(Της Μαίρης Μάκρα)
Στα πολύ παλιά χρόνια, εκεί που σβήνουν τα γεγονότα και παίρνει τη θέση τους ο μύθος, έρχεται στο προσκήνιο ένας από τους πιο γνωστούς ήρωες της Αθήνας, ο Θησέας. Η ζωή του μοιάζει με παραμύθι κι εμείς θα το διαβάσουμε, έστω κι αν πολλά γεγονότα δεν χωράνε στη λογική του σύγχρονου ανθρώπου.
Και για να το πιάσουμε από την αρχή! Πώς να χωρέσει στον νου μας, ότι ο Θησέας δεν είχε έναν πατέρα αλλά δύο; Και μάλιστα ότι ένας από αυτούς ήταν ο θεός της θάλασσας, ο Ποσειδώνας; Δεν μπορούμε να τα βάλουμε με την δυναμική του μύθου, γιατί θα βροντοφωνάξουν οι σοφοί: ” Ω, άνθρωποι της στεγνής λογικής, δεν έχετε καταλάβει ακόμα, ότι πίσω από τον κάθε μύθο έχουμε κρύψει ένα σωρό συμβολισμούς; Ναι, συμβολισμούς για να ακονίσετε το μυαλό σας και να κατανοήσετε τις μεγάλες αλήθειες που θα σας βοηθήσουν στην αυτογνωσία σας.
“Και γιατί δεν μας λέτε κατευθείαν, όλες αυτές τις σοφές συμβουλές;”, θα ρωτήσουμε εμείς.
Και οι σοφοί θα μας απαντήσουν: “Γιατί η έτοιμη πνευματική τροφή δεν εξελίσσει το μυαλό σας. Σας δίνουμε, λοιπόν,τον μύθο κι εσείς σκεφτείτε. Θα σας δώσουμε όμως μία πληροφορία: τα κλειδιά του αποσυμβολισμού σας τα έχουν δώσει οι επιστήμονες της δικής σας εποχής!
Βρε, πως συνεργάζονται οι αιώνες κι εμείς δεν το παίρνουμε είδηση! Τέλος πάντων! Πάμε να γνωρίσουμε τον μύθο του Θησέα!
Την εποχή εκείνη, βασιλιάς της Αθήνας ήταν ο Αιγέας. Σε ένα ταξίδι του, πέρασε από την Τροιζήνα και φιλοξενήθηκε από τον βασιλιά Πιτθέα. Το βράδυ, ως τιμώμενος φιλοξενούμενος, κοιμήθηκε με την γυναίκα του Πιτθέα. Δεν ξέρουμε αν την ερωτεύθηκε ή απλώς την πόθησε. Η ουσία είναι ότι μαζί της απέκτησε έναν γιο, τον Θησέα. Και τώρα το απίστευτο για την εποχή μας, αλλά τόσο συνηθισμένο για τους μυθικούς χρόνους, το βράδυ της ερωτικής συνεύρεσης, ο θεός της θάλασσας, Ποσειδώνας, ήταν παρών και ενεργός. Γονιμοποιούσε ο Αιγέας, γονιμοποιούσε και ο Ποσειδώνας! Πώς γίνεται αυτό; Ε, φαίνεται πως ήταν κάτι συνηθισμένο για εκείνη την εποχή. Βλέπεις, οι Ολύμπιοι Θεοί κυκλοφορούσαν ανάμεσα στους θνητούς, γονιμοποιούσαν τις όμορφες θνητές και γέμισε η Γη από ήρωες.
Ας δούμε, όμως, τί έγινε με τον Θησέα. Γεννήθηκε στην Τροιζήνα και μεγάλωσε με την μητέρα του. Ο φυσικός πατέρας του και βασιλιάς, Αιγέας, πριν φύγει για την Αθήνα, έκρυψε κάτω από έναν τεράστιο βράχο τα σανδάλια του και το ξίφος του με την εντολή: Όταν μεγαλώσει ο γιός του και καταφέρει να σηκώσει τον τεράστιο βράχο, θα πάρει τα σανδάλια και το ξίφος, γιατί θα έχει αποδείξει ότι είναι δυνατός και τότε θα πάει στην Αθήνα, ως διάδοχος του βασιλιά Αιγέα.
