Γράφει η Αναστασία Γεωργακοπούλου
Τι να γράψω; Κι εγώ μια γιατρειά γυρεύω, σαν ένα ξερόκλαδο που το λυγά ο άνεμος και οι άνθρωποι το σπάνε. Πως να θωρακίσω τη ψυχή; Η αγάπη κυλά αυθόρμητα. Τι σύρτη να χρησιμοποιήσω;
Θαρρείς κι η μούχλα του κόσμου δημιουργεί ένα κατακάθι πίκρας. Ξεψαχνίζουν τις φλέβες μου σε στραβοπατημένα υπόγεια της δικής τους φυγής. Θέλω να παραμείνω άνθρωπος με απαλή ψυχή Σ’ εκείνο το κομμάτι θάλασσας που μου αναλογούσε νιώθω να παίρνει φωτιά η καρδιά μου. Τι θυμηθηκα; εκείνο το ονειροπόλο κορίτσι, που βρίσκει καταφύγιο στη ψυχή μου, αποχαιρετώντας το πλοίο ναυαγισμένων συναισθημάτων…
Γιατί το τρένο της ζωής μπορεί να τη μεταμορφώσει σε μια μοναχική γριούλα, καθισμένη σε λευκή κουνιστή πολυθρόνα, αφήνοντας ίχνη και χνάρια δεκάδων λέξεων, στο βιβλίο αναμνήσεων. Γράφω γιατί; Αγαπώ. Πονώ. Θλίβομαι. Πνίγομαι. Πρέπει να αναγεννηθώ Γίνομαι όμορφη ή άσχημη… Γίνομαι χοντρή ή λεπτή… Εσωστρεφής ή κοινωνική…
Αλλά πρέπει να κάνω βήματα. Ν’ αποτυπώσω ιστορίες, σκέψεις. Γράφω λοιπόν! Για μια αγκαλιά. Για ένα φιλί. Γράφω γιατί δε βρίσκομαι εκτός χάρτη. Κι αν με αναζητούσες εσύ θα μπορούσες να με είχες βρει…. Τι ποιητικό…! Σκέφτομαι μήπως αφεθώ και χαθώ σε μυρωδιές γιασεμιού και βασιλικού.
Δε μπήκα σε κλίκες, δε προσποιήθηκα. Βέβαια ,οι άνθρωποι έχουν τη τάση να ξεχνάνε & να βλέπουν το εξωτερικό περιτύλιγμα κορίτσι μου. Είμαι όπως νιώθω. Δε χανόμαστε.
*Μικρές σκέψεις μιας ρομαντικής ονειροπόλας
Ακολουθήστε μας και στο Google news