Γράφει η *Χριστίνα Σιμοπούλου.
Τις τελευταίες ημέρες, το μάτι μου πέφτει συνεχώς πάνω σε βίντεο και δημοσιεύσεις στα social media από διάφορες σελίδες και αυτοαποκαλούμενους «ειδικούς» των σχέσεων.
«Πώς να τον/την κάνεις να κολλήσει μαζί σου.»
«Πώς να τον/την κάνεις να τρέχει από πίσω σου.»
«Πώς να τον/την κάνεις να σε σκέφτεται όλη μέρα.»
«Πώς να εξαφανιστείς για να σε ποθήσει περισσότερο.»
«Πώς να του/της δημιουργήσεις αβεβαιότητα.»
«Πώς να τον/την κάνεις να υποφέρει.»
«Πώς να τον/την κάνεις να φοβάται ότι θα σε χάσει.»
Και κάπου ανάμεσα στα likes, στα views και στις χιλιάδες κοινοποιήσεις, πραγματικά αναρωτιέμαι…
Αυτό είναι το όραμά μας για την αγάπη;
Αυτό είναι το επίπεδο των σχέσεων που θέλουμε να χτίζουμε;
Να μαθαίνουμε πώς να χειραγωγούμε αντί να αγαπάμε;
Να μαθαίνουμε πώς να πληγώνουμε αντί να συνδεόμαστε;
Να μαθαίνουμε πώς να κρατάμε κάποιον σε ένταση, αβεβαιότητα και αγωνία, αντί να του προσφέρουμε ασφάλεια, ειλικρίνεια και ηρεμία;
Και το πιο θλιβερό είναι ότι όλα αυτά παρουσιάζονται ως δύναμη.
Ως εξυπνάδα.
Ως γνώση.
Ως «υψηλή αξία».
Συγχωρέστε με, αλλά εγώ βλέπω κάτι άλλο.
Βλέπω φόβο.
Γιατί μόνο ένας άνθρωπος που φοβάται ότι δεν αρκεί όπως είναι, έχει ανάγκη να καταφύγει σε τεχνικές για να κρατήσει κάποιον δίπλα του.
Μόνο ένας άνθρωπος που δεν εμπιστεύεται την αξία της αλήθειας του χρειάζεται να κατασκευάσει παιχνίδια.
Και πραγματικά αναρωτιέμαι…
Θα θέλαμε να συμπεριφέρονται έτσι στα παιδιά μας; Στις κόρες μας; Στους γιους μας;
Στην αδελφή μας;
Στον αδελφό μας;
Στη μητέρα μας;
Στον πατέρα μας;
Σε έναν άνθρωπο που αγαπάμε;
Θα μας άρεσε να γνωρίζουμε ότι κάποιος εφαρμόζει πάνω τους ψυχολογικά τρικ, τεχνικές απομάκρυνσης, στρατηγικές αβεβαιότητας και συναισθηματικού ελέγχου για να τους κάνει να κολλήσουν, να εξαρτηθούν, να υποφέρουν και να τρέχουν πίσω του;
Αν η απάντηση είναι όχι, τότε γιατί το θεωρούμε αποδεκτό όταν το κάνουμε εμείς;
Κάποτε οι άνθρωποι αναζητούσαν τρόπους να αγαπήσουν καλύτερα.
Σήμερα αναζητούν τρόπους να χειριστούν καλύτερα.
Κάποτε μάθαιναν πώς να χτίζουν εμπιστοσύνη.
Σήμερα μαθαίνουν πώς να δημιουργούν ανασφάλεια.
Κάποτε οι άνθρωποι μάθαιναν πώς να επικοινωνούν.
Σήμερα μαθαίνουν πώς να εξαφανίζονται.
Πώς να μετρούν πόσες ώρες θα αργήσουν να απαντήσουν, για να μην φανούν διαθέσιμοι.
Πώς να κρατούν απόσταση, για να μην θεωρηθούν δεδομένοι.
Πώς να κρύβουν το ενδιαφέρον τους, για να μην δείξουν «αδυναμία».
Πώς να παριστάνουν τους αδιάφορους, ενώ μέσα τους ίσως νιώθουν τα πάντα.
Και κάπως έτσι, χάσαμε την ουσία.
Γιατί τελικά δεν φοβηθήκαμε την αγάπη.
Φοβηθήκαμε να φανεί ότι αγαπάμε.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι σχέσεις καταρρέουν.
Ο έρωτας, όμως, δεν είναι παιχνίδι εξουσίας.
Η αγάπη δεν είναι στρατηγική.
Η σύνδεση δεν είναι χειραγώγηση.
Ο άνθρωπος απέναντί μας δεν είναι πείραμα ψυχολογίας.
Δεν είναι τρόπαιο.
Δεν είναι στόχος προς κατάκτηση.
Δεν είναι ένα κουμπί που θα πατήσουμε σωστά για να πετύχουμε το αποτέλεσμα που θέλουμε.
Είναι ένας άνθρωπος.
Μια καρδιά.
Μια ψυχή.
Ένας κόσμος ολόκληρος.
Και όταν νοιάζεσαι πραγματικά για έναν άνθρωπο, δεν προσπαθείς να τον κάνεις να υποφέρει για να σε αγαπήσει.
Δεν τον αφήνεις να αναρωτιέται κάθε βράδυ αν τον θέλεις.
Δεν τον κρατάς σε αγωνία.
