Γράφει ο *π. Κωνσταντίνος Λαγός
Το Τριώδιο είναι η προπαρασκευαστική περίοδος πριν τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Είναι η εποχή που τρώμε περισσότερο απ’ όσο συνήθως, πηγαίνουμε σε πάρτι μασκέ ή και όχι και τόσο μασκέ όπου και πίνουμε περισσότερο απ’ όσο συνήθως.
Ξεκινά από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου και τελειώνει τη Κυριακή της Τυρινής. Μετά έρχεται η Καθαρά Δευτέρα, η έναρξη της Σαρακοστής, η οποία είναι και η μέρα κατά την οποία και πάλι τρώμε και πίνουμε περισσότερο απ’ όσο συνήθως αλλά νηστίσιμα.
Κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής -πιο επίσημα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής- νηστεύουμε στα χαρτιά οι περισσότεροι (ή δε νηστεύουμε ούτε καν στα χαρτιά) και τρώμε κανονικά, όπως συνήθως. Στα πιο εκκλησιαστικά το Τριώδιο είναι η εποχή που προβάλλονται αξίες άγνωστες και στους κληρικούς και τους λαϊκούς, όπως ταπείνωση, μετάνοια, αλληλεγγύη, αγάπη και άλλα παρόμοια.
Ούτε εμείς που τα λέμε από άμβωνος τα κάνουμε(οι περισσότεροι έχουμε και μια κάποια αλλεργία στα παραπάνω) ούτε και ο κόσμος που τα ακούει ενδιαφέρεται γι’ αυτά. Μάλλον ενδιαφέρεται ο κόσμος στο βαθμό που δεν αγγίζουν το ατομικό ή οικογενειακό του συμφέρον. Δηλαδή καθόλου. Είναι επίσης η εποχή που οι πιστοί χριστιανοί εκφράζουν απερίφραστα την ενόχληση και αποδοκιμασία για όσους καρναβαλίζονται, την ίδια ώρα που εμείς άνετα καννιβαλίζουμε τους συνανθρώπους μας δικούς μας και ξένους.
Είναι η εποχή που φοράμε την μάσκα τους ευσεβούς και κατηγορούμε εκείνους που φοράνε μάσκες ντόμινο, κλόουν και διάφορων ζώων ή άλλων χαρακτήρων. Γενικά το Τριώδιο είναι η εποχή που θα έπρεπε να είμαστε όλοι κάπως μαζεμένοι αφού είναι η κατ’ εξοχήν εποχή που τα ευαγγελικά κείμενα που διαβάζονται στις εκκλησίες μας μιλάνε για τα δύο μεγαλύτερα κακά που φωλιάζουν στην ανθρώπινη ψυχή. Την περηφάνεια και την υποκρισία αλλά εμείς δεν τα ακούμε καθώς έχουμε το μυαλό μας στο πότε θα έρθει η Τσικνοπέμπτη για να φάμε, το έχετε καταλάβει πια- περισσότερο απ’ όσο συνήθως.
Ίσως και λίγο περισσότερο από περισσότερο απ’ όσο συνήθως. Θα μπορούσε να είναι και μια εποχή που θα δούμε καθαρότερα τον εαυτό μας υπό το πρίσμα της παραβολής του Τελώνου και του Φαρισαίου και θα πάψουμε να είμαστε τόσο αυτοδικαιωτικοί. Θα μπορούσε να είναι η εποχή που η παραβολή του Ασώτου θα μας βοηθήσει να δούμε καθαρότερα την πορεία της ζωής μας και να την διορθώσουμε. Ίσως η περίοδος που διαβάζοντας την περικοπή για τη Δευτέρα Παρουσία θα καταλάβουμε πως θα κριθούμε με κριτήριο το πόσο και αν ενδιαφερθήκαμε για τους συνανθρώπους μας, ειδικά τους πιο αδύναμους και τους πιο περιθωριοποιημένους και όχι με το πόσες εδαφιαίες μετάνοιες κάναμε.
Τέλος θα μπορούσε να είναι η περίοδος που κατανοούμε πως ο θησαυρός, ο μόνος που έχει σημασία είναι η ψυχή μας και η καλλιέργειά της και όχι τα καταναλωτικά αγαθά που τρίβουμε στη μούρη των συγγενών και των φίλων μας και πως αν ασχοληθούμε με τον πραγματικό αυτό θησαυρό θα κάνουμε και τον κόσμο μας καλύτερο. Δεν είναι όμως.
Είναι μια εποχή που θα αντιμετωπιστεί μάλλον φολκλορικά, όπως και η επερχόμενη Σαρακοστή, μέχρι την αποκορύφωση των θρησκευτικών φολκλορικών εκδηλώσεων τη Μεγάλη Εβδομάδα… Είναι μια εποχή που οι μάσκες πέφτουν με την ίδια ευκολία που φοριούνται.