🌸Εαρινή Ισημερία🌸

Εαρινή Ισημερία

Σήμερα
η μέρα και η νύχτα
στέκονται για λίγο ίσες,
σαν δυο παλιοί αντίπαλοι
που κουράστηκαν να πολεμούν
και άφησαν τα όπλα τους
πάνω στο χορτάρι.

Κι η ψυχή μου,
τόσο καιρό σκυμμένη
κάτω από χειμώνες αμίλητους,
κάτω από φόβους
που φόρεσαν το πρόσωπο της συνήθειας,
κάτω από λέξεις
που δεν ειπώθηκαν ποτέ
κι έγιναν πέτρες μέσα μου,
θέλει τώρα να ανασάνει.

Θέλει να βγάλει από πάνω της
ό,τι δεν της ανήκει.
Τα ξένα βάρη.
Τις ενοχές που της φόρεσαν.
Τις σιωπές που κατάπιε
για να μη χαλάσει την ησυχία των άλλων.
Τις ήττες που δεν ήταν δικές της
κι όμως τις κράτησε
σαν να της άξιζαν.

Θέλει να σταθεί γυμνή
μπροστά στο πρώτο φως της άνοιξης
και να πει:
ως εδώ.

Να ρίξει από τους ώμους της
τη σκόνη του παλιού εαυτού,
να σπάσει σαν κέλυφος
ό,τι την στένεψε,
ό,τι την μίκρυνε,
ό,τι την έμαθε να ζητά συγγνώμη
που υπάρχει τόσο βαθιά,
τόσο ολόκληρη,
τόσο φλογισμένα ζωντανή.

Γιατί η άνοιξη
δεν έρχεται μόνο στα δέντρα.
Έρχεται κι εκεί
που μια ψυχή αποφασίζει
να μην μείνει άλλο
στο σκοτάδι που συνήθισε.

Έρχεται σαν ποίηση.
Σαν ρήγμα φωτός
μέσα στο στήθος.
Σαν λέξη που ανοίγει φτερά.
Σαν σπόρος που θυμήθηκε
πως γεννήθηκε για να ανθίσει
κι όχι για να θαφτεί.

Και τότε
όλα αλλάζουν αθόρυβα.

Τα δάκρυα γίνονται νερό.
Οι πληγές γίνονται ρίζες.
Η μνήμη γίνεται χώμα εύφορο.
Κι η καρδιά,
που κάποτε φοβόταν να χτυπήσει δυνατά,
φορά ξανά το πράσινο ένδυμα της ελπίδας.

Σήμερα,
στην εαρινή ισημερία,
δεν ζητώ θαύματα.
Μόνο αυτό:

να βρω το θάρρος
να αφήσω πίσω
ό,τι δεν άνθισε μέσα μου,
ό,τι με κράτησε δεμένη
σε χειμώνες που τέλειωσαν,
ό,τι δεν ήταν αγάπη
κι όμως το νόμιζα δικό μου.

Και να μεταμορφωθώ.

Όχι σε κάτι άλλο.
Μα σε αυτό που ήμουν πάντα
πριν με βαραίνουν οι εποχές,
πριν με φοβίσουν οι αποχωρισμοί,
πριν ξεχάσω
πως μέσα μου κατοικεί
μια άνοιξη αδάμαστη.

Κι αν η ποίηση έχει λόγο ύπαρξης,
είναι ίσως αυτός:
να μας θυμίζει
πως ακόμη και η πιο κουρασμένη ψυχή
μπορεί μια μέρα
να πετάξει από πάνω της τον χειμώνα
και να γίνει φως.