Τα κατάφερε; Βεβαίως και τα κατάφερε! Γιος θεού και βασιλιά θνητού ήταν αυτός. Δεν θα ήταν ξεχωριστός και ρωμαλέος;
Φόρεσε, λοιπόν, τα βασιλικά σανδάλια, πήρε το βασιλικό ξίφος και ξεκίνησε για την Αθήνα, πεζοπορία.
Χωράνε παλιάνθρωποι και ληστές στον δρόμο ενός ήρωα; Όχι, βέβαια ! Οδεύοντας προς Αθήνα, σκότωσε όλους τους άχρηστους και πολύ επικίνδυνους ληστές που ζούσαν κατά μήκος του δρόμου, από Κόρινθο έως Αθήνα και τρομοκρατούσαν τον κόσμο, σκοτώνοντας και ληστεύοντας τους περαστικούς.
‘Εφθασε στην Αθήνα. Σταμάτησε στον ποταμό Κηφισό. Πλύθηκε, λούστηκε, καθαρίστηκε και εξαγνισμένος από το αίμα των ληστών, μπήκε στην πόλη της Αθηνάς. Οι Αθηναίοι τον κοίταξαν με απορία, γιατί φορούσε παράξενα ρούχα, είχε διαφορετικούς τρόπους, που τους ξένιζαν και άρχισαν να τον περιγελούν. Αυτά όμως δεν περνάνε σε έναν εύθικτο γιο βασιλιά. Και για να τους δείξει τί αξίζει και να τον σέβονται, άρπαξε ένα άρμα που το έσερναν βόδια και το έριξε πάνω σε έναν ναό, προκαλώντας καταστροφή και απόλυτη σιωπή στους χλευαστές του.
Ο βασιλιάς Αιγέας πληροφορήθηκε τα παράξενα συμβάντα και έσπευσε να δει ποιος ήταν αυτός ο θρασύς ξένος. Φθάνοντας κοντά στον Θησέα, είδε τα σανδάλια του, είδε το ξίφος του και αναγνώρισε τον γιό του. Αυτό ήταν! Ο γιος Θησέας ορίστηκε διάδοχος και ξεκίνησε τη ζωή του με ηρωικά κατορθώματα κοντά στον βασιλιά πατέρα του.
Το σπουδαιότερο από αυτά ήταν η ιστορία με τον Μινώταυρο της Κρήτης. Ας δούμε τί έγινε!
Η Αθήνα, εδώ και χρόνια, αντιμετώπιζε ένα μεγάλο πρόβλημα: Είχε υποχρεωθεί να πληρώνει “φόρο αίματος” στον βασιλιά της Κρήτης Μίνωα, γιατί ο γιός του είχε σκοτωθεί στην Αθήνα σε προηγούμενες μάχες μεταξύ Αθηναίων και Κρητών.Ο φόρος ήταν οδυνηρός για τους Αθηναίους! Κάθε εννιά χρόνια ήταν υποχρεωμένοι να στέλνουν εφτά νέους και εφτά νέες στην Κρήτη για να γίνονται τροφή στο τέρας Μινώταυρο, που ζούσε σε έναν λαβύρινθο.
Ο Θησέας αποφάσισε να πάει ο ίδιος και να τον σκοτώσει. Αυτό ήταν πολύ επικίνδυνο. Έστω κι αν σκότωνε τον Μινώταυρο, θα ήταν αδύνατον να βγει από τον δαιδαλώδη Λαβύρινθο. Τότε εμφανίστηκε η κόρη του Μίνωα , η Αριάδνη. Βλέποντας τον Θησέα τον ερωτεύτηκε τόσο πολύ, που αποφάσισε να τον βοηθήσει, αφού του πήρε την υπόσχεση, ότι θα την πάρει μαζί του στην Αθήνα και θα την παντρευτεί.
