Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Ένας έρωτας, παιχνίδι
Ένας έρωτας έγινε παιχνίδι, και εμείς οι παίκτες. Ένας αποχαιρετισμός πριν φύγω για τα ξένα και εσύ, τράβηξες το δρόμο που ήδη είχες χαραγμένο. Με γέλια, με αστεία και με υπονοούμενα περνούσε άστοχα ο χρόνος. Μέσα σε όλο αυτό εντωμεταξύ εξελιχθήκαμε και ωριμάσαμε, όμως ξανά γυρίζαμε στα παλιά μας λημέρια να παίζουμε κρυφτό σαν μικρά παιδιά, ανέμελα και άφοβα… ο κόσμος όλος να’ναι δικός μας.
Κάναμε τρέλες σαν να μην υπήρχαν θεατές. Εξάλλου η είσοδος ήταν ελεύθερη. Και τώρα, καθώς ξεδιαλέγω εικόνες και σκηνές από την γκαλερί του μυαλού και της καρδιάς μου, ξέρω ότι υπήρχαν πολύ περισσότερα μεταξύ μας από απλά γέλια, αστεία και παιδικά παιχνίδια. Αυτά τα μάτια που συναντιόντουσαν όταν χαμογελούσαμε ο ένας στον άλλον ή όταν σωπαίναμε.
Σταμάτησα για μια στιγμή το σύντομο νοσταλγικό μου ταξίδι νιώθοντας ευγνώμων που εσύ ήσουν που μοιράστηκες αυτές τις στιγμές μαζί μου και κανένας άλλος… γιατί κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να νιώσει τόσο ελεύθερος να αφήσει τον νεότερο εαυτό του να βγει… και απλώς όντας εσύ, με άφησες να είμαι εγώ.
Είμαστε οι φύλακες του θαύματος ο ένας του άλλου, δύο ηλικιωμένες ψυχές που κρατιούνται χέρι-χέρι με τα παιδιά που ήμασταν.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
