Οι πλανήτες, όπως και τα άστρα τους, έχουν τον δικό τους κύκλο ζωής: γεννιούνται μέσα σε δίσκους σκόνης γύρω από νεαρά άστρα, εξελίσσονται μέσω συγκρούσεων και γεωλογικών διεργασιών και, τελικά, αλλάζουν ριζικά ή καταστρέφονται.
Όπως εξηγεί ο αστροφυσικός Sean Raymond από το Πανεπιστήμιο του Μπορντό, οι πλανήτες ξεκινούν ως μικροσκοπικοί κόκκοι σκόνης και μεγαλώνουν μέσα από αλυσιδωτές συγκρούσεις. Οι γίγαντες αερίων σχηματίζουν πρώτα έναν συμπαγή πυρήνα και στη συνέχεια «τραβούν» αέριο από το περιβάλλον τους, ενώ οι βραχώδεις πλανήτες περνούν από βίαιες φάσεις συγκρούσεων πριν σταθεροποιηθούν.
Ωστόσο, το πότε θεωρείται ότι ένας πλανήτης «τελειώνει» δεν είναι αυτονόητο, μπορεί να είναι η φυσική του καταστροφή ή απλώς η στιγμή που παύει να διαθέτει συνθήκες όπως αυτές που είχε στο παρελθόν.
Η τύχη ενός πλανήτη εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το άστρο γύρω από το οποίο περιστρέφεται. Στην περίπτωση της Γης, το μέλλον της είναι άρρηκτα δεμένο με την εξέλιξη του Ήλιου: σε περίπου πέντε δισεκατομμύρια χρόνια, η εξάντληση του υδρογόνου θα μετατρέψει το άστρο σε κόκκινο γίγαντα, καθιστώντας τον πλανήτη αβίωτο και πιθανόν οδηγώντας στην καταστροφή του.
Αντίθετα, πλανήτες που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από κόκκινους νάνους, τα πιο συνηθισμένα άστρα στο σύμπαν, μπορεί να διατηρούν σταθερές συνθήκες για δεκάδες δισεκατομμύρια χρόνια. Σύμφωνα με τον πλανητολόγο Matthew Reinhold από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, ακόμη και τότε το τέλος δεν θα έρθει από το άστρο, αλλά από εσωτερικές διεργασίες, όπως η παύση της γεωλογικής δραστηριότητας.
Σε κοσμικά χρονικά βάθη, κάποιοι πλανήτες μπορεί να συγκρουστούν, να εκδιωχθούν από τα συστήματά τους ή να περιπλανηθούν μόνοι στο διάστημα, μέχρι το ίδιο το τέλος του σύμπαντος.
