Γράφει η Βάσω Σίδη (Ψυχής Ανάταση – Δοκίμια)
«Σ’ αυτή τη δύσκολη εποχή που οι αξίες καταρρέουν, πώς να κρατήσει κανείς την ελπίδα;» μου είπες.
«Ζητείται ελπίς»…
Κι όμως, η ελπίδα — αυτή η βαθιά, θετική προσδοκία πως κάτι καλό μπορεί να συμβεί — είναι ζωτική δύναμη. Είναι εκείνη που ενισχύει την ψυχική μας ανθεκτικότητα και μας κρατά όρθιους ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές.
Ακόμα κι αν ανήκεις σε εκείνους που την αμφισβητούν, χρειάζεται να θυμάσαι: η ελπίδα δεν είναι απραξία. Δεν είναι παθητική αναμονή ούτε καρτερική σιωπή. Είναι στάση ζωής που απαιτεί συμμετοχή και ευθύνη.
Μονάχα εσύ, με τη δική σου ενέργεια, μπορείς να συμβάλεις ουσιαστικά στην υλοποίηση των στόχων σου. Τίποτα δεν χαρίζεται. Χρειάζεται να προσπαθήσεις, να επιμείνεις, να παλέψεις για να κατακτήσεις — ή έστω να πλησιάσεις — αυτό που επιθυμείς.
Ελπίδα σημαίνει να εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου. Να πιστεύεις πως όσα έχεις ήδη κάνει, όσα έχεις αντέξει και όσα έχεις μάθει, μπορούν να σε οδηγήσουν εκεί που θέλεις να φτάσεις.
Να θυμάσαι: σε κάθε δυσκολία, σε κάθε εμπόδιο, υπάρχει κάτι καλό — ακόμη κι αν δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά. Αναζήτησέ το.
Τίποτα δεν μένει ίδιο για πάντα. Όλα εναλλάσσονται.
Ό,τι δύει, κάποτε ανατέλλει ξανά.
Κι όταν η ζωή δεν εξελίσσεται όπως περίμενες, μην φοβηθείς να μηδενίσεις το κοντέρ και να ξεκινήσεις από την αρχή.
Η αγάπη για ό,τι κάνεις είναι η δύναμη που σε κινεί προς τη δημιουργία του «καλύτερου» που ελπίζεις.
Γι’ αυτό, σταμάτα να εγκλωβίζεσαι στο «γιατί». Κοίτα μπροστά και αναζήτησε το «πώς».
Οι λύσεις υπάρχουν — και θα τις βρεις. Ακόμα κι αν βρίσκεσαι σε αδιέξοδο, σε βαθύ σκοτάδι, ο σπόρος της ελπίδας χρειάζεται μόνο μια μικρή αχτίδα: μια θετική σκέψη, μια ελεγχόμενη αισιοδοξία, μια συνειδητή προετοιμασία για να ανθίσει.
Και τότε, θα θυμηθείς πως, τελικά, η ελπίδα δεν είναι απλώς «το όνειρο ενός ξύπνιου ανθρώπου»…
Είναι επιλογή.
Γιατί όπου υπάρχει ζωή, η ελπίδα δεν σβήνει. Περιμένει να διαλέξεις.
