Γράφει η *Χριστίνα Σιμοπούλου.
Σε ένα μακρινό βασίλειο υπήρχαν δύο πόλεις, χτισμένες αντικριστά, στις δύο πλευρές ενός μεγάλου ποταμού.
Στη μία πόλη ζούσε η πριγκίπισσα Αριάδνη και στην άλλη ο πρίγκιπας Λέανδρος. Οι δυο τους αγαπιόντουσαν πολύ και κάθε μέρα συναντιόνταν πάνω σε μια ξύλινη γέφυρα που ένωνε τις πόλεις τους.
Στην αρχή γελούσαν, μιλούσαν, μοιράζονταν όνειρα και άκουγαν ο ένας τον άλλον.
Όμως, σιγά σιγά, ο εγωισμός άρχισε να τρυπώνει ανάμεσά τους σαν μικρό, αόρατο σκουλήκι.
«Γιατί να έρθω εγώ μέχρι τη μέση της γέφυρας;» έλεγε ο Λέανδρος.
«Ας έρθει εκείνη πιο κοντά.»
«Γιατί να ζητήσω εγώ συγγνώμη;» σκεφτόταν η Αριάδνη.
«Ας καταλάβει πρώτος το λάθος του.»
Κάθε φορά που θύμωναν, τραβούσαν από τη γέφυρα μία σανίδα.
Μία σανίδα για μια σκληρή λέξη.
Μία για μια σιωπή.
Μία για ένα «εγώ έχω δίκιο».
Μία για ένα «δεν με νοιάζει».
Ώσπου μια μέρα η γέφυρα γκρεμίστηκε.
Οι δύο πόλεις έμειναν χωρισμένες και η αγάπη τους βρέθηκε στις απέναντι όχθες.
Στην αρχή κανείς δεν υποχώρησε.
Ο Λέανδρος περίμενε την Αριάδνη να βρει τρόπο να περάσει.
Η Αριάδνη περίμενε τον Λέανδρο να κάνει το πρώτο βήμα.
Οι μέρες έγιναν εβδομάδες και οι εβδομάδες μήνες.
Χωρίς τη γέφυρα, οι κάτοικοι των δύο πόλεων δεν μπορούσαν να ανταλλάξουν τρόφιμα, μουσική, γιορτές και ιστορίες. Οι κήποι μαράθηκαν, τα τραγούδια σώπασαν και ο ποταμός φαινόταν πιο πλατύς από ποτέ.
Τότε εμφανίστηκε μια ηλικιωμένη ξυλουργός και είπε:
«Η γέφυρα δεν γκρεμίστηκε από το ποτάμι. Γκρεμίστηκε επειδή ο καθένας προτιμούσε να έχει δίκιο παρά να κρατήσει τον άλλον κοντά.»
Τα λόγια της πόνεσαν και τους δύο.
Το ίδιο βράδυ, χωρίς να γνωρίζουν ο ένας για τον άλλον, κι η Αριάδνη και ο Λέανδρος πήγαν στις δύο άκρες του ποταμού.
Η Αριάδνη τοποθέτησε την πρώτη σανίδα και ψιθύρισε:
«Έκανα λάθος.»
Από την άλλη πλευρά, ο Λέανδρος έβαλε κι εκείνος μία σανίδα.
«Σε πλήγωσα.»
Κάθε μέρα έχτιζαν λίγο περισσότερο.
Μία σανίδα με τη λέξη «συγγνώμη».
Μία με τη λέξη «σε ακούω».
Μία με τη λέξη «σε σέβομαι».
Μία με τη λέξη «μαζί».
Μία σανίδα με το «σ’ αγαπώ».
Όταν συναντήθηκαν στη μέση, δεν προσπάθησαν να αποδείξουν ποιος είχε δίκιο.
Αγκαλιάστηκαν.
Η νέα γέφυρα έγινε πιο δυνατή από την παλιά, γιατί δεν ήταν φτιαγμένη μόνο από ξύλο. Ήταν χτισμένη από ταπεινότητα, κατανόηση και αληθινή αγάπη.
Και από τότε, κάθε φορά που διαφωνούσαν, θυμούνταν πως ο εγωισμός μπορεί να κερδίσει έναν καβγά, αλλά να χάσει έναν άνθρωπο.
Ηθικό δίδαγμα:
Η αγάπη δεν καταστρέφεται πάντα επειδή λείπει. Συχνά καταστρέφεται όταν ο εγωισμός γίνεται πιο σημαντικός από τη συγγνώμη, την επικοινωνία και τη σχέση. Όταν όμως δύο άνθρωποι αφήσουν κάτω την περηφάνια τους και την χτίσουν ξανά μαζί, η αγάπη μπορεί να γίνει δυνατότερη από πριν.
Υποστηρίξτε την προσπάθεια των συντελεστών της e-enimerosi.com Η οποία ενημερώνει για όλα τα θέματα του ελληνισμού αλλά και του κόσμου. Μια σελίδα φτιαγμένη με αγάπη από ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονται σε διάφορα σημεία της Ευρώπης. Μιας ιστοσελίδα της διασποράς με έδρα την Γερμανία και το κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Κάντε την δική σας δωρεά εδώ για να βοηθήσετε την προσπάθειά μας. Σας ευχαριστούμε θερμά!!!
