Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Το ματωμένο μονοπάτι
Σκυμμένο πρόσωπο, ζωντανή ελπίδα μέσα σ’ όλη την αναταραχή, μέσα στις κραυγές, στις φωνές, και σ’ όλες τις καταδίκες εκατοντάδων αδαών ανθρώπων, ένας δοκιμασμένος βρίσκεται στο μονοπάτι του γολγοθά… Ένας άνθρωπος που συνεχίζει να βασανίζεται βάναυσα, ένας που με το κεφάλι σκυμμένο κλαίει, με δάκρυα να στάζουν αίμα.
Το πλήθος μαζί και οι Ρωμαίοι στρατιώτες τον αντιμετωπίζουν σαν κάποιο σάπιο λάφυρο. Τον πειράζουν και τον μαστιγώνουν, αν και μένει σιωπηλός, εκτός από τις κραυγές του από τον αφόρητο, βασανιστικό πόνο. Μόλις που στέκεται λυπημένος, διψασμένος και εξαντλημένος, κρατώντας το τίμιο ξύλο, του οποίου η πολύτιμη αξία θα γίνει αντιληπτή από τον λαό, αφού οι ρωμαίοι φρουροί τον κατεβάσουν κάτω. Θα αποκτήσει πρόσθετο όνομα: τίμιος σταυρός.
Δεν είναι τόσο το σωματικό μαρτύριο που πονάει, αλλά είναι ο συναισθηματικός πόνος, η βλασφημία… η προδοσία. Όλα ζωγραφισμένα και εκφρασμένα στο σκυμμένο πρόσωπό του, καθώς κουβαλάει τον σταυρό της ποινής του. Η αγία μητέρα του, μαρία, λυπημένη από απόσταση, παρακολουθεί τη δοκιμασία του υιού της με δάκρυα και πόνο. Αν και νιώθει αβοήθητη, είναι υπομονετική, γιατί εκεί βρίσκεται το όμορφα απρόσμενο: η λύτρωση.
Καθώς η σταύρωση του υιού της πραγματοποιηθεί, θα γίνει το θαύμα της ανάστασης… Σ’ ένα άλλο τοπίο, η χάρη του θα είναι ντυμένη στα ολόλευκα. Ελεύθερος, ζωντανός, με τ’ όνομα μεσσίας. Εκεί θα χαρούν οι λαοί για την ανάστασή του, και θα πιστέψουν οι άθεοι που σταύρωσαν άδικα έναν θεάνθρωπο, για να μας σώσει από τις αμαρτίες μας. Όταν κοιτάμε τον σταυρό σήμερα, βλέπουμε τον άνθρωπο ή τον σωτήρα;