Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Είμαι μια επιζώσα από τον Πόντο…που πέρασε μέσα από τα ερείπια της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου… όπου τα δάκρυα των ηρωικών πεσόντων αντηχούν εδώ και πάνω από έναν αιώνα.
Σήμερα φοράω το παραδοσιακό μου φόρεμα που φορούσαν εκείνη την εποχή… το ίδιο που συμβολίζει την ταυτότητα μου και τις γενναίες ρίζες μου που έχυσαν αίμα. Εκεί, στη ιερή γη και το βουνό, βρίσκεται το μνημείο και ο τάφος τους… όπου πήραν την τελευταία τους πνοή αφοσιωμένοι και τιμώντας τους προγόνους και την χώρα τους.
Οι Οθωμανοί επιτέθηκαν, διαπράττοντας εγκλήματα χωρίς ντροπή. Η μαζική καταστροφή ήταν ασύγκριτη… ήταν πρωτοφανής…ούτε καν τα ζώα που συνήθως θυσιάζονται για ειδικές θρησκευτικές γιορτές λόγω εθίμων δεν αντιμετωπίζονται με αυτόν τον τρόπο. Αντιπροσωπεύω μόνο ένα μικρό κομμάτι της κληρονομιάς τους. Είναι καθήκον μου ως πολίτης, ως γυναίκα που επωφελείται από μια τόσο μεγαλοπρεπή κληρονομιά,να ομολογήσω και να δηλώσω όλα τα παράπονα των τριακοσίων πενήντα τριών χιλιάδων που έπεσαν θύματα… των οποίων οι οικογένειες και οι γενιές συνεχίζουν να κλαίνε, να αγωνίζονται και να διαμαρτύρονται για την σφαγή ακόμα.
Οι Οθωμανοί αρνούνται τις κατηγορίες για Βασανιστήρια Βιασμοί Κλοπές Πυρκαγιές Κρεμάλες Αποκεφαλισμοί Όταν θυμόμαστε αυτήν την ημέρα πένθους, αυτοί κάθονται και γελούν… την βρίσκουν διασκεδαστική και χαρούμενη. Αλλά, βλέπεις, είμαστε ένας λαός με δύναμη και αποφασιστικότητα… ένας λαός που αγωνίζεται και πιστεύει ακράδαντα στην αξία της ελευθερίας. Αξιολογούμε τις ζωές των αδελφών μας.
Επομένως, ποτέ δεν ξεχνάμε. Οι χοροί μας μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια. Μιλούν για πόνο και θλίψη. Μιλούν για απώλεια και ήττα. Χορεύουμε για να διατηρήσουμε τις παραδόσεις μας, να εκφράσουμε τα συναισθήματάμας και να τιμήσουμε αυτούς πουμας έχουν προηγηθεί. Είναι επικεντρωμένες στην συντομία,στη χαρά και στη νίκη επίσης. Είμαι μια από αυτούς… μία από τους άνω τους επτακόσιους πενήντα χιλιάδες Έλληνες του Πόντου στον κόσμο. Και ως νέα γυναίκα, κόρη, αδελφή, σύζυγος και ειδικά ως μητέρα… οφείλω να μιλήσω για τα παιδιά μου και για τα παιδιά των παιδιών μου.
Ποτέ δεν ξεχνάμε.
Διήρκεσε επτά χρόνια μαρτυρίου.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
