Η Άγκυρα επανέφερε επίσημα στο διεθνές προσκήνιο τον αμφιλεγόμενο ισχυρισμό ότι η στρατιωτική επέμβαση του 1974 στην Κύπρο ήταν «νόμιμη και δικαιολογημένη», με τον μόνιμο αντιπρόσωπό της στον ΟΗΕ, Αχμέτ Γιλντίζ, να διαβιβάζει σχετική επιστολή του ψευδοκράτους ζητώντας να καταχωρηθεί ως επίσημο έγγραφο της Γενικής Συνέλευσης και του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Στην επιστολή απορρίπτονται κατηγορηματικά οι όροι «εισβολή» και «κατοχή», ενώ παράλληλα εξαπολύεται επίθεση κατά του Ευρωκοινοβουλίου για το ψήφισμα της 8ης Ιουλίου που αφορούσε τα εγκλήματα των τουρκικών δυνάμεων σε βάρος των Κυπρίων γυναικών το 1974 και τις μακροχρόνιες συνέπειες στην ισότητα των φύλων.
Τη σκυτάλη της αντεπίθεσης κρατά ο Μουράτ Σοϊσάλ, ο εκπρόσωπος του ψευδοκράτους στη Νέα Υόρκη, ο οποίος υπογράφει το παράρτημα-απάντηση στις δηλώσεις του εκπροσώπου της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Ο πυρήνας της επιχειρηματολογίας του κινείται σε γνώριμα μονοπάτια: υποστηρίζει ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά εκμεταλλεύεται συστηματικά την απουσία διεθνούς βήματος για τους Τουρκοκύπριους ώστε να παρουσιάζει το Κυπριακό ως ζήτημα εισβολής, λες και η ιστορία ξεκίνησε το 1974 και όχι το 1963. Η τουρκική επέμβαση, επιμένει, ήταν επιβεβλημένη από τη Συνθήκη Εγγύησης και ήρθε ως απάντηση στο πραξικόπημα της χούντας και των Ελληνοκυπρίων συνεργατών της, που στόχευε στην ένωση με την Ελλάδα και την εξόντωση των Τουρκοκυπρίων.
Η επιστολή επιχειρεί να αντιστρέψει πλήρως το αφήγημα: οι Τουρκοκύπριοι παρουσιάζονται ως θύματα συστηματικών διώξεων και παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το 1963 έως το 1974, η ανάπτυξη της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ το 1964 αποδίδεται στη βία που υφίσταντο εκείνοι, και η τουρκική επέμβαση περιγράφεται ως η πράξη που έφερε επιτέλους την ειρήνη στο νησί. Στο ίδιο πνεύμα, απορρίπτεται ως πολιτικά υποκινούμενη και μονόπλευρη η απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου για τα εγκλήματα κατά των γυναικών, με το ψευδοκράτος να κατηγορεί την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι έχει χάσει κάθε ίχνος αμεροληψίας και έχει μετατραπεί σε «ενεργό μέρος» της κυπριακής διαμάχης, ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με την ελληνοκυπριακή πλευρά.
Το διακύβευμα της κίνησης γίνεται σαφές στο καταληκτικό σημείο της επιστολής: όλες οι προηγούμενες προσπάθειες επίλυσης έχουν αποτύχει, επομένως απαιτείται μια νέα προσέγγιση. Και αυτή η νέα προσέγγιση, όπως την περιγράφει ο Σοϊσάλ, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών, προϋποθέτει δύο κυρίαρχα ίσα μέρη με ισότιμο διεθνές καθεστώς. Πρόκειται, με άλλα λόγια, για την επίσημη επαναδιατύπωση της θέσης περί λύσης δύο κρατών, αυτή τη φορά κατατεθειμένη ως επίσημο έγγραφο στα αρχεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.
