Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Της ψυχής ωκεανός
Να πιώ τη βροχή
μέσα από το στόμα σου.
Να την κλέψω από την ανάσα
που με προκαλεί.
Το ξέρω
θέλεις να την αναγκάσεις
να κυλήσει πάνω μου
στ΄ απόκρυφα κύτταρα
που δεν υπακούν
που ήδη κραυγάζουν
αιχμάλωτα στη φωτιά.
Ένας όχλος εξαγριωμένος
που απαιτεί να ικανοποιηθεί
κάνοντας τ΄ όνομά σου ναυάγιο
το κορμί σου σπηλιά του Ποσειδώνα.
Μια βροχή αλμυρή
από ανάγκη να ελευθερωθεί
ό,τι δεν πρέπει να εξομολογηθεί.
Έρμαιο στην μπόρα
που θα σαρώσει τα πάντα
για να γαληνέψει.
Μαζί-
κάθε ψυχή που υπαναχωρεί
που δεν αμφισβητεί
που προσεύχεται πριν καταδικάσει
που προτιμά να καταδικαστεί.
Λίγες σταγόνες
από τον ωκεανό της ψυχής μου
που έπνιξαν το μυστικό…
Φίλα με
Ο κόσμος φοβάται ήδη μην καταποντιστεί
σ΄ ένα απύθμενο ‘ζωή στη σιωπή’.
