Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Μόνο ένα χάδι
Δεν ζήτησα πολλά, μόνο ένα χάδι να απαλύνω τον πόνο στο σώμα μου και τη μοναξιά μου. Όταν περίμενα να ακούσω ένα χτύπημα στην πόρτα, ένα τηλεφώνημα, όλα σιώπησαν. Και έμεινα εδώ μιλώντας στον εαυτό μου, δίνοντας μου κουράγιο και λόγια βάλσαμου.
Προσευχόμουν να αντέξω, μέχρι να το ξεπεράσω. Η ανακούφιση που νιώθω, αν και το πρόσωπό μου είναι σοβαρό και σταθερό, είναι τα δάκρυα που πέφτουν σιωπηλά και ντροπαλά από τα μάτια μου. Με ψυχραιμία προσπαθώ να πάρω μια ανάσα να μπορέσω να βιώσω πλήρως τη στιγμή της ιάσης και της ευγνωμοσύνης μου.
Όσο για εκείνους που ξέρουν πού βρίσκομαι, που περνούν έξω από την πόρτα μου αγνοόντας με, και νομίζοντας ότι δεν το καταλαβαίνω… θα συναισθαθούν και θα ταυτιστουν μαζι μου μόνο και αν μια μέρα το ιδιο αντιμετωπίσουν.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.