Η Αριάδνη έδωσε στον Θησέα ένα κουβάρι νήμα ( τον Μίτο), ώστε ξετυλίγοντάς το να φτάσει εκεί που ήταν ο Μινώταυρος και τυλίγοντάς το πάλι να οδηγηθεί με ασφάλεια στην έξοδο. Έτσι και έγινε. Ο Θησέας έφθασε εύκολα κοντά στον Μινώταυρο. Τον χτύπησε με το δερμάτινο ρόπαλο, που είχε πάρει από τον ληστή Περιφήτη, τον σκότωσε και ξανατυλίγοντας το κουβάρι με το νήμα, βγήκε από τον Λαβύρινθο.
Όπως είχε υποσχεθεί, πήρε την Αριάδνη μαζί του και ξεκίνησε για την Αθήνα.
Έλα όμως που, εντωμεταξύ, είχε ερωτευθεί την αδελφή της Αριάδνης, την γοητευτική αμαζόνα Φαίδρα!
Εγκατέλειψε, λοιπόν, την Αριάδνη στο νησί Νάξος, πήρε μαζί του την Φαίδρα και συνέχισε το ταξίδι του προς την Αθήνα.
Τώρα πρέπει να πούμε το εξής: Στο ταξίδι προς την Κρήτη, είχαν στο καράβι μαύρα πανιά, σαν ένδειξη πένθους για τους νέους και τις νέες που θα χάνονταν. Με τον Αιγέα είχαν συμφωνήσει πως, αν η επιχείρηση είχε ευχάριστο τέλος, στην επιστροφή θα έβαζε άσπρα πανιά. Ο Θησέας όμως το ξέχασε και δεν τα αντικατέστησε. Έτσι ο βασιλιάς, βλέποντας από μακριά το καράβι με τα μαύρα πανιά, νόμισε ότι ο γιος του και οι υπόλοιποι νέοι είχαν φαγωθεί από το Μινώταυρο. Από την απελπισία του ρίχτηκε στη θάλασσα και πνίγηκε. Από τότε η θάλασσα αυτή ονομάστηκε Αιγαίο πέλαγος.
Ο Θησέας, όπως ήταν φυσικό, διαδέχτηκε τον πατέρα του στον θρόνο και έκανε πολλά καλά. Ένωσε όλους του δήμους της Αττικής σε μια πόλη, την Αθήνα. Καθιέρωσε τη γιορτή των Παναθηναίων. Προσάρτησε τα Μέγαρα στο βασίλειό του και ίδρυσε το Πρυτανείο και τη Βουλή. Πήρε επίσης μέρος σε πολλούς άθλους, χρησιμοποιώντας τη δύναμη του μυαλού του και της ρώμης του. Δυστυχώς, ΄όμως, είχε παραμερίσει την δύναμη της πνευματικής του πλευράς και άρχισε να συνεργάζεται με ληστές και τυχοδιώκτες. Ένας από αυτούς ήταν ο Πειρίθους, καυχησιάρης και παράτολμος τυχοδιώκτης. Ο Θησέας οπλίζεται και ξεκινά για να τον αντιμετωπίσει. Όμως, αντί να αντιμετωπίσει τον Πειρίθοο, γίνεται θαυμαστής και στενός φίλος του αντιπάλου του ληστή. Μάλιστα, αποφασίζουν μαζί να καταδιώξουν τους Κενταύρους, όχι για κανέναν ιερό σκοπό, αλλά για να μοιραστούν τα λάφυρα.
Έχει αρχίσει η πτώση του Θησέα, αφού επικρατεί πια η αδύναμη και τυχοδιωκτική πλευρά του.
Περιττό να πούμε, ότι έχει χάσει πια και την εκτίμηση του λαού του. Επιστρέφοντας κάποια στιγμή στην Αθήνα βρήκε στον θρόνο του τον σφετεριστή Μενεσθέα. Αναγκάστηκε τότε να καταφύγει στην αυλή του βασιλιά της Σκύρου Λυκομήδη, ζητώντας προστασία και βοήθεια. Εκείνος, όμως, προφασιζόμενος ότι πηγαίνει μαζί του μια βόλτα, τον έσπρωξε και τον γκρέμισε από έναν πανύψηλο βράχο. Έτσι ο Θησέας, ένας μεγάλος ήρωας, πέθανε άδοξα.
ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ
Γενικά: Ο ήρωας Θησέας συμβολίζει τον άνθρωπο που φέρει στην ψυχοσύνθεση του κληρονομημένες αδυναμίες. Στη διάρκεια της ζωής του, θα αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις, ώστε να δοκιμαστεί και μέσα από πολλή πόνο να εξαγνιστεί το αρνητικό δυναμικό του.
Τα κληρονομημένα αρνητικά του στοιχεία είναι: υπέρμετρος ΕΓΩΙΣΜΟΣ που τον κάνει πολύ εύθικτο. Αν εκλάβει κάτι σαν προσβολή, θολώνει η κρίση του και δεν ελέγχει τις αντιδράσεις του. Επίσης, η ΦΙΛΟΔΟΞΙΑ, μαζί με την ΜΕΓΑΛΟΜΑΝΙΑ του, δεν έχουν μέτρο. Ό,τι επιχειρεί το κάνει μόνο για να ΥΠΕΡΕΧΕΙ και να ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΖΕΙ.
ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ
- “ΕΙΝΑΙ ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ”= Ο Ποσειδώνας συμβολίζει τις “φουρτούνες” της ζωής και την γήινη
καταγωγή του ανθρώπου. Επομένως, λόγω κληρονομικότητας, ο άνθρωπος με την ψυχοσύνθεση του Θησέα, έχει αρνητικές πλευρές, που οφείλονται στην καταγωγή του. Μόνο αν τις εξαγνίσει, θα ζήσει καλά. Διαφορετικά, οι φουρτούνες της ζωής θα τον ταλαιπωρήσουν πολύ και ίσως να τον οδηγήσουν στην καταστροφή. - “Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ“= Ο βασιλιάς συμβολίζει την πνευματική πλευρά του ανθρώπου. Την διαθέτει, αλλά θα την γνωρίσει μόνο αν το θέλει ο ίδιος. Ο δρόμος αυτός, που οδηγεί στην προσωπική μας εξέλιξη, δεν επιβάλλεται. Η “Ελεύθερη Βούληση” είναι προνόμιο του ανθρώπου.
- ” Ο ΘΗΣΕΑΣ ΑΝΑΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΝ ΒΡΑΧΟ. ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΑ ΣΑΝΔΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΧΕΙ ΑΦΗΣΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ_ΒΑΣΙΛΙΑΣ: Ο βράχος( = σκληρό υλικό στοιχείο, συμβολίζει τους γήινους πόθους: την ανάγκη “Επιβίωσης”, “Καταξίωσης” και “Απόλαυσης”. Και δεν λέει ο μύθος να τους καταργήσουμε, αλλά να τους “ανασηκώσουμε”- όπως ο Θησέας τον βράχο- για να βρούμε , κάτω από αυτούς, τις πνευματικές μας δυνάμεις:
- Τα “σανδάλια”(= τις αρετές).
- Το “σπαθί” (=την αγωνιστικότητα ).
Μόνο με τις πνευματικές μας δυνάμεις θα αγωνιστούμε για τα ανώτερα ιδανικά μας και τις αξίες μας.
Μόνο οι πνευματικές δυνάμεις είναι η προστασία του ” ανθρώπου-ήρωα”, και μόνο αυτές δεν αφήνουν τις δυσκολίες της ζωής να τον αφανίσουν.
” ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ-ΒΑΣΙΛΙΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΛΗΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΤΡΟΠΩΝΕΙ= Όπως είπαμε, έχει αρνητικές πλευρές, που οφείλονται στην καταγωγή του. Δεν γίνεται να προχωρήσει στο δρόμο του, αν δεν τις πολεμήσει. Θα είναι συνέχεια μπροστά του, σε κάθε προσπάθεια και θα του κλείνουν τον δρόμο.
