Γράφει η *Μαίρη Μάκρα
(Σύνδεση με το θέμα:Φτάσαμε στην Κερυνίτιδα Έλαφο! Για να δούμε τί έχουν να μας πουν τα ζώα-μαθητές του Σχολείου μας; Θα συμφωνήσουν με την εξήγηση που θα δώσει η κουκουβάγια ή θα δώσουν τις δικές τους ερμηνείες; Θα δούμε…!!!)
***
Το λιοντάρι σήκωσε το κεφάλι του περήφανα. Το βλέμμα του έλαμπε, κι όλα τα ζώα τού δάσους τον κοιτούσαν τώρα με θαυμασμό και δέος.
«Τρίτος άθλος του Ηρακλή! Ο ήρωας συλλαμβάνει την Κερυνίτιδα Έλαφο!
Το ελάφι με τα ασημένια κέρατα και τις ασημένιες οπλές, γρήγορο σαν τον άνεμο!»
Τοκ! Τοκ! Τοκ! Ξαναχτύπησε το ραβδί του ο Κήρυκας, κι η κουκουβάγια εξήγησε με σοβαρότητα:
«Η Κερυνίτις έλαφος συμβολίζει τη φευγαλέα διαίσθηση που συχνά μας ξεγελά. Μας κάνει να πιστεύουμε πως τα ξέρουμε όλα. Τι εγωισμός! Για να μεταμορφωθεί σε ανώτερη δύναμη του νου και της καρδιάς, πρέπει να συνοδεύεται από πολλές αρετές!»
«Κάτι λείπει από την εξήγηση», σχολίασαν οι σοφοί.
Η κουκουβάγια σκέφτηκε για λίγα λεπτά και πρόσθεσε:
«Η φευγαλέα διαίσθηση μπορεί να γίνει σοφία, αν συνδυαστεί με λεπτότητα ψυχής και ανώτερη ευαισθησία. Για να γίνει αυτό, η ψυχή πρέπει να γεμίσει με αρετές!»
«Φέξε μας και γλίστρησα!» ακούστηκε ένα γρύλισμα. Όλοι γύρισαν ξαφνιασμένοι να δουν ποιος τόλμησε την ασέβεια. Ήταν το αγριογούρουνο, που κυλιόταν ηδονικά στις λάσπες. Με τα μάτια μισόκλειστα, έμοιαζε να έχει ξεχάσει εντελώς πού βρισκόταν.
«Φαίνεται να το απολαμβάνει πολύ αυτό που κάνει…», σχολίασε μια κατσίκα, βελάζοντας σιγανά.
«Ναι, αυτό φαίνεται!», συμφώνησαν οι αγριόχηνες κι έκρωξαν δυνατά.
Κι ήταν σαν να δόθηκε σύνθημα: όλα τα ζώα άρχισαν να κυλιούνται στο παχύ χορτάρι, να πλατσουρίζουν στο ρυάκι, να πατάνε χαρούμενα στις λάσπες — κι αυτό δεν είχε τελειωμό. Μόνο το λιοντάρι στάθηκε αγέρωχο για λίγο. Μα όταν είδε καλά τι γινόταν γύρω του, έβγαλε έναν τρομερό βρυχηθμό που πάγωσε τα πάντα.
«Τι γίνεται εδώ πέρα; Αυτό ήρθαμε να δούμε; Τις χοντράδες σας; Μαζευτείτε πριν θολώσει το μάτι μου… παχύδερμα και πτηνά!» βροντοφώναξε.
«Μεγαλειότατε, μη ταράζεστε! Μας δόθηκε στην πράξη ο… Τέταρτος Άθλος του Ηρακλή! Ο ήρωας σκοτώνει τον Ερυμάνθιο Κάπρο!», είπε ο κήρυκας ατάραχος.
«Ωχ, τι πάθαμε… Μας έφαγε μπαμπέσικα ο Μεγάλος!», γρύλισε ξαφνιασμένος ο αγριόχοιρος κι απλώθηκε φαρδύς-πλατύς πάνω στις λάσπες.
«Σήκω πάνω, βρε άχρηστο κορμί! Ρεζίλεψες τα τετράποδα με τις βρομιές σου!», χλιμίντρισε ενοχλημένο το άλογο και του έδωσε μια κλωτσιά στα πισινά.
«Σιωπή! Δεν ακούσαμε την εξήγηση!» φώναξαν οι σοφοί και στράφηκαν προς την κουκουβάγια.
Η κουκουβάγια σήκωσε το φρύδι και απάντησε:
«Την εξήγηση την είδατε με τα μάτια σας. Η επιθυμία του κάπρου, δηλαδή του αγριόχοιρου, είναι μόνο να χορτάσει το κορμί του με ηδονές. Το απασχολεί τόσο πολύ αυτό, που η ζωή του καταντάει μια κόλαση — γιατί το σαρκίο ποτέ δεν χορταίνει!»
«Τα παραλές, τα παραλές! Κόψε κάτι… για οικονομία…», γρύλισε μουλωχτά ο αγριόχοιρος.
«Το παρακάνεις! Το παρακάνεις», γουργούρισε κι ένα περιστέρι φτερουγίζονταν τριγύρω.
«Υπάρχει σωτηρία γι’ αυτό το χαμένο κορμί;», ρώτησε περιφρονητικά ο λέων.
«Αν βάλει κάποιον ανώτερο στόχο στη ζωή του, ναι, θα σωθεί!» απάντησε η κουκουβάγια.
Και ο λέων συμπλήρωσε κοιτάζοντας τον κάπρο αυστηρά·
«Το άκουσες; Ανώτερο στόχο χρειάζεσαι. Κούρδισε το νωθρό μυαλό σου για να το βρεις. Αλλιώς… χαιρετίσματα…!»
