Χριστός και μας ρωτά: Αγαπήσατε; Εδώ πια δε χωρούν ούτε ψέματα ούτε δικαιολογίες. Μόνο μια απλή απάντηση που θα κρίνει ποιοι είμαστε και που ανήκουμε. Λοιπόν; Με κάθε ειλικρίνεια. Μπορούμε να πούμε “ναι”;
Αν μπορούμε, έχει καλώς. Ας φυλάξουμε αυτόν τον πολύτιμο λίθο. Αν δεν μπορούμε, να μην απογοητευτούμε. Ακόμα και τη δωδεκάτη ώρα, υπάρχει χρόνος!