e-enimerosi

Γράφει η Αγγελική Σαρικαβάζη Η Μαρίνα μπήκε στη ζωή της Ηλιάνας σαν μια παρουσία που στην αρχή έμοιαζε σχεδόν αθώα, γεμάτη χαμόγελα που δεν

Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου Μια αλήθεια και ένα ψέμα δίδυμες αγάπες και εγώ η Ιουλιέτα που δεν πρόλαβε ν΄αυτοκτονήσει … Μια χαρακιά και ένα

Γράφει ο Παναγιώτης Κουμουνδούρος Πάντα με απασχολούσαν οι μεθοδευμένες στενότητες του χρόνου. Αυτές που σου σφίγγουν τον γιακά την ώρα που πας να μιλήσεις.

Γράφει ο Χαράλαμπος Κοιλιάρης ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΜΕ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΜΑΣ Κάθε βράδυ, μόλις το σούρουπο αγκάλιαζε το χωριό,

Του Βασίλη Καπράλου Φίδια στα πόδια φτάσανε. Σφιχτά σε αγκαλιάσανε. Δόντια με δηλητήριο, σου δώσανε μαρτύριο. Σου ‘κλείσαν τη φωνή για δυο οργυιές παννί.

Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας Ν’ απορρίψουμε εκείνο, ν’ απορρίψουμε τ’ άλλο! Να μη γίνουμε εξουσίες! Που πήγαν τα νιάτα μας; Τώρα ξαφνικά αρχίζουμε

Γράφει ο Χαράλαμπος Κοιλιάρης Τα μηχανάκια ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΜΕ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΜΑΣ Το βραδάκι πλησίαζε. Η καλοκαιρινή ζέστη ανάβλυζε

Του Βασίλη Καπράλου Θάνατε Θάνατε, χέρι άπλωσες, στο σπίτι της ζωής. Της γάτας για να παίζεις το παιχνίδι, με μένα για ποντίκι. Για να

Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας Καφενείο Η πόλη κρύα, ο ήλιος στη δύση του! Τρεις άνθρωποι παγωμένοι στέκονται ακίνητοι στο στέκι της μοίρας τους.

Γράφει η Δέσποινα Χιντζογλου-Αμασλιδου Είπες ότι θα περάσεις τα εκατό. Είπες το ’χες κληρονομικό. Και το πίστεψα, για τα καλά! Γιατί να μην το

Γράφει ο  *Δήμητρης Τσινικόπουλος Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι (1452-1519) θεωρείται ως μεγαλοφυια, αφού υπήρξε πολυσχιδής προσωπικότητα: ζωγράφος,γλύπτης,μουσικος, ποιητής, σκιτσογράφος, ανατόμος, μηχανικός ,αρχιτέκτων, εφευρέτης…ο,τι

Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου Το βαλς των ψυχών Έλα να χορέψουμε το βαλς των ψυχών Πάρε με αγκαλιά και στριφογύριζε με κάνε με να

By Panagiotis Tzannetatos AQuiet Retreat What a pity, though you seemed fashioned for clear words and great undertakings, your fate, like an unjust

Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου Φίλα με λοιπόν Ότι και να κάνεις σ΄ αυτήν τη ζωή μου ανήκεις… Από τη στιγμή που η ψυχή σου

Γράφει ο Παναγιώτης Κουμουνδούρος Φωτογραφία στο εικονοστάσι Κάποτε τρέχαμε στον κόσμο με ένα βλέμμα, τώρα τον κοιτάζουμε σ’ ένα τετράγωνο χαρτί — Θεέ μου,

Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου Βλέπω την ελπίδα ν΄αναζητά καταφύγιο μια γωνιά ζεστή για να κουρνιάσει να γλύψει τις πληγές να γιάνει για λίγο τις

Γράφει ο Χαράλαμπος Κοιλιάρης Το μαύρο κουτί ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΜΕ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΜΑΣ Το ψάξιμο στο σπίτι του χωριού

Του Βασίλη Καπράλου Η πόλη των ιδεών Στην πόλη να μην κάνουμε ταξίδια… Την πόλη, που για αυτήν απελπιστήκαμε, να μην τη συζητάμε· στο

Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου Το πρώτο μου τσιγάρο Απόψε θα καπνίσω το πρώτο μου τσιγάρο … θα επιχειρήσω να ζαλίσω τη μοναξιά και τον

Γράφει η Σοφία Χρήσταινα Η δύση Είναι αυτή του ήλιου η δύση που δεν την αφήνει να μπει στο σπίτι. Με το πανωφόρι στους

Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας Σφραγίδα, επικύρωση εξουσίας, περιττή και αναγκαία μαζί! Πράγμα ασήμαντο και μικροσκοπικό. Στριμμένο αντικείμενο, τι άλλο; Σφραγίδες ζωής, σφραγίδες θανάτου.

Γράφει ο Παναγιώτης Τζαννετάτος Παρουσίαση του βιβλίου του Poems & Essays στη Νέα Υόρκη, στο πλαίσιο του Featured Author Spotlight από το Grand

Του Σίμου Ιωσηφίδη Σε εκείνο το νησί, θυμάμαι, που η άπνοια βασίλευε όλα τα πρωινά του καλοκαιριού, λίγο μετά τις έξι, όπου οι ιριδισμοί

Γράφει ο Χαράλαμπος Κοιλιάρης Οι Γίγαντες ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΜΕ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΜΑΣ Του Χαράλαμπου κοιλιάρη ‘Όταν είσαι μικρός όλα

Του Βασίλη Καπράλου Η μπαλάντα Έξω σφυρίζουνε οι βόμβες, που μελετήθηκαν με τις συντεταγμένες. Στόχους να πλήξουνε ασύμμετρα. Να καταβάλουν κάθε θέληση, να σβήσουν

Γράφει ο *Παναγιώτης Μυργιώτης, μαθηματικός Γυναίκες ωραιότατες, παρθένες έτοιμες γιά γάμο, ευγενείς κυρίες, νεότατα αγόρια καί κορίτσια, όλα αυτά θά γίνουν δικά σας

Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας Ασυνέχεια Σου έσφιξα το χέρι δυνατά! Τότε, εσύ τραβήχτηκες φοβισμένη, ανήσυχη. Το πρόσεξα! Στο φως έλαμψαν τα χείλη σου

Γράφει η Αγγελική Σαρικαβάζη Κάποτε, σε μια πόλη που έμοιαζε να ξεχνά εύκολα, ζούσε ένας άνθρωπος που έγραφε. Δεν έγραφε για να εντυπωσιάσει, ούτε

Γράφει ο Παναγιώτης Κουμουνδούρος Μονόλογος σε λευκό τοίχο Μου έδωσαν ένα δαμασκηνό μαχαίρι. Δεν θέλω να πληγώσω  να κόψω θέλω τα σχοινιά, να μάθω