Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Ν΄ αγαπάς τους τρελούς
Ν΄ αγαπάς τους τρελούς μάτια μου
Να σκέφτεσαι πως είναι φίλοι καρδιακοί
συνοδοιπόροι,
που παλεύουν ν΄ακολουθήσουν τα βήματα της μοίρας.
Ν΄αγαπάς το γέλιο τους
που βαφτίστηκε μέσα στον πόνο,
που φόρεσε την πιο φθαρμένη φορεσιά,
για να χορέψουν τα φιλιά.
Ν΄αγαπάς το μουγκρητό τους
μια χορωδία Αγγέλων
που αγάπησαν με πάθος
που δόθηκαν στο λάθος.
Ν΄αγαπάς τους τρελούς μάτια μου
το βλέμμα το χαμένο στη σιωπή,
στη σκέψη, που δεν έχει λογική,
στην επιθυμία ν΄αγκαλιάσει τη θυγατέρα την αγνή
στη λαχτάρα να φιλήσει την αυγή.
Ν΄αγαπάς την εξομολόγηση τους
τα λόγια τ΄αλόγιστα,τα χαμένα,
τα σκορπισμένα στου Φεγγαριού τη λάμψη,
τα πνιγμένα μέσα στην προσευχή του έρωτα.
Λέξεις που φυλάκισαν την τρέλα
που ορκίστηκαν αιώνιοι εχθροί της λογικής
φανατικοί σαρκοφάγοι της συμφέρουσας επιλογής.
Ν΄αγαπάς τους τρελούς μάτια μου
αυτούς που λύγισαν στη διαδρομή
αυτούς που δεν άντεξαν την κριτική
αυτούς που αγάπησαν και ορκίστηκαν πίστη
ακόμη και αν ήταν ο ήλιος να μην ξαναβγεί.
Ν΄αγαπάς τους τρελούς μάτια μου
γιατί έτσι θ΄αγαπάς και μένα,
την αιώνια τρελή.
