Γράφει η *Γιώτα Χατζηγεωργιάδου
Πραγματικό περιστατικό
Ο Στέλιος Καζαντζίδης ποικιλοτρόπως είχε αποδείξει πως ήταν ένα απλός και δεκτικός άνθρωπος και καλλιτέχνης. Οι φίλοι του τον λάτρευαν και προσπαθούσαν να περάσουν όσο το δυνατό περισσότερες ώρες μαζί του είτε πίνοντας τσιπουράκι σ΄ένα μικρό καφενείο που φιλοξενούσε την παρέα, είτε ψαρεύοντας.
Σε μια επίσκεψη του Στέλιου στην Θεσσαλονίκη, την δεκαετία του 90 ‘κάποιοι’ από τους κολλητούς φίλους αποφάσισαν να πάνε όλοι μαζί για ψάρεμα, γνωρίζοντας πως ήταν η μεγάλη του αδυναμία. Ο Δημήτρης, ο επιπλοποιός από την Επανομή, ο Παναγιώτης ο καπετάνιος από τη Μάνη, ο Θανάσης ο γιατρός και ο Βασίλης ο εμπορικός αντιπρόσωπος από τη Θεσσαλονίκη μαζί με τον Στέλιο μπήκαν στο τρεχαντήρι του ερασιτέχνη ψαρά Δημήτρη.
Κατευθύνθηκαν προς τη Χαλκιδική, σ΄έναν τόπο που είχε τη φήμη πως ήταν ψαρότοπος. Οι πετονιές έπεσαν στο νερό, ενώ ο Στέλιος ξεκίνησε να σιγοτραγουδά. Η ώρα περνούσε, μα τίποτα δεν τσιμπούσε. Κάποια στιγμή ένας από τους φίλους κοίταξε τις παρακείμενες βάρκες που είχαν καταφέρει να βγάλουν κάποιες αξιοπρεπέστατες μουρμούρες και λίγδες και αποφασισμένος γύρισε προς το μέρος του Στέλιου λέγοντας του:
‘Στέλιο σταμάτα να τραγουδάς, γιατί η φωνή σου με τις πετονιές μεταδίδεται στο βυθό και δεν τσιμπάνε τα ψάρια. Δε βλέπεις τους αμίλητους’*
Τότε ο Στέλιος χαμογέλασε και του είπε:
‘Είσαι ο μοναδικός άνθρωπος στην Ελλάδα που μου είπε να σταματήσω να τραγουδάω’
Το γεγονός είναι πραγματικό.
*Δυο αδέλφια στο επάγγελμα ταξιτζήδες, μανιώδης ερασιτέχνες ψαράδες, από τη Θεσσαλονίκη, τους είχαν δώσει το παρατσούκλι ‘οι αμίλητοι’, γιατί από την ώρα που έμπαιναν στη θάλασσα μέχρι την ώρα που έβγαιναν, δε μιλούσαν μεταξύ τους, γιατί ήξεραν πως η φωνή μεταδίδεται στο βυθό με την πετονιά.
Διήγηση ενός αληθινού περιστατικού
*Η Γιώτα Χατζηγεωργιάδου Αρθρογράφος – Ζωγράφος – Συγγραφέας
