Γράφει ο *π. Κωνσταντίνος Λαγός
Θεοφάνεια
Ο Ιησούς βυθίζεται στα νερά του Ιορδάνη από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Μάλλον καταδέχεται να βυθιστεί. Και αμέσως αναδύεται. Αυτό το κάνει επειδή ο ίδιος δεν είχε αμαρτίες για να του συγχωρεθούν μέσω του βαπτίσματος.
Με το βάπτισμά του ο Χριστός δεν ξεπλένεται από τις αμαρτίες Του. αφού δεν είχε καμία, αλλά αντίθετα ελευθερώνει τον κόσμο από την αμαρτωλότητά του. Ο Χριστός αγιάζει τα νερά του Ιορδάνη και μέσω αυτόν όλο τον κόσμο αφού το νερό ταξιδεύει παντού. Από το ποτάμι φτάνει στη θάλασσα ή σε κάποια λίμνη και εκεί αργά ή γρήγορα θα μετατραπεί σε βροχή και θα πέσει σε όλον τον κόσμο. Σε δίκαιους και άδικους.., Η ευκαιρία της λύτρωσης δίνεται σκανδαλωδώς σε όλους.
Και άλλοι μπορούν να μείνουν κάτω από το νερό της βροχής ενώ άλλοι μπορούν να κρατήσουν ομπρέλα και να να την αρνηθούν… Τώρα, θα μπορούσε αυτό το κήρυγμα να γίνει βαθιά φιλοσοφικό ή υψηλά θεολογικό. Αλλά -συγχωρήστε με – ούτε το ένα μου αρέσει ούτε το άλλο. Θα ήταν πολύ ωραίο να αναλύσουμε υψηλά νοήματα τώρα και μετά να τα συζητάμε πίνοντας τσάι ή γαλλικό καφέ και τρώγοντας κουλουράκια και να αποκτήσουμε έτσι μια αίσθηση υψηλής πνευματικότητας και ανάτασης ψυχικής αλλά και να έχουμε την εντύπωση πως κάναμε μια πολύ σπουδαία συζήτηση.
Και τελικά να μην αποκομίσουμε τίποτα. Γιατί ούτε η υψηλή θεολογία ούτε η σπουδαία φιλοσοφία τελικά άγγιξε ποτέ τον κόσμο. Το βλέπουμε άλλωστε γύρω μας. Όλα αυτά εξέπεσαν σε μια μορφή πνευματικής αυτοϊκανοποίησης. Το μήνυμα εδώ είναι σαφές. Ο Χριστός αγιάζει τον κόσμο και μετά την Ανάστασή και την Ανάληψη Του μας τον παραδίδει ξανά. Όπως ο Θεός τον παρέδωσε την πρώτη φορά στον Αδάμ. Και αυτόν τον κόσμο, κυρίως εμείς οι Χριστιανοί πρέπει να τον διαφυλάξουμε. όχι να τον συντηρήσουμε απλά, όχι μόνο να προσέξουμε μην καταστραφεί για παράδειγμα αλλά να τον φυλάξουμε.
Από κάθε κακό. Από πολέμους, από αδικίες, από περιβαλλοντικές καταστροφές, από την πλεονεξία και τη βία που φωλιάζει μέσα μας. Αυτός ο κόσμος αγιάστηκε από τον Ιησού ώστε εμείς οι Χριστιανοί να προσπαθούμε -όπως λέει και η Κυριακή Προσευχή- να φέρουμε τη Βασιλεία του Θεού όπως στον Ουρανό και στη Γη. Και φυσικά θα αποτύχουμε. Επειδή είμαστε άνθρωποι. Έχουμε αδυναμίες και ροπή προς το κακό. Επειδή τα τέκνα του σκότους αποδεικνύονται συχνά σοφότερα από τα τέκνα του φωτός. Και θα αποτύχουμε πολλές φορές και με άσχημο τρόπο.
Γιατί έτσι είναι η ζωή. Άλλωστε βλέπουμε ποια είναι η κατάσταση που επικρατεί. Και ξέρετε τι θα κάνουμε κάθε φορά που θα αποτυγχάνουμε οικτρά και θα απογοητευόμαστε; Θα σηκωνόμαστε ξανά. Θα τινάζουμε τη σκόνη και τη λάσπη που θα μας έχει καλύψει, θα νίβουμε το πρόσωπό μας, θα διαβάζουμε το Ευαγγέλιο, θα διαβάζουμε τις διδαχές των Αγίων της Εκκλησίας και θα αρχίζουμε από την αρχή. Και όσες φορές αποτυγχάνουμε, όσο πιο πυκνό και τρομερό θα μοιάζει το σκοτάδι που θα απλώνεται στον κόσμο, τόσο πιο πολύ θα προσπαθούμε με περισσότερη όρεξη και περισσότερη χαρά. Και τότε, ο κόσμος θα είναι ένας απέραντος Ιορδάνης.
Και τότε η κάθε μέρα θα είναι Θεοφάνια. Και τότε το Άγιο Πνεύμα -ίσως με τη μορφή περιστεριού, ίσως με κάποια άλλη μορφή- θα είναι δίπλα μας και θα μας δυναμώνει και θα μας συντροφεύει. Γιατί όπου πλεόνασε η αμαρτία, υπερπερίσσεψε η Χάρη του Θεού.
