Γράφει ο Σαρδόνιος
Η κυβέρνηση επιμένει να εκπέμπει εικόνα σταθερότητας. Το Μέγαρο Μαξίμου μιλά για έλεγχο, κανονικότητα, πολιτική κυριαρχία. Όμως η πραγματικότητα σπάνια πειθαρχεί στα αφηγήματα. Και αυτή τη φορά δείχνει να ξεφεύγει επικίνδυνα από τον έλεγχο του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η εξαγορά της MRB, μιας από τις ιστορικότερες και ισχυρότερες εταιρείες δημοσκοπήσεων στη χώρα, από την εταιρεία Choose δεν είναι μια απλή επιχειρηματική πράξη. Είναι πολιτικό γεγονός. Σύμφωνα με πληροφορίες, το τίμημα αγγίζει τα 255 εκατομμύρια ευρώ. Ένα ποσό που από μόνο του προκαλεί ερωτήματα. Αλλά το κρίσιμο δεν είναι μόνο το πόσο. Είναι το ποιος αγοράζει ποιον και σε ποια χρονική στιγμή.
Η Choose διατηρεί εκτεταμένες συμβάσεις με κρατικούς φορείς. Περιφέρειες, δήμοι, δημόσιες υπηρεσίες, ιδρύματα. Ένα πυκνό και σταθερό δίκτυο σχέσεων με το κράτος, το οποίο υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να έχει ήδη ενεργοποιήσει αντανακλαστικά στις ανεξάρτητες αρχές.
Όταν όμως μια τέτοια εταιρεία αποκτά ταυτόχρονα και καθοριστικό ρόλο στον χώρο των δημοσκοπήσεων, η ανησυχία παύει να είναι θεωρητική. Μετατρέπεται σε καχυποψία. Όχι ιδεολογική, αλλά θεσμική.
Ας μην προσποιούμαστε άγνοια. Οι δημοσκοπήσεις δεν λειτουργούν μόνο ως θερμόμετρο της κοινής γνώμης. Λειτουργούν και ως θερμοστάτης. Δεν καταγράφουν απλώς τάσεις. Τις διαμορφώνουν, τις κατευθύνουν, τις νομιμοποιούν. Ιδίως σε προεκλογικές περιόδους, αποτελούν εργαλείο ισχύος.
Το ερώτημα τίθεται λοιπόν ωμά. Επιχειρεί το σύστημα Μητσοτάκη να ελέγξει και τον τελευταίο αρμό που δεν ελέγχει ακόμη; Να μαγειρέψει την εικόνα μιας κοινωνίας που, σύμφωνα με διαρροές από κρυφές και μη δημοσιοποιούμενες μετρήσεις, απομακρύνεται μαζικά από τη Νέα Δημοκρατία; Στους πολιτικούς και δημοσιογραφικούς διαδρόμους κυκλοφορούν ποσοστά ακόμη και κάτω από το 20%. Αν ισχύουν έστω και εν μέρει, εξηγούν πολλά. Κυρίως τον εκνευρισμό.
Και όμως, το πραγματικό άγχος του πρωθυπουργού δεν φαίνεται να προέρχεται ούτε από μια αποδυναμωμένη αντιπολίτευση ούτε από σποραδικές κοινωνικές αντιδράσεις. Ο πραγματικός φόβος έχει όνομα και ιστορικό βάρος. Αντώνης Σαμαράς. Μια πολιτική πρωτοβουλία του πρώην πρωθυπουργού, με ανοιχτή ή έμμεση στήριξη του Κώστα Καραμανλή, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης αποσταθεροποίησης στο εσωτερικό της ίδιας της παράταξης.
Οι κοινές εμφανίσεις τους και οι δημόσιες παρεμβάσεις τους σε εθνικά και θεσμικά ζητήματα δεν ήταν ούτε αθώες ούτε τυχαίες.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, ο Μητσοτάκης δεν θα έχει απέναντί του μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση. Θα έχει έναν ”εσωτερικό”, υπαρξιακό αντίπαλο. Και αυτό δεν αντιμετωπίζεται με φιλικές μετρήσεις ούτε με πρωτοσέλιδα διαβεβαιώσεων. Η πολιτική πραγματικότητα έχει έναν κακό χαρακτήρα. Εμφανίζεται πάντα τη στιγμή που προσπαθείς περισσότερο να την κρύψεις.
Ο κρύος ιδρώτας στο Μαξίμου δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι πολιτικό σύμπτωμα. Και τα συμπτώματα, όσο κι αν τα ωραιοποιήσεις, δεν εξαφανίζουν την ασθένεια. Την αποκαλύπτουν.
