Γράφει η Κωνσταντίνα Ζαγάρη
Ήρθε η Βαγγελιώ στο σπίτι και το ‘ψαχνε. Της είπα: δεν τόχω ειδωμένο. Κι αλήθεια είπα. Ο γιός σου, λέει , έπαιζε μαζί του ψες , που ρθε στην αυλή σας.
Ρώτησα τον Τάκη μου. Με το που γύρισε απ’ το σχολείο, αυτό τον ρώτησα.
Πήρε μεγάλη στενοχώρια το παιδί. Βγήκε αμέσως να ψάξει. Το αγαπούσε πολύ . Εμείς δεν είχαμε .
«Καλά καλά δε χορταίνουμε εμείς , το κοπρόσκυλο μας έλειπε»! Αυτό του είπε ο πατέρας του, τότε που ο μικρός γύρευε ένα κουτάβι. Πέντε είχε καμωμένα η σκύλα της Βαγγελιώς . Αυτή που χάθηκε μετά. Εκείνο το ίδιο βράδυ που χάθηκε η σκύλα, βρέθηκαν πνιγμένα τα κουτάβια. Ως φαίνεται μπήκε αλεπού. Η Βαγγελιώ είπε, πως η αλεπού θα πήγαινε στις κότες, αλλά πού να ξέρεις . Μπας κι είσαι στο μυαλό του ζωντανού;
Ο Τάκης μου, το πήρε κατάκαρδα. Την άλλη μέρα και την παράλλη, μετά το σχολείο , γύριζε να βρει τη Μέλπω. Έτσι τη λέγανε τη σκύλα. Δε στάθηκε τυχερό το παιδί. Τη Μέλπω, τη βρήκε ο Θόδωρος ο Μπάκας. Ήτανε λέει κομματιασμένη. Φοβήθηκα για λύκους, αλλά ο Θόδωρος είπε πως οι λύκοι δεν κόβουνε νοικοκυρεμένα με μαχαίρι . Πού να ξέρεις ; Το άκουσε το παιδί που τόλεγα του αντρός μου και βούρκωσε. Είναι ευαίσθητο το πουλάκι μου. Του χωσε μια ξεγυρισμένη ο πατέρας του, είδε τον ουρανό σφοντύλι ο Τάκης μου. Να είσαι άντρας του λέει, όχι να μυξοκλαίς σα γυναικούλα.
Πώς τους ήρθε των χωριανών;
Κουτσομπολεύανε, ότι τάχα, ο Τάκης μου έφταιγε , όταν βρέθηκε κρεμασμένο το σκυλί του παπά-Γιώργη στη μουριά της εκκλησίας.
Τον είχανε λέει δει, να το τραβάει μ’ ένα σκοινί , το ίδιο πρωί. Το ρώτησα το παιδί άμα γύρισε απ’ το κατηχητικό. Το δεσε , είπε , στη μουριά μη φύγει. Το πίστεψα. Ποιον να πίστευα τον κόσμο; Είναι καλόψυχος ο Τάκης μου. Δεν θα πείραζε ούτε μύγα. Αλλά κακό χωριό τα λίγα σπίτια. Μη δουν άνθρωπο να προκόβει. Ότι κακό γίνεται, στον Τάκη μου το φορτώνουν. Μαρτύρησε ο χτικιαρης ο Νώντας, πως τάχα, έβαλε ο Τάκης μου νέφτι στο σκυλί της Αστίθαινας. Έκανε λέει χάζι που το ζωντανό έτρεχε σα δαιμονισμένο. Στο τέλος, λέει, του λιάνισε το κεφάλι μ’ ένα φτυάρι . Το ρώτησα το παιδί. «Μάνα» μου είπε «το λυπήθηκα το ζωντανό που το βασανίζανε. Δεν είχε ζωή. Το λύτρωσα». Έκλαιγε το παιδί με λυγμούς . Είναι ψυχοπονιάρης ο Τάκης μου. Επειδή είναι πρώτος μαθητής τον εχθρεύονται τ’ άλλα παιδιά.
Το ‘πα του αντρός μου. Άμα θέλουμε να προκόψει το παιδί, να πάμε στην πόλη. Και πήγαμε το παιδί κι εγώ . Ο Τάκης μου τάπαιρνε τα γράμματα.
Όλη μέρα φευγάτος ήτανε στην πόλη που πήγαμε. Τί να κάνει;
Σχολείο , φροντιστήριο και μετά σε σπίτια συμμαθητών για διάβασμα. Πολλές οι εργασίες που τους έβαζαν. Εμείς δεν είχαμε Ίντερνετ . Τον ρωτούσα . Πώς πήγε το διάβασμα Τάκη μου; Στην αρχή έλεγε, αλλά μετά δεν άντεχε το παιδί. Είχε την κούρασή του, είχε κι εμένα. Σάμπως και να μου λεγε θα καταλάβαινα; Έπειτα άρχισε να μην έρχεται για ύπνο. Δεν προφταίνω τις συγκοινωνίες μου ‘πε όταν ήρθε ν’ αλλάξει . Μη με περιμένεις και κουράζεσαι ξενυχτώντας. Με νοιάζεται το αγόρι μου. Το είπα και στον αστυνόμο που ήρθε και ρωτούσε για το παιδί. Ότι τάχα ήτανε μπλεγμένο. Μάλαμα είν’ ο Τάκης μου, μόνο τα διαβάσματα έχει στο νου του. Λάθος θα κάνατε.
Αλλά δυο ψευδομαρτυράνε κι έναν κρεμάνε. Ένα κορίτσι λέει το είχε κατασφαγμένο ! Ο Τάκης μου; Αποκλείεται!
Το είπα και στο δικαστήριο. Δεν άντεχα να βλέπω το παιδί να το κατηγοράνε για δολοφόνο. Ούτε μύγα δεν έχει πειράξει τους λέω . Που ν’ ακούσουνε. Ήρθανε κι απ’ το χωριό στο δικαστήριο κι είπανε ένα σωρό για τον Τάκη μου. Ήρθε κι η Βαγγελιώ κι είπε για τη Μέλπω. Το πήρανε οι εφημερίδες και γράφανε για τον Τάκη που ξεκίνησε να σκοτώνει σκυλιά πρώτα. Μέγας είσαι Κύριε!
Σημ: η ιστορία είναι προϊόν μυθοπλασίας. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά γεγονότα είναι συμπτωματική