Γράφει ο Παναγιώτης Κουμουνδούρος
Είχε μείνει ξεχασμένο στην τσέπη της ποδιάς της — ένα μικρό χαρτάκι, τσαλακωμένο από την αγωνία. «Θ’ αργήσω σήμερα, μητέρα», έγραφε. Τίποτε άλλο. Ούτε υπογραφή, ούτε ώρα, ούτε το σκοτεινό «γιατί» που παραμονεύει πίσω από τις λέξεις. Το διαβάζει κάθε πρωί, σαν να εκκλησιάζεται στη μοναξιά της. Το βγάζει στο φως, το λειαίνει με τα ροζιασμένα της δάχτυλα, προσπαθώντας να διαβάσει πίσω από το μελάνι, εκεί που τελειώνει η γραφή και αρχίζει η μοίρα.
Τα ρούχα του, φρεσκοσιδερωμένα πάνω στην παλιά πολυθρόνα, μοσχοβολούν σαπούνι και προσμονή. Είναι ρούχα που δεν φόρεσε κανείς, μα τα αφήνει εκεί να τον περιμένουν — όπως κι εκείνη. Περπατά στο άδειο σαλόνι, μιλώντας στα υφάσματα με το όνομά του. Τα διορθώνει στους ώμους, τους χαϊδεύει το μέτωπο όπως χαϊδεύεις έναν άνθρωπο που κοιμάται βαθιά και δεν θέλεις να τον ταράξεις. Ύστερα κάθεται και πλέκει, μέχρι που το βελόνι παγώνει στον αέρα. Ό,τι ήταν να φτιαχτεί, φτιάχτηκε. Ό,τι απέμεινε, είναι η σιωπή. Το τηλέφωνο είναι ένας νεκρός μηχανισμός· ούτε χθες, ούτε σήμερα, ούτε ποτέ. Μόνο η βροχή που έρχεται και η απουσία, που σιγά σιγά γίνεται η μόνη της πατρίδα.
Το ρολόι του τοίχου σταμάτησε ακριβώς τη στιγμή που έκλεισαν οι ελπίδες. Έγινε το σύμβολο όσων έμειναν πίσω, να κοιτούν έναν χρόνο που δεν κυλάει. Στην κουζίνα, ένα ποτήρι νερό θολώνει από τη σκόνη, και το τραπεζομάντιλο παραμένει λεκιασμένο από το άγχος εκείνης της τελευταίας μέρας. Γιατί να διορθώσει κανείς το ρολόι; Ο χρόνος δεν είναι πια νούμερα, είναι η ασφάλεια που χάθηκε κάτω από το βάρος της ανάγκης.
Κάθε βράδυ στρώνει το τραπέζι για δύο. Ένα πιάτο γεμάτο ατμούς, ένα πιάτο άδειο και κρύο. Η τηλεόραση ψιθυρίζει ειδήσεις για ανεργία και λουκέτα, μα εκείνη μιλάει στον αέρα. Το γράμμα που δεν στάλθηκε ποτέ, το γράφει ξανά και ξανά με το ίδιο ξεθωριασμένο μελάνι. Το ταχυδρομείο έχει κλείσει, οι διευθύνσεις χάθηκαν, μα εκείνη επιμένει. Φοβάται πως αν σταματήσει να γράφει, θα πάψει να υπάρχει κι ο παραλήπτης.
Ανεβαίνει τη σκάλα της γερασμένης πολυκατοικίας. Κάθε σκαλοπάτι και μια χαμένη ευκαιρία. Οι γείτονες ψιθυρίζουν για τη μετανάστευση και τη μοναξιά, και στο κεφαλόσκαλο το φως είναι καμένο. Μόνο ένα μπουκάλι νερό στο σπασμένο παράθυρο, παγωμένο σαν την καρδιά της πόλης. Απλώνει το χέρι να κρατηθεί από κάπου, να μη βουλιάξει μέσα στο όνειρο.
Όταν πέφτει το σκοτάδι, το σπίτι γεμίζει φωνές που δεν ακούγονται. Μάτια που ο ύπνος δεν τα επισκέπτεται, πανουργίες του μυαλού για να ξεφύγει από το αδιέξοδο. Μα δεν φοβάται πια. Η σιωπή είναι το πιο δυνατό μήνυμα· είναι η μόνη αλήθεια που απέμεινε.
Κι όμως, αρχίζει να ξημερώνει. Ανοίγει το παράθυρο. Και απέναντι, μέσα στο πρώτο φως, στέκεσαι εσύ και χαμογελάς. Είναι η καινούργια μέρα. Αυτή που μας λέει πως, παρά την ερήμωση και τα τσαλακωμένα σημειώματα, τίποτα δεν μας εμποδίζει να ερωτευθούμε, να φιληθούμε, να υπάρξουμε ξανά.