Δεν εξαφανίζεσαι για να του λείψεις.
Δεν παίζεις παιχνίδια για να τον κάνεις να κολλήσει.
Γιατί όταν αγαπάς κάποιον, δεν θέλεις να υποφέρει.
Θέλεις να είναι καλά.
Ακόμα κι όταν δεν είσαι μπροστά.
Θέλεις να νιώθει ασφάλεια.
Θέλεις να νιώθει ότι μπορεί να ακουμπήσει πάνω σου.
Θέλεις να ξέρει ότι είσαι εκεί.
Και θα πω κάτι που ίσως ακουστεί απόλυτο.
Αλλά συγχωρέστε με, είμαι απόλυτη σε αυτό.
Πιστεύω ότι όποιος έχει αληθινά συναισθήματα για έναν άνθρωπο, όποιος αγαπά ή θέλει πραγματικά να αγαπήσει έναν άνθρωπο, κάνει τα πάντα για να είναι μαζί του.
Τα πάντα.
Βρίσκει τρόπο.
Δεν ψάχνει δικαιολογίες.
Δεν μετρά αποστάσεις.
Δεν μετρά εγωισμούς.
Δεν μετρά ποιος θα στείλει πρώτος.
Δεν μετρά πόσες ώρες θα αργήσει να απαντήσει.
Δεν μετρά ποιος θα εκτεθεί περισσότερο.
Δεν μετρά ποιος θα φανεί δεδομένος.
Μετρά μόνο τον άνθρωπο που έχει απέναντί του.
Όλα τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες.
Και ναι, το ξέρω ότι αυτή η άποψη ίσως να μην αρέσει σε όλους.
Αλλά η ιστορία της ανθρωπότητας είναι γεμάτη από ανθρώπους που διέσχισαν χώρες, θάλασσες, βουνά, δυσκολίες, κοινωνικές αντιδράσεις, οικονομικά προβλήματα και χίλια δυο εμπόδια για να είναι με τον άνθρωπο που αγαπούσαν.
Όχι επειδή ήταν εύκολο.
Αλλά επειδή άξιζε.
Κι όμως σήμερα προσπαθούμε να μας πείσουμε ότι ένα μήνυμα είναι δύσκολο.
Ότι μια ειλικρινής κουβέντα είναι δύσκολη.
Ότι η έκφραση των συναισθημάτων είναι επικίνδυνη.
Ότι το να δείξεις ενδιαφέρον σε κάνει δεδομένο.
Ότι το να είσαι παρών σε κάνει αδύναμο.
Τι θλιβερό ψέμα…
Γιατί το να αγαπάς δεν είναι αδυναμία.
Θάρρος είναι.
Το να εκφράζεις τα συναισθήματά σου δεν είναι αδυναμία.
Δύναμη είναι.
Το να είσαι ”δεδομένος” δεν είναι αδυναμία.
Σεβασμός είναι.
Και ξέρετε κάτι;
Στο τέλος, όσες τεχνικές κι αν μάθει κάποιος, όσες στρατηγικές κι αν εφαρμόσει, όσους ανθρώπους κι αν κάνει να τρέχουν από πίσω του, η παράσταση κάποια στιγμή τελειώνει.
Οι μάσκες πέφτουν.
Τα παιχνίδια κουράζουν.
Η αβεβαιότητα εξαντλεί.
Και ο άνθρωπος απέναντι φεύγει.
Γιατί οι άνθρωποι μπορεί να αντέξουν πολλά.
Αλλά δεν μπορούν να ζήσουν για πάντα εκεί όπου δεν νιώθουν ασφάλεια.
Και τότε μένει μια πικρή ειρωνεία.
Χρησιμοποίησες όλες τις τεχνικές του κόσμου για να τον κάνεις να κολλήσει.
Να σε κυνηγάει.
Να σε σκέφτεται.
Να υποφέρει.
Να φοβάται ότι θα σε χάσει.
Και τελικά έχασες εσύ εκείνον.
Ίσως μάλιστα να έχασες τον άνθρωπο που θα μπορούσε να γίνει το πιο όμορφο, το πιο σταθερό, το πιο αυθεντικό κομμάτι της ζωής σου.
Γιατί αυτό που κρατά τους ανθρώπους κοντά δεν είναι η αγωνία.
Δεν είναι η αβεβαιότητα.
Δεν είναι ο φόβος.
Δεν είναι η χειραγώγηση.
Είναι η εμπιστοσύνη.
Η αλήθεια.
Η συνέπεια.
Η παρουσία.
Η αγάπη.
Και ίσως, σε μια εποχή γεμάτη τεχνικές, στρατηγικές, εγωισμούς και παιχνίδια εξουσίας, η πιο επαναστατική πράξη να είναι η πιο απλή:
Να είμαστε άνθρωποι.
Αληθινοί άνθρωποι.
Να αγαπάμε χωρίς παιχνίδια.
Να νοιαζόμαστε χωρίς χειραγώγηση.
Να μιλάμε ανοιχτά.
Να είμαστε παρόντες.
Και να έχουμε το θάρρος να πούμε:
«Σε θέλω στη ζωή μου.»
Γιατί τελικά, όποιος αγαπά πραγματικά, δεν ψάχνει τρόπους να κάνει τον άλλον να κολλήσει, να αγωνιά και να υποφέρει.
Ψάχνει τρόπους να τον κάνει να νιώθει αγαπημένος. ❤️
