Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Στον χορό των χρωμάτων
έκλεψα το πινέλο και τα χρώματα
μιας μικρής αφηρημένης,
είπα να ζωγραφίσω τη ζωή
έτσι όπως τη χορεύουν οι τρελοί
όπως την περπατούν οι ονειροπόλοι
όπως τη χαρακώνουν οι νέοι ερωτευμένοι.
Τελικά περίσσεψαν χρώματα πολλά
Τι χρώμα να βάλεις στην ψευτιά;
Πως να στολίσεις τον φόνο σε μια καρδιά;
Στάθηκα να ρωτήσω δυο πουλιά
μα εκείνα τρομαγμένα πέταξαν ψηλά…
Απόμεινα μονάχη
με άχρηστα χρώματα στην ποδιά
ν΄ αναρωτιέμαι πως επιτέλους θα ζωγραφίσω
τα νιάτα, τα όνειρα, τα λεύτερα φιλιά.
Στον χορό των χρωμάτων
ανακάλυψα πως οι ζωές φυλακίστηκαν
σαν στείρες θυγατέρες μη αποδεκτές,
πως τις φόρεσαν βαριές αλυσίδες
– υποχρεώσεις κοινωνικές –
και ασορτί τσόχινες στολές
για σπάνιες αχυρένιες αγκαλιές.
Στο τέλος
τις φόρεσαν και από μια σκουριασμένη κλειδαριά
μην τύχει και αγαπήσουν ξαφνικά.
Στον χορό των χρωμάτων
ανακάλυψα το πιο σκοτεινό μυστικό
‘σίδερο και ψευτιά’
η νέα συνταγή για χρώματα ζωηρά.
Αποφάσισα
ποτέ ξανά να μην παραστώ
στον χορό των χρωμάτων…