Ως παράδειγμα, δύο από τους ληστές:Ο Σκίρωνας= είναι σκλάβος του σώματος και συνεπώς, μόνο η ύλη τον ενδιαφέρει. Ο Περιφήτης: Εμπλέκεται σε άσκοπα ανδραγαθήματα, μόνο για να φαίνεται και να εντυπωσιάζει.
Και γενικά, οι “ληστές του”, δηλαδή, οι αδυναμίες του, εκδηλώνονται ως: Ματαιοδοξία. Αρχομανία. Βιαιότητα.
-” ΦΘΑΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΤΟΝ ΠΕΡΙΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ. ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΣ ΡΙΧΝΕΙ ΕΝΑ ΑΡΜΑ ΜΕ ΒΟΔΙΑ ΠΑΝΩ ΣΕ ΝΑΟ = Με ευθιξία, λόγω αρρωστημένης υπερηφάνειας, καταφεύγει ο “άνθρωπος-Θησέας” σε άσκοπα ανδραγαθήματα, μόνο και μόνο για να εντυπωσιάσει. Η Ματαιοδοξία τον τυφλώνει και δεν ξέρει τί κάνει.
– ” Ο ΑΙΓΕΑΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΞΙΦΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΣΙΛΙΚΑ ΣΑΝΔΑΛΙΑ”= Το “βασιλικό ξίφος” συμβολίζει την πνευματική ( συνοδεύεται από αρετές) και τα “βασιλικά σανδάλια”, ότι βαδίζει στη ζωή του με αρετές. Επομένως, μόνο μέσω των αρετών διακρίνεται και αναγνωρίζεται το ανώτερο επίπεδο του ανθρώπου. Κι αυτό από εκείνους που είναι ικανοί να διακρίνουν τις αρετές. Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, όταν παραπονιόμαστε ότι “δεν αναγνωρίζεται η αξία μας”, από ποιούς περιμένουμε την αναγνώριση; Μέχρι πού φτάνουν οι δικές τους οι αξίες, ώστε να αναγνωρίσουν και
τις δικές μας;
“Ο ΘΗΣΕΑΣ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΤΟΝ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟ”= Ο “άνθρωπος-Θησέας” καλείται να “σκοτώσει” ( και να εξαγνίσει) το “τέρας” της ψυχής του, που είναι η ” Τάση Κυριαρχίας”(= ο Μινώταυρος). Αν δεν γίνει αυτή η κάθαρση, ο κυριαρχικός “Θησέας” θα αδικεί και θα τυραννάει με την σκληρή συμπεριφορά του αθώα άτομα. Επιπλέον η μεγάλης ισχύος ενέργειά του, θα σπαταληθεί άδικα στο να παλεύει με δύσκολες συνθήκες ζωής, οι οποίες προκλήθηκαν από τις αρνητικές πλευρές του χαρακτήρα του.
-“ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΟΒΟΣ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ. ΤΟΝ ΒΟΗΘΑΕΙ Η ΑΡΙΑΔΝΗ”= Το σκοτεινό υποσυνείδητο του αρχομανούς “Θησέα”, υπάρχει φόβος να του κλονίσει τις ισορροπίες και να τον κάνει να χάσει εντελώς τον δρόμο του.
Οι συνέπειες θα είναι τραγικές, όχι μόνο για την υγεία του, αλλά για ολόκληρη τη ζωή του. Να αφανισθεί.
Η μοναδική βοήθεια θα είναι η συμπαράσταση κάποιου ατόμου, που στέκεται κοντά του με αγάπη και
ειλικρίνεια. Στην προσφορά αυτή δεν υπάρχει ιδιοτέλεια ή δόλος. Υπάρχει αγνότητα ψυχής. Κι αυτή
η Αγνότητα συμβολίζεται από την ΑΡΙΑΔΝΗ και τον “Μίτο”(=το νήμα” της Αριάδνης).
