Γράφει ο *π. Κωνσταντίνος Λαγός
Τελικά, γνωρίζουμε τα παιδιά μας; Μάλλον, να θέσω ορθότερα το ερώτημα, θέλουμε να τα γνωρίσουμε; Τι είναι τα παιδιά μας για εμάς; Ποιος ο τρόπος που τα βλέπουμε; Βλέπουμε τη ζωή τους ως μια ανεξάρτητη ζωή, ελεύθερων ανθρώπων, που αναπτύσσονται, μεγαλώνουν, κάνουν τις επιλογές τους ή μήπως τα θεωρούμε ως μια επέκταση του εαυτού μας, μια επιβεβαίωσή μας μέσω των επιτυχιών τους που προσδοκάμε στο κοινωνικό μας περιβάλλον;
Μας ενδιαφέρουν πραγματικά τα παιδιά μας ή λέμε πως θέλουμε το καλό τους ενώ στην πραγματικότητα θέλουμε απλά να ακολουθήσουν τη ζωή που εμείς έχουμε σχεδιάσει γι’ αυτά χωρίς να μας ενδιαφέρει τι θέλουν τα παιδιά, τι αναζητούν, ποια είναι η κλίση τους. Οι γονείς του τυφλού της σημερινής περικοπής είναι ένα παράδειγμα προς αποφυγή. Ο Ιησούς θεραπεύει τον γιο τους και οι Φαρισαίοι που έχουν εκνευριστεί από το γεγονός τους καλούν να παρουσιαστούν μπροστά τους και να δώσουν εξηγήσεις.
Εκεί φαίνεται τι απασχολεί τους γονείς. Δεν θέλουν να χάσουν την ησυχία τους, δε θέλουν να έρθουν σε δύσκολη θέση, δε θέλουν να διαταραχθεί η σχέση τους με την κοινωνία. Αντί να χαρούν για το συγκλονιστικό θαύμα που έγινε στο γιο τους, αυτοί σκέφτονται το γνωστό “τι θα πει ο κόσμος”. Ο γιος τους από την άλλη, έχει γνωρίσει τον Χριστό πια, αφήνει πίσω του όχι μόνο την κοινωνία και τις επιταγές της αλλά ακόμα και τους γονείς του, την ίδια του την οικογένεια.
Γιατί ως μια προσωπικότητα ελεύθερη μπορεί να διακρίνει τι είναι καλό γι’ αυτόν και τι είναι κακό. Φωνάζει πως αυτός που τον θεράπευσε είναι ο Ιησούς και αδιαφορεί για τις όποιες συνέπειες. Τα παιδιά μας δεν είναι ιδιοκτησία μας. Δεν είναι ένας τρόπος να επιβεβαιωνόμαστε στο κοινωνικό μας περιβάλλον. Οι επιλογές και οι αποφάσεις τους είναι δικές τους και -πέρα από συμβουλές- δεν έχουμε κανένα άλλο δικαίωμα παρέμβασης.
Έχουμε μόνο το δικαίωμα να χαιρόμαστε στη χαρά τους και να προσφέρουμε παρηγοριά στις θλίψεις τους. Και κάτι τέτοιο δεν είναι απελευθερωτικό μόνο για τα παιδιά αλλά και για εμάς τους γονείς που συχνά υποφέρουμε από το άγχος να ελέγξουμε τη ζωή τους. Ο κόσμος μας είναι σκληρός. Και όπως βλέπουμε στη σημερινή περικοπή δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Πάντα ήταν έτσι. Και συχνά οι γονείς διογκώνουμε το πρόβλημα για τα παιδιά μας. Όμως ο Θεός μας δίνει ένα άλλο παράδειγμα. Δεν ξεχωρίζει τα παιδιά Του. Βρέχει επί δικαίων και αδίκων. Χαίρεται με την επιστροφή μας και θλίβεται με τις αποτυχίες μας.
Και πάντα, μα πάντα, σέβεται την ελευθερία μας. Ακόμα κι αν αυτή μας οδηγεί σε λάθη. Αλλά και τότε ακόμα, όπως ο Πατέρας του Ασώτου περιμένει την μετάνοια και την επιστροφή μας. Θέλουμε να λεγόμαστε γονείς λοιπόν; Αυτό είναι το παράδειγμα. Αυτός είναι ο δρόμος. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού ώστε να το επιτύχουμε. Όχι οι δικές μας ανεκπλήρωτες επιθυμίες που θέλουμε να ικανοποιήσουμε μέσω των παιδιών μας. Να είμαστε ένα φως που προσφέρει ορατότητα και ζεστασιά στα παιδιά μας και όχι ένα φράγμα στη πορεία τους.