-“Ο ΘΗΣΕΑΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟ ΜΕ ΔΕΡΜΑΤΙΝΟ ΡΟΠΑΛΟ, ΠΟΥ ΕΧΕΙΠΑΡΕΙ ΑΠΟ ΛΗΣΤΗ””= Ο ήρωας καταπολεμάει τον “Μινώταυρο” της ψυχής του με τη βοήθεια της αγάπης, που του προσφέρεται, αλλά ο ίδιος έχει δόλο και υπολογισμό. Δηλαδή, υλιστικά στοιχεία (=”ρόπαλο δερμάτινο”, φτιαγμένο από υλικά στοιχεία). Δεν αγαπάει τα άτομα ή το άτομο που του συμπαραστέκεται με αγάπη. Τα χρησιμοποιεί για το συμφέρον του.
-” Ο ΘΗΣΕΑΣ ΕΡΩΤΕΥΕΤΑΙ ΤΗΝ ΑΜΑΖΟΝΑ ΦΑΙΔΡΑ== Οι αμαζόνες διαθέτουν κυριαρχικό στοιχείο, αλλά είναι ανίκανες για ευγενή αισθήματα: Ο “άνδρας-Θησέας”, λοιπόν, ελκύεται, από κυριαρχικές γυναίκες,
που θα είναι πάντα ανταγωνιστικές μαζί του.Γιατί; Διότι ανταγωνιστικός είναι και ο ίδιος, έστω κι αν δεν το παραδέχεται.
Ο ανταγωνισμός εκδηλώνεται πάντα με κατώτερες συμπεριφορές, μέσω των οποίων δηλητηριάζεται η κάθε σχέση. Οι συνέπειες είναι πάντα οδυνηρές, αν όχι τραγικές.
-” ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΠΑΝΙΑ ΣΤΟ ΚΑΡΑΒΙ”= Αρχίζουν να επικρατούν οι αρνητικές δυνάμεις. Οι δυνάμεις του Κακού, οι οποίες οδηγούν τον ήρωα στο να απομακρυνθεί από την πνευματική του πλευρά.
“Ο Αιγέας-βασιλιάς( σύμβολο του ανώτερου εαυτού) αυτοκτονεί”. Δηλαδή, “αυτοκτονεί” ή αλλιώς, χάνεται η επαφή με τον ανώτερο εαυτό του.
– “Ο ΘΗΣΕΑΣ ΣΥΝΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΛΗΣΤΕΣ-ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΕΣ”= Ο “άνθρωπος-Θησέας” παραμερίζει τις αξίες του, παρασύρεται από την αρνητική πλευρά του και υποβαθμίζει τον προικισμένο εαυτό του. Έχει αρχίσει η καταστροφική πορεία του.
-” Ο ΘΗΣΕΑΣ ΓΚΡΕΜΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΒΟΥΝΟ ΜΕ ΔΟΛΟ”= Όπως έζησε, έτσι πέθανε. Μακριά από την πνευματική του
υπόσταση, έγινε θύμα των αρνητικών του στοιχείων, που υπερίσχυσαν του ηρωικού του πυρήνα !
***
ΦΙΛΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ: Με ειλικρινή αυτοπαρατήρηση και αυτοκριτική, μπορούμε να διακρίνουμε ποιές είναι οι πλευρές του μυθικού Θησέα, τις οποίες αναγνωρίζουμε στον εαυτό μας; Η ανεξέλεγκτη οργή, π.χ, είναι μία ένδειξη. Η ανάγκη να αποδείξουμε την υπεροχή μας με εντυπωσιακούς τρόπους και να είμαστε το κέντρο της προσοχής των άλλων με κραυγαλέες συμπεριφορές. Να μην παραβλέψουμε, όμως, και τις οργανωτικές μας ικανότητες, την ανάγκη μας για προσφορά και βοήθεια σε αδύναμους και τόσες άλλες θετικές πλευρές της προσωπικότητάς μας. Στην απαιτητική αυτή δουλειά με τον εαυτό μας, ίσως να χρειαστούμε τη βοήθεια κάποιου ατόμου, του οποίου αναγνωρίζουμε και σεβόμαστε την κρίση. Ήρθε η στιγμή να γνωρίσουμε ολόκληρο τον εαυτό μας και να επιλέξουμε τις χαρισματικές πλευρές μας